Post war (night) #lovewardj
Love is war | Doyoung x Johnny Ch.20 Post war (night) #lovewardj ___________________________________ “อ้ากว้างๆหน่อย” หนึ่งปากเอ่ยคำสั่งแก่สองเรียวขา ผู้เป็นเจ้าของทำตามโดยเชื่องช้าไม่ทันใจ ส่วนต้นขาข้างขวาถึงถูกใครคนหนึ่งดึงกระชากไปแนบสุดกับปลายฟูกนอนแล้วยกพาดมันไว้บนบ่า ฝ่ามือไล่ลามไปตามคู่เนื้อท่อนขา จับต้องอย่างแผ่วเบาสลับกับการบีบเค้น ปลายนิ้วชี้แทรกสอดเข้าขากางเกงแบบกว้างจนมันเปิดไปเห็นชิ้นชั้นในแบบหมิ่นเหม่น ริมฝีปากบางจูบตรงโคนขาไล่ออกมายังส่วนนอก รอยจูบประทับกดลึกจนมีเสียงทุกคราวในยามที่ผละออก จอห์นนี่เผลอขยับตัวเบียดเข้าไป อยากถูกสัมผัสตรงส่วนเนื้อที่แนบแน่นกว่านี้ แต่อีกฝ่ายยังไม่อนุญาต ดวงตาเรียวเงยขึ้นจากต้นขา ก่อนเคลื่อนไปให้ความสนใจช่วงหน้าท้อง มือซ้ายปัดชายเสื้อบาสผ้าร่มให้พ้นทาง เช่นกันกับขอบกางเกงถูกแหวกจนเห็นเนินท้องน้อย คนรักของเขามีหุ่นสวยแบบที่ผู้ชายด้วยกันยังอิจฉา พอแกล้งแตะลิ้นหยอกเย้าบนหน้าท้องจึงปรากฎคลื่นชัดเมื่อกลั้นลมหายใจ “ยกก้นขึ้น” ผู้ฟังทำตามโดยว่าง่าย ฝ่ามือข้างหนึ่งจึงสอดเข้าจากด้านหลัง รวบเอากางเกงทั้งตัวนอกและตัวในหลุดจากบั้นท้ายรั้งอยู่ต้นขา มันไม่ใช่ครั้งแรก ไม่มีสิ่งใดต้องอายต่อหน้าคู่สมรส จอห์นนี่ชักขาข้างขวาที่พาดบ่าขึ้นเพื่อให้หลุดจากห่วงของกองผ้า และความช่วยเหลือจากอีกฝ่าย ตัวเกะกะก็พลันถูกเตะหลุดจากขาซ้าย เหลือไว้เพียงความเปลือยเปล่าและมวลอากาศเย็นจากเครื่องปรับอากาศ ข้อมือยาวไล้ผิวกายจากบั้นท้ายวนมาสู่บั้นเอว เขาเฝ้าขยำเนื้อแน่นๆ ส่วนนั้นหลายเทียวด้วยความหมั่นเขี้ยว ก่อนจะลากอุ้งมือมาแตะลงตรงเนื้ออ่อนสีชมพู ในทีแรกนั้นเป็นเพียงเนื้ออ่อนนุ่ม ก่อนกลับกลายเป็นแข็งขืนเมื่อได้รับความร้อนจากแรงเสียดสีซ้ำไปมา จอห์นนี่หอบหายใจเข้าออก ขยับสะโพกใส่อีกคนเพื่อให้อุ้งมือนั่นขยับรูดได้สะดวก ในขณะเอื้อมมือตนเองไปยุ่งวุ่นวายกลุ่มผมสีดำแซมน้ำเงินเข้มแก้เก้อเขิน ผิวเนื้อผละออก แทนที่ด้วยสัมผัสลื่นเปียกจนเขาเผลอครวญเสียงแผ่วออกมา คนฟังเหลือบตาขึ้นมองในขณะลากลิ้นแนบไปกับแท่งเนื้อยาวจนชุ่มฉ่ำ แดนใช้ทั้งกลีบปากและปลายลิ้นคอยบำเรอจนสุดปลาย ยิ่งอีกฝ่ายจิกผมตนแน่นเสียจนตึงที่ศีรษะก็ยิ่งลำพองใจ “แดน...” “ขอเสียงหวานๆ” เขาหลั่งน้ำลายในรูปปาก ก่อนครอบลงไปเท่าที่หลอดคอจะอำนวย มันทุลักทุเลนิดหน่อยในตอนกะระยะครั้งแรก เพราะหัวส่วนปลายที่มันแทงลิ้นไก่ทุกจังหวะเข้าออก ว่าก็ว่า ไอ้จ้อนของเมียเขามันเล่นใหญ่พอกับรูปร่างจนน่าอิจฉา เวลาปรนิบัติก็มีติดขัดลำคอบางคราว เชื้อฝรั่งฝ่ายพ่อท่าจะของแรงจริง “อือ” จอห์นนี่ส่งเสียงหวานตามคำขอ เขาเชื่อใจในทักษะออรัลของอีกฝ่าย จึงเผลอขยับสะโพกตามอำเภอใจแม้จะเห็นข้างแก้มแดงเถือกของสามีที่เริ่มสำลักเนื้อหวานๆ ในโพรงปาก แดนนิ่งอดทนให้อีกฝ่ายขยับหาความสุขกับปากตนอยู่พักใหญ่ จนกระทั่งได้ยินเสียงที่เริ่มครางต่ำสมใจกับจังหวะเร่งขึ้น เขาจึงถอนปากออกมาโดยเจตนา คนถูกทิ้งกลางคันปรือตาขึ้นด้วยความเสียดาย “ยังไม่ออกเลย” “ก็ไม่ได้จะให้ออก” ใครจะยอมให้หาความสุขคนเดียวล่ะ? เขานึกต่อก่อนยกข้อเท้าทั้งสองขึ้นไปบนฟูกนอน ดันเข้าจนต้นขาชิดกับหน้าท้อง จากที่นั่งหลังตรงจอห์นนี่เลยต้องเอนลงไปหน่อยเนื่องจากร่างกายที่ไม่ยืดหยุ่น นั่นทำให้ได้เห็นวิวดีกว่าใคร “จ้องอะไรนักเล่า” เมื่อถูกโลมเลียทางสายตาโดยไม่แตะต้องอยู่ร่วมนาที ร่างกายพลันร้อนลุ่มด้วยความกระดากอาย ครั้นเอื้อมมือใหญ่ไปบังไอ้ส่วนไม่น่ามองก็ถูกอีกฝ่ายปัดออกแถมตำหนิผ่านสายตา เขาเกลียดนิสัยนี้ของมัน นิสัยที่หน้าด้านและคาดเดาอะไรไม่เคยได้ แดนเริ่มต้นฝังรอยขบกัดตรงกล้ามเนื้อขา ที่ประเมินว่าแข็งแรงเหมือนแม่ม้าดีดกะโหลก ก่อนไล่มือเข้าด้านใน เพราะว่าองศาที่เอนหลังลงไป ไอ้ส่วนน่าเขินอายด้านล่างนั่นจึงปรากฏตัวสู่สายตาอย่างแจ่มแจ๋ว หัวแม่โป้งกดลงไปบนร่องอ่อนนุ่มนั้นเบาๆ เคล้าคลึงเย้าหยอกไปมา สลับกับพรมจูบไปทั่วโคนขา แต่ไม่คิดล่วงเกินเข้าไปโดยพลการ มันแตะแล้วก็ปล่อย จับแล้วก็วาง ทำอย่างกับก้นเขาเป็นสินค้าทดลองหรือไม่ก็ทดสอบความอดทนกันอยู่ จอห์นนี่ได้แต่เคี้ยวฟันพลางเอ่ยเร่งในใจ จะทำอะไรก็ทำสักทีสิวะ... อยากได้จะตายแล้ว พอคิดตามภาพจำในหัวแบบนั้น ช่วงล่างจึงตอบสนองต่อสิ่งเร้าทางอ้อมไปเอง มันตวัดรัดแต่อากาศยิบๆ เรื่อยตามระดับของความต้องการ มันเป็นปฏิกิริยาที่แดนไม่ทันคาดการณ์ไว้ล่วงหน้า เขากระตุกยิ้มพร้อมลูบหัวเจ้าตัวน้อยที่ยังคงชูคอแข็งปึ๋ง “ร่างกายคนนี่ซื่อสัตย์ดีนะ” เสียงหัวเราะของอีกคนแฝงความประทับใจแทรกโทนเย้ยหยัน ผู้ฟังถูกฉาบด้วยความอับอายจนหน้าขึ้นสีฝาด จอห์นนี่ถีบหัวไหล่ที่ห่อหุ้มด้วยผ้าคลุมอาบน้ำไปทีหนึ่ง มันไม่ยอมไปแต่งตัวดีๆ โดยใช้ข้ออ้างว่าอีกเดี๋ยวก็ต้องถอด “เจ็บ” “ก็ถีบให้เจ็บ แล้วเลิกทำหน้าทำตาแบบนั้น—” “จอห์น” ศีรษะที่ตรงระหว่างขาเงยหน้าขึ้นมาพร้อมเอ่ยขัดคำ “ฉันให้เธอเลือก ...นี่กับนี่” ตาเรียวมองตาม ‘นี่’ ที่หนึ่งที่มันว่า นั่นคือมือขวาที่เหยียดข้อนิ้วยาวทั้งสามตรงแด่ว จากนั้นมันถึงแลบลิ้นสีสวยออกมาเชื่องช้าจนได้ยินเสียงเอนไซม์ในปาก เป็นสัญญาณให้ทราบว่าคือ ‘นี่’ ที่สอง มันหยอกเขา จงใจมอบช้อยส์ลามกให้เลือกจากนั้นก็จะด่าว่าหน้าด้าน จอห์นนี่แอบตระหนกกับการละเล่นแบบใหม่ เม้มปากพิจารณาไปตามเกม ไม่จำเป็นต้องชั่งใจอะไรนานก็ได้คำตอบ ลำพังแค่นิ้วน่ะยังใช้ของตัวเองตอนไหนก็ได้ แต่กับลิ้นเนี่ยนะ จะก้มลงเองยังไงไหว “เอาอันนี่” หนุ่มลูกครึ่งก้มหน้าสนทนา ปลายนิ้วชี้แตะลงปลายลิ้นฉ่ำของตน โดยไม่มีโอกาสได้รู้ว่าที่ทำอยู่มันยั่วยวนปานใด “แรดเอ๊ย” เป็นไปตามที่คิด เมียเขาเลยวัยหนุ่มแรกรุ่นที่ฉาบไปด้วยยางอาย เหลือเพียงพ่อแมวป่ากับจริตแสนเร้าใจ แดนตอบแทนความซื่อสัตย์โดยเริ่มไล้ฝ่ามือเข้าต้นขาด้านใน แสร้งปัดโดนส่วนแข็งขืนเหมือนไม่ตั้งใจ นิ้วโป้งบีบเนื้อขาลงไปเป็นหลักยึด ใบหน้าหล่อเหลาขยับเข้าแนบชิด ลมหายใจอุ่นเป่ารดหอบกระหายเหมือนพวกโรคจิต จอห์นนี่เงยหน้าสูงจนเกินรอยเอ็นตรงลำคอ เผลอสะดุ้งตอนผิวหน้าลื่นๆ แตะลงตรงจีบเนื้ออ่อน ก่อนค่อยรุกล้ำเข้ามาโดยละเมียดละไม ช่วงท้องเขาเกร็ง ปลายนิ้วเท้าก็เกร็ง ผีเสื้อทั้งสวนพฤกษาศาสตร์ก็ไม่สู้มวลมหาศาลในท้อง เฉดสีนับพันถูกละเลงบนแผ่นผิว ยิ่งแต้มเน้นลงไปเท่าไหร่สีสดของกลีบดอกไม้ยิ่งบานสะพรั่ง เส้นผมสีเข้มแซมน้ำเงินเข้มนัวเป็นพัลวันเมื่อมือของอีกฝ่ายเอาแต่ทั้งจิกทั้งกำวนไปวนมาตั้งแต่เมื่อครู่ มันเป็นอาการเสียจริตที่แสดงออกมาในครั้งที่รู้สึกดีเกินรับไหว “อีก ลึกอีก” แม้ปากจะบอกให้เลือก แต่เมื่อถูกขอร้องเสียงหวานคำนั้น สุดท้ายแดนต้องใช้นิ้วสอดเข้ามาร่วมกัน มันเข้าไปลึกและเตรียมความพร้อมได้ดีกว่าปลายลิ้น “ชอบไหมคะ” “อือ” “อือนี่คือ?” “มึงทำไปเงียบๆ ไม่เป็นรึไง” ส่งนิ้วที่สองสอดเข้าไปโดยไม่เร่งร้อน เขาฮัมตัวโน๊ตของดนตรีคลาสสิกที่ฟังเมื่อวาน ก่อนเหลือบมองคนด้านข้างที่เริ่มหยิบหมอนใบเล็กมากัดเล่นแล้วนึกเอ็นดู เราทั้งคู่ห่างเหินเรื่องอย่างว่ามาพักใหญ่เพราะลูกชายนอนหลับไม่ห่างตัว อุตส่าห์ได้โอกาสทั้งที จะเอาใจเมียก็ต้องพอถีพิถันสักหน่อย แดนเริ่มเรียนรู้ที่จะรอและศึกษาว่าเซ็กซ์ที่น่าประทับใจควรปฏิบัติเช่นไร แตะต้องเพื่อผลิดอก ทดลองค่อยเป็นค่อยไป เบิกตากว้างเพื่อเฝ้าดูต่อทุกผลลัพธ์ ก่อนได้รู้ว่าภรรยาของเขามีเสน่ห์ขนาดไหน เขานึกต่อบทประพันธ์อย่างอารมณ์ดีขณะขยับควงข้อนิ้วเรื่อย จนเมื่อคาดว่าทางเข้ามันยืดหยุ่นพอจะเปิดรับได้ก็จูบประทับรอยรักลงท้าย แดนปีนขึ้นไปบนฟูกนอน ปลดสายผ้าคลุมอาบน้ำซึ่งเป็นปราการเดียวออกเผยผิวขาวหยวกอมชมพูทั่วเรือนร่างสูงโปร่งออกไปทางผอมลีน ผิดกับเขาที่กล้ามเนื้อขึ้นรูปชัดเจน คนมองเผลอกลืนน้ำลายตาม พอเห็นหน้าท้องขาวๆกับสะโพกขนาดกระทัดรัดนั่นวันดีคืนดีนึกอยากลองกระแทกเข้าไปบ้าง แต่พูดไปก็เกรงจะโดนไอ้แท่งเนื้อตบปากแทนการลงโทษแบบครั้งก่อน คนอะไรนอกจากปากหมา สันดานก็สัปดน ไม่ขอเสี่ยงด้วยหรอก “เลิกนั่งขี้เกียจแล้วลุกมานี่” มันฉีกถุงยางสวมเอง เอนหลังลงตรงที่ประจำก่อนออกคำสั่งเสียงห้วน ปลายนิ้วชี้ลงตรงจุดหนึ่งที่ทำให้คนมองหน้าเปลี่ยนสี “ไม่อยากขึ้น” บ่นพึมพำขณะคลานเข่าขึ้นมาคล่อมอยู่เหนือสะโพกขาวหยวก เมื่อต้องทาบทับลงไปชิดเนื้อ จอห์นนี่เกร็งต้นขาเพื่อพยุงน้ำหนักตัว มันชัดเจนเกินกว่าจะปล่อยผ่าน “นั่งลงมา” “ไม่เอา กูหนักจะตาย” “เถอะน่า ถ้าต้องตายเพราะเมียทับก็ยินดีอยู่แล้ว” มือปลาหมึกเลื้อยไปลูบบั้นเอวเมื่อเอ่ยเจรจา เขาแอบบีบแก้มก้นแน่นๆ ไปทีด้วยว่าหมั่นเขี้ยว “แค่กระแทกลงมาแรงๆ ตามที่เธอชอบ” “มึงต่างหากที่ชอบ” “ก็ไม่ผิด” “อย่าเล่นแรงนัก” “จะขอร้องต้องทำยังไง?” คนฟังถอนหายใจ ระอาใจกับคนชอบเอาเปรียบแต่แปลกที่ปฏิเสธไม่ออกว่ามันสร้างรสชาติในความสัมพันธ์ในแบบที่เขาชอบ ร่างกายเราเข้ากันได้ดี อย่างกับถูกสร้างมารองรับความปรารถนาของอีกฝ่ายตั้งแต่ต้น เขาแตะไหล่มันเป็นที่พึ่งในคราวโน้มตัวไปหา กลีบปากทั้งคู่ดึงดูดเข้าหากัน ส่งปลายลิ้นล่วงไปแตะส่วนที่เคยโลมเล้าทั่วกายอย่างประหม่า จอห์นนี่จูบลึกซึ้งไม่เป็น แค่เลียนแบบฉากหนังรักของต่างประเทศ ส่วนแดนก็ไม่คิดจะสอน เขาชอบความพยายามที่จะเปลี่ยนวิธีไปแต่ละครั้ง พออีกคนไม่เล่นด้วยก็นึกว่าตนล้มเหลวอีกเช่นเคย จึงค่อยถอนจุมพิตหวานออก ตบท้ายด้วยคำขอร้องสั้นๆ “เถอะนะ?” “อืม” อีกฝ่ายฉวยโอกาสฝังจมูกตรงแก้มไล่มาถึงคอ สองมือลูบแผ่วไปตามเส้นหลังและกันไม่ให้ผละออก จอห์นนี่ไม่คิดยอมเป็นต่อ เอียงหน้าฟัดลำคอขาวหยวกเป็นรอย ขยับสะโพกบดเบียดไอ้ท่อนแข็งตรงร่องก้นจนได้ยินเสียงร้องซี้ดจากคนตรงหน้า มันผลักเขาออก หน้าตาเบี้ยวบูดไม่ต่างจากศิลปะเซอเรียลลิซึ่ม ท่าจะใกล้หมดความอดทนแล้ว อีกเดี๋ยวมันคงผลักเขาลงนอนแล้วพลิกตัวขึ้นมาสัตว์ป่าขย้ำเหยื่อ คิดฟุ้งอยู่สักพักหลังก็ยังไม่ติดพื้นเตียง ผัวเขาสงบกว่าที่คิด แค่มองผ่านสายตาตำหนิที่ทำไอ้หนูมันขึ้นธง “รับผิดชอบซะ” ปากนั้นออกคำสั่งเป็นสัญญาณให้คนด้านบนตัวเป็นฝ่ายเริ่ม แม้จะหน้างุ้มเพราะผิดคาดแต่ก็ยอมยกตัวขึ้นโดยดี จอห์นนี่ชอบช่วงเวลาเล้าโลม ส่วนแดนชอบครั้งที่ได้สอดเชื่อมเข้าไปในร่างกายอีกคน ถึงเวลาเอาใจมันบ้างแล้ว “จับไว้ แล้วครอบลงมา” แดนต่อว่าคนรักที่เอาแต่ทำท่าทีงกเงิ่น เจ้าลูกน้อยถึงได้แต่เสียดลื่นกับร่องก้นมาสักพักแทนที่จะถูกกลืนเข้าไป เบื่อเล่นเกมแล้ว สวรรค์ต่างหากที่อยากเจอ “อย่าเอาแต่สั่งได้ไหม ก็มันมองไม่เห็น” “จับเอาก็พอ ของผัวทั้งคนลืมลงรึไง” จอห์นนี่จิ๊ปาก บ่นชิบหายไม่มาทำเองเล่า อุ้งมือหนาที่เคยจับด้ามกระทะ บัดนี้ต้องมาจับหนอนน้อยย่อมไม่ถนัดมือ เขาขัดมันอยู่สักพักให้พองตัว ก่อนยกบั้นท้ายจ่อในจุดที่แน่ใจแล้วดันจีบครอบลงไปทีละนิด ความเสียดก่อตัวต่อทุกความลึกที่อีกฝ่ายสอดกายเข้ามา ลมหายใจถูกสูดเข้าและปล่อยสุดปอดผ่านช่องปาก เสียงประหลาดจึงหลุดติดมาบ้างในบ้างคำ ผิวเนื้อแตะผิวเนื้ออีกครา ครั้งนี้เขาปล่อยน้ำหนักเต็มที่ เพราะมัวสนใจกับโพรงเนื้อที่กำลังตอดรับสิ่งแปลกปลอม เป็นหน้าที่ของอีกฝ่ายที่ต้องเผชิญต่อมวลกายบนหน้าท้อง แดนสำลักไปทีหนึ่ง ถือว่าบาปกรรมที่สาระแนอยากได้เมียนายแบบ “อย่ายุกยิกดิ” “ก็เธอหนักอ่ะ” คนฟังกำหมัดแน่นระงับโทสะ เขาไม่อยากต่อยปากใครในท่านั่งคล่อมนี้เท่าไหร่ เพราะมันสะดวกเกินไปต่อการวิวาท “บอกให้เปลี่ยนท่า....” “เปลี่ยนแน่ หลังจากเสร็จท่านี้” “เฮ้อ” เมื่อเริ่มชินชา จอห์นนี่เริ่มจัดแจงขาให้เข้าที่เข้าทาง นานทีปีหนจะได้ขึ้นท่าคาวเกิร์ล ก็เลยไม่รู้ควรจะชันขาขึ้นเป็นกบหรือคุกเข่าทิ้งไว้แบบนี้ดี ไม่ทันจะตัดสินใจได้ เสียงน่ารำคาญก็โหยหวนขึ้นมาอีกแล้ว “ขยับได้แล้ว จะนั่งนิ่งเป็นหินไปถึงไหน” “เออ รู้แล้วน่า สั่งจังเลย” “ไม่ได้งานเลยเธอ” “แป๊บนึงสิวะ ควยมึงสั้น มันกะยากเนี่ยเห็นไหม!” เขาเอ็ดใส่ หงุดหงิดทั้งเสียงบ่นและการลื่นหลุดทำให้เซ็กซ์ขาดตอน “โอ้โห ปากดีนักเดี๋ยวจะเจอยัดปาก” เลิกต่อล้อต่อเถียงแล้วตั้งสมาธิใหม่ เขากดตัวกลืนแท่งเนื้อช้าๆ ก่อนค่อยยกขึ้นไม่สูงนักและทิ้งตัวลงไปอีกครั้งในจังหวะเดียวกัน ความเร็วเป็นของปีศาจ แต่ความช้านั้นละเมียดละไม มันประทับทุกสัมผัสลงไปถึงห้วงลึกในใจ “อ่า ไม่ชอบแบบนี้เลย” ความเสียวซ่านยิ่งทำให้อ่อนไหว เขาเกือบปล่อยรดลงไปเมื่อมือเนียนของคนรักลอดผ่านชายเสื้อเข้ามาเล่นกับหน้าท้อง “ชอบเสื้อบาสย้วยๆ นี่ชะมัด” “กูไม่ชอบท่านี้” “ทั้งที่ควบไม่หยุดแบบนี้น่ะเหรอ” “ไม่ชอบ ไม่ชอบ” “รู้แล้วๆ ถ้าตั้งใจ รอบสองฉันทำให้” “สัญญาแล้วนะ” “สัญญาค่ะ” แม้ปากจะบ่นรังเกียจแต่ไม่นานก็เริ่มหัดตักตวงหรรษาจากแรงเสียดสีที่ค่อยเป็นค่อยไป เขาเคลื่อนตัวในความเร่งที่สมใจ โดยแดนไม่คิดเร่งเร้าขัดความสุข แอ่งความปรารถนาถูกเติมลงมาทุกจังหวะที่ทั้งคู่ได้ครอบครองซึ่งอีกฝ่าย มันนุ่มละมุนราวกับจานอาหารว่างเรียกน้ำย่อย มีรสครีมนวลๆ ชวนให้เพลิดเพลิน แต่อย่าให้ถึงคราวเมนดิชแล้วกัน รับรองว่าเกลี้ยงไม่เหลือจาน พอจุดไฟราคะดวงน้อยให้โหมเป็นเปลวเพลิงได้ จอห์นนี่เริ่มขยับตัวไม่เป็นธรรมชาติ เขาไม่เจนจัดเรื่องเซ็กซ์ด้วยห่างหายมาหลายปี แต่ใช่ว่าจะไม่เคยเห็นจากวิดีโอหนังผู้ใหญ่ เอวสอบหมุนวนขณะกดแนบชิดท้องน้อยอีกฝ่ายลงไปสุดความยาว สิ่งปลอมแปลกในก้นกระตุกสวน เขาก้มหน้า เผลอเลียลิ้นรอบปาก จงใจหาจังหวะที่ถูกสอดใส่แล้วยกตัวกระทำในแนวตรงข้าม ทั้งวูบโหวงและเสียดลึกถึงขีดสุดสลับกันไปจนกลั้นร้องไม่เป็นคำ แดนมองใบหน้าที่ตัวเขาให้คำนิยามว่าแสนร่านของภรรยาตามกฎหมาย เสียงกระทบเนื้อที่หนักขึ้นเป็นสัญญาณให้รับรู้ว่าชั่วโมงแสนหวานควรจบลงสักที มือเรียวบีบลงข้างสะโพก เขาผุดชันตัวขึ้นแล้วผลักร่างที่ยังเชื่อมกันหงายลงไปบนที่นอน เราต่างรู้ว่าสิ่งใดกำลังจะตามมา ดวงตาสีน้ำตาลเปิดกว้างเพราะการกระทำกระทันหัน ชายเสื้อเลิกขึ้นเห็นหน้าท้องขยายขึ้นลงถี่ๆ แม้แต่ด้านล่างของเขาก็ถูกบีบรัดแน่นด้วยกำแพงเนื้อเยื่อ จอห์นนี่กำลังตื่นกลัวต่อเพศสัมพันธ์ที่ถูกตราหน้าว่าป่าเถื่อน ขณะเดียวกันก็ต้องการการจู่โจมรุนแรงเช่นนั้น ขายาวข้างขวาถูกยกพาดขึ้นบ่า เชิงกรานแหวกกว้างออกจากกันแจ่มชัด มองเห็นรอยจีบที่เคยโลมเลียเต็มสองตา มันถูกเสียดจนแดงระเรื่อ แต่ยังคงดูดดื่มโดยหน้าไม่อาย อีกฝ่ายเอี้ยวกายเพื่อให้ได้องศา ดวงตาเรียวหวานเชื่อมมองขึ้นมาเป็นสัญญาณ ชั่วโมงสันทนาการจะเริ่มแล้ว เขาหยิบชายเสื้อไว้ที่ปากเจ่อๆ คู่นั้น คนใต้ร่างงับมันด้วยจริตขวยเขิน ให้ตาย... แดนชอบเมียของเขาเสียจริง . . . ตลอดการร่วมสัมพันธ์หวานหยด จอห์นนี่ถูกจับพลิกตัวไปมาอย่างกับไก่ย่างเสียบไม้ ร่างกายถูกจัดแจงอย่างน่าอายแต่กลับตอบรับต่อความวาบหวาม สามีปากร้ายคนนั้นมีความสร้างสรรค์ในการจัดท่าทางร่วมรักได้อย่างน่าอัศจรรย์ มันไม่ชอบท่าหันหลัง จะชอบทำในท่ายืนเข่า เพื่อมองกล้ามหน้าท้องตอนเขาเริ่มบิดเร้าเชิงกรานและยกสันหลังโค้งจากพื้นเตียงตามองศาตกกระทบเหมือนอย่างครั้งนี้ สะโพกยกสูงเป็นแนวสะพาน สั่นไหวจากแรงอัดกระแทก เขาเห็นเพียงแผ่นอกตัวเองและชายเสื้อที่ล่นลงมาตามแรงโน้มถ่วงเป็นภาพเบลอ แม้อีกฝ่ายจะประคองบั้นเอวไว้ให้ แต่ทั้งไหล่และขาเริ่มล้าจากการต้องรับน้ำหนักเป็นเวลานานจนอยากจะฟุบนอน แต่ถึงอย่างนั้น เมื่อฝ่ามือเนียนของคนอายุน้อยกว่าลูบลงมาตามแนวลำตัว เขากลับโก่งสู้ตามสัญชาตญาณ เม็ดหน้าอกข้างหนึ่งถูกหยอกล้อในตอนนี้ส่วนล่างเร่งจังหวะตอกย้ำลงมา แกนกายคับพองจนเกือบระเบิดแล้ว อยากแตะมันเพื่อสำเร็จความใคร่ เพียงแค่เอื้อมมือลงไป อีกฝ่ายก็รีบยึดไว้ไม่ให้สัมผัส “แดน จะเสร็จ” “อือ” มันครางรับทว่าเพิกเฉย เขาเอ่ยย้ำซ้ำแม้หัวจะหมุนติ้วเห็นเดือนดาว “จับให้หน่อย” “ไม่เอา” “มันทรมาน” “เสร็จจากของฉันสิ” ว่าเอาแต่ใจแม้เห็นเมียน้ำตาปริ่มจากรสหวานอมขมกลืน คนใจดำได้ยินเมียร้องเสียงสั่นแต่ไม่นึกไยดี “จับหน่อย” “อือ” “แดน...” “ว่าไงคะ?” แม้จะปรามาสเสมอเวลาอีกฝ่ายตอบรับอย่างสุภาพผิดกับสันดานดิบ เวลานี้กลับกระตุ้นความสุขจนเผลอตอบรับแน่นขึ้น เขาอยากร้องไห้ ไม่เคยคิดว่าความสุภาพระหว่างเซ็กซ์จะปลุกความวาบหวามได้ปานนี้ แดนปล่อยเอวอีกคนให้ไหลลงที่นอน เขาเลือกใช้ท่าพื้นฐานในการจบศึกรัก โดยสอดมือใต้ข้อพับขาข้างหนึ่งแล้วดันขึ้นไปเพื่อช่วยเพิ่มความลึกในการสอด “อ่า จอห์น... พี่จอห์น” ลิ้นร้อนลากเลียตามโครงหน้าตามที่เมียเขาชอบ ปิดท้ายด้วยเสียงทุ้มที่ครางหอบอยู่ข้างหู ถึงจะไม่เคยบอกออกไป แต่จอห์นนี่ชอบเสียงทุ้มในยามติดสัดของอีกฝ่ายมากจนอาจขึ้นสวรรค์ มันคือสติเส้นสุดท้ายก่อนที่เขาจะบิดกายเร่าขณะหายใจติดขัด ทั่วร่างกระตุกเกร็งเมื่อไต่ถึงชั้นฟ้า แม้จะคู้ตัวลงมาก็ไม่อาจหยุดอาการชักเกร็งได้ แดนขยับตัวเข้าออกด้วยระยะสั้นๆ โดยไม่รีบร้อน กระตุ้นการหลั่งของอีกฝ่ายจนไหลย้อยลงมาเต็มผืนผ้าปูที่นอน เขาดึงแกนกายตัวเองมาขัดชำระความต่อสักพัก ก่อนงัดสอดเข้าไปจนสุดความยาว เป็นอันครบถ้วนภารกิจ จอห์นนี่หอบหายใจ ซบหน้าลงกับปลอกหมอนชื้นแฉะจากหยดน้ำซึ่งเคยอยู่บนเส้นผม อุณหภูมิของมันเย็นชืดตามลมจากพัดลมใต้เท้า ต่างจากของเหลวอุ่นที่ค่อยๆ หลั่งตามรอยฝีเย็บแดงก่ำไปตามซอกขา ความสุขสมจากการพลอดรักพลันลดระดับลงฮวบ กลายเป็นดวงตาสีน้ำตาลกลอกขึ้นข้างบนจากอารมณ์หงุดหงิด เอาอีกแล้ว... ปล่อยข้างในครั้งที่ร้อยที่ล้าน ไม่รู้หรือไงว่ามันน่ารำคาญตอนงัดออก “หน้ามุ่ยอีกแล้วนะ” “มึงแตกใน” “เยอะด้วย” จำเลยรับผิดด้วยท่าทีไร้สำนึกสิ้นดี ซ้ำมีหน้ามาแหวกขาเขาออกเพื่อมองหลักฐานให้เต็มตา กระทำการอุกอาจเป็นเหตุให้ผู้เสียหายหัวเสียจัด ผลลัพธ์จึงกลายเป็นว่าโดนถีบเข้าไปทีหนึ่งเต็มฝ่าเท้า “บอกแล้วไงว่าไม่ท้อง!” “ไม่ได้ให้ท้อง แค่รสนิยมทางเพศ” ไม่ว่าเปล่า มันฟาดมือลงบนก้อนเนื้อเขาดังเพี้ยะ จะดีกว่ามากถ้าเสียงนั่นมากจากแก้มมันแทน “ก้นแดงๆ กับน้ำขาวๆ ...เร้าใจดีออก” “อีโรคจิต” โดนด่าก็ยังลอยหน้าลอยตาเฉย ซ้ำแกล้งโถมตัวลงมาทับ จนถูกฟึดฟัดใส่เพราะรำคาญถึงได้ยอมรามือไปนอนเอกเขนกอยู่ข้างกัน ชายครึ่งเกาหลีเท้าแขนวางศีรษะเหนือฝ่ามือข้างหนึ่ง ใช้ปลายนิ้วของอีกมือเขี่ยไล้รูปหน้าชุ่มเหงื่อของภรรยาเบาๆ “จอห์น” “หือ” จอห์นนี่ขานรับโดยไม่ลืมตา พลังงานเขาหมดเกลี้ยงหลังจากกิจกรรมชาร์จไฟเมื่อครู่ “ถ้าฉันบอกรักเธอ” “...” “จะเร็วไปรึเปล่า?” สีหน้ามันไม่เปลี่ยนแม้เอ่ยคำรักที่ฟังดูไม่หนักแน่น เขาได้แต่แค่นหัวเราะเสียงเบาใส่ “จนลูกโตแล้วเนี่ยนะ” “ไม่ได้เหรอ” “แล้วรักจริงไหมล่ะ” “ไม่รู้เหมือนกัน” มันตอบกลับหน้าตาเฉย เรามองตาที่แฝงความสัตย์ต่อกัน ไม่ได้มีความพิศวาสบรรจุในแก้วตานั้นจนรื้นทะลัก แต่ก็ไม่ได้เหือดแห้งจนแล้งน้ำใจ “เธอล่ะ” “กูก็ไม่รู้” “เมียโง่” “ผัวก็โง่” “นี่เธอ” “อะไรอีก” “แต่งงานกันไหม” เสียงคุยเงียบลงเพื่อให้ใช้เวลากับคำตอบ ภาพคืนที่เดินกลับจากงานวัดปรากฏทับซ้อน ครั้งนั้นมันก็ถามเขาเช่นนี้ แม้ต่างรู้ว่าเราไม่ได้รักกันมากพอ จอห์นนี่มองเข้าไปในดวงตาสีนิลดั่งท้องฟ้าคืนนั้น ปลายนิ้วแตะสัมผัสริมฝีปากแห้งผาก เคลื่อนหน้าชิดใกล้เพื่อประทับรอยจูบที่เพียงผละออกมาก็พลันจางหาย “ไม่เอา” “ปฏิเสธเก่งจังนะ” “ก็จดทะเบียนกันแล้วนี่” เขาอธิบายพร้อบลูบข้างแก้มเป็นการปลอบ “ลูกก็มีแล้ว” “มึงก็อยู่นี่แล้ว” “ไม่รู้จะต้องการอะไรอีก” เบื้องบนรู้ดี จอห์นนี่ไม่ใช่คนโลภมาก เขาแค่ต้องการชีวิตสงบสุข หนึ่งลูก หนึ่งคนรัก แค่นี้ก็วุ่นวายมากเกินกว่าจะร้องขอภาระอื่น “งั้นเอาแหวนไหม” ...แต่อีกฝ่ายก็ช่างสาระแนจะให้เหลือเกิน “เพื่อ?” “ครบรอบ 1 เดือนที่จดทะเบียน” “อีบ้า ไม่ใช่วัยรุ่นแล้วไหมมานั่งนับวันนับเดือน” “ก็อยากให้นี่ คาแรกเตอร์ฉันต้องใช้จ่ายตลอดเวลา” “ปัญญาอ่อน” “อย่าเรื่องมาก จะเอาหรือไม่เอา” “ขอแบบไม่แพง ไม่น่ารำคาญ” “แหวนเงินว่าไง” “น่าจะสวยดี” เขามองนิ้วยาวเปล่าเปลือย จินตนาการภาพตัวเองใส่แหวนเงินผัดข้าวแล้วก็หัวเราะเพราะไม่ชินตา น้องดาวต้องล้อเขาแน่ๆ เธอน่ะเป็นพวกช่างสังเกต หนุ่มครึ่งเกาหลีนอนมองภรรยาที่ฉีกยิ้มกว้างกับนิ้วมือเปล่าๆ ถึงปากจะบอกว่าไม่ แต่หากได้รับของขวัญที่ชอบก็คงดีใจเป็นธรรมดา แดนอยากเห็นคนรักของเขาดีใจ แม้ด้วยเรื่องเล็กน้อยเขาก็ยินดี “ยิ้มสวยจังนะ” “แล้วไง” “คนอะไรว่าง่ายแต่บนเตียง” “เมียรักมึงไง” จอห์นนี่ซุกตัวเข้าใกล้อีกร่างบนเตียงหาความอบอุ่น เครื่องปรับอากาศพ่นลมหนาวกว่าทุกที แบ่งปันอุณหภูมิผ่านเนื้อหนังเป็นวิธีที่ดีสุด “มึงอุ่นจังเลยแดน” “อ้อนเอาอะไร” “กอดหน่อย” “อุ่นไหม” “อือ” เขาเอ่ยรับ พยายามต่อสู้กับหนังตาหนักอึ้ง ท่อนแขนขาวตวัดผ้านวมโอบรอบ นิ้วหัวแม่มือมันลูบไหล่เขาวนอยู่เช่นนั้น “ง่วงแล้วเหรอ ฉันยังตาสว่างอยู่เลย” “อย่าเยอะน่า พรุ่งนี้ลูกยังไม่กลับเสียหน่อย” “พรุ่งนี้ไม่ไปทำงานดีไหมน้า อยากอยู่เอาเมียทั้งวัน” “เหอะ เดี๋ยวได้ไปจบกันที่โรงพยาบาล” “อ่อนแอขนาดนั้น?” “เล่นแรงก็พังเร็ว” “ฉันไม่อยากให้เธอพัง” “งั้นก็รักษาดีๆ” “จอห์น” “อะไรอีก” “รักเธอนะ” “...” “รักที่ครอบครัวเราได้อยู่ด้วยกันแบบนี้” มันเอ่ยคำรักซ้ำ น้ำเสียงเรียบราบเช่นเคย หัวใจคนฟังไม่ได้เต้นระรัว เพียงแค่ฟู่ฟ่องขึ้นนิดหน่อยเหมือนลูกโป่งที่ถูกเติมลมเข้า คนหน้าตายพยายามทำตัวโรแมนติก เห็นแล้วอดขำไม่ได้ “เด็กน้อย” “รักด้วยก็ได้” เขาจูบที่คาง ส่วนมันจูบกลับที่หน้าผาก ไฟเพดานยังคงสว่างจ้า เราเฝ้ากกกอดกันอยู่ในผ้านวมผืนหนา อ่อนล้าและโหยหากันเกินกว่าจะลุกขึ้นแตะสวิตช์ไฟ “ฝันดี” “เหมือนกัน” จอห์นนี่เคลิ้มหลุดไปกับห้วงสีดำใต้เปลือกตา คืนนั้นเขาไม่ได้ฝันถึงสิ่งใด . . . “อัปป้า” ตัวที่ไม่เล็กของเจ้าลูกชายวิ่งถลามาพร้อมเสียงสดใส คว้าหมับเข้าเอวของคนเป็นพ่อให้หายคิดถึง แดนลูบผมเน่าๆ ก่อนก้มลงไปกอดหอมลูกชายจนเจ้าเด็กหนีออกมาแทบไม่ทัน “อาแดนสวัสดีค้าบ” จ๋อมแจ๋มกับโจ้แบกกระเป๋าตามมาติดๆ หนุ่มน้อยหน้าหวานยืนต่อหลังน้องมาร์ค ส่งสายตาประกายขอจุ๊บๆ ที่ข้างแก้มบ้าง เดือดร้อนเพื่อนต้องหิ้วคอห้ามไว้ “เหนื่อยกันแย่นะเด็กๆ ซื้อของว่างมาให้ด้วย ไว้ไปทานบนรถกัน” “เย้” เขาเดินกอดคอลูกชายนำไปที่รถ ตอนนั้นเองตัวแสบก็เงยหน้าถาม “มัมไม่มาด้วยเหรอครับ” “ไข้ขึ้นเลยนอนป่วยอยู่บ้านน่ะครับ” “ป่วย? จอห์นเนี่ยนะ” น้องมาร์คทำเสียงสูง ทำหน้าตาโตเป็นไข่ห่านอย่างกับเจอเรื่องมหัศจรรย์ “แปลกจัง ร้อยวันพันปีไม่เห็นป่วย” “นั่นสิเนอะ” แดนตอบรับ วาดรอยยิ้มจางๆ ขึ้นตรงมุมปากและหางดวงตาสองข้าง “หน้าหนาวนี่แย่จริงๆ”
