theme | demonic
pairing | #dansung
mmo’s kang daniel x mmo’s yoon jisung
warning | 17+ sex scene, religion sensitive topic, gore
_____________
‘เด็กคนนั้น’
‘แกคือบาปที่ฉันสร้างขึ้นมาบนโลกใบนี้’
.
.
(human being’s pov)
สาธารณรัฐเกาหลีใต้
00.13 นาฬิกา
ในคืนจันทร์เดือนดับที่ปราศจากแสงดาว
ผมกำลังจดจ้องต่อสิ่งที่ผุดขึ้นมาพื้นในห้องของตนเอง
ถ้าพูดให้ถูกก็คือพื้นที่ถูกวาดเป็นวงแหวนดาวหกแฉก
รูปร่างเปลือยเปล่าของมนุษย์คุ้ดคู้อยู่กับพื้น ใบหน้างดงาม เพียงแต่อุ้งมือคล้ายเล็บสัตว์ปีก สันหลังขึ้นเป็นรอยกระดูก มีโครงกางออกคล้ายค้างคาวเชื่อมต่อเป็นแผ่นเนื้อเดียวกัน
ดวงตาสีดำสนิทจนถึงขอบเปิดออก เสมือนเฉดสีของหลุมดำ
ดูเหมือนสงบนิ่ง ถึงอย่างนั้นก็รู้สึกได้ว่าอีกฝ่ายเริ่มสำรวจต่อสิ่งรอบข้าง
กระทั่งมองตรงมา
ผมกลืนน้ำลายลงลำคอ
“เอ่อ ปีศาจเหรอครับ”
ช่างเป็นคำถามที่โง่ แต่ถูกตอบกลับอย่างจริงใจ
“เจ้าปรารถนาจะเจอสิ่งใด ข้าย่อมเป็นสิ่งนั้น”
“งั้นเหรอ ออกมาสักทีนะ”
ผมกุมหนังสือด้วยฝ่ามือข้างที่มีแผลจากการกรีดจนเลือดไหลซึม
ผู้ถูกเรียกเป็นปีศาจหรี่ตามอง ประมวลผลตัวหนังสือของมนุษย์ที่เพิ่งอ่านไป
‘อัญเชิญปีศาจ’
“มนุษย์หนอมนุษย์ แม้จะผ่านไปกี่พันปีก็ไม่เคยจำ”
เขายิ้มเยาะและลุกยืนขึ้นเต็มความสูง ทาบทับแสงไฟจากด้านหลังที่ส่องมาจนเกิดเป็นเงามืด
เสียงโทนต่ำเอ่ยธุระในการมาเยือน
“ต้องการสิ่งใด”
“มีเซ็กซ์กับผม”
ผมเอ่ยความต้องการชัดถ้อย ไร้ซึ่งความลังเล
เราต่างจ้องกันนิ่งท่ามกลางความเงียบสลัด แสดงสถานะและอำนาจของตน
“เจ้ามีดวงตาที่น่าสนใจ”
ผมยิ้มกว้างต่อคำชมนั้น ยื่นมือไปแสดงความรู้จัก
“ผมชื่อจีซอง”
“ข้าคือผู้ไร้นาม”
“เหมือนที่เขียนในตำราเลย”
“เขียนว่าอย่างไร”
“พวกคุณไม่เคยบอกชื่อ”
“หากเอ่ยนามของปีศาจชั้นสูง คอของเจ้าจะถูกบั่น”
“หรือคุณแค่กลัวจะถูกลากกลับไปนรก”
“ดาเนียล”
ผมชะงักต่อชื่อที่เขาเอ่ย เป็นเนื้อเสียงที่ไม่ได้แฝงความเย้ยหยัน
“เชิญเรียกข้าด้วยชื่อที่เจ้าปรารถนาจะเรียกเถอะ”
“รู้ด้วยเหรอ”
“ตัวตนของข้าเกิดจากความปรารถนาของเจ้า”
“หน้าตาแบบนี้ก็ด้วยสินะ”
ปีศาจพยักรูปหน้างามนั้นลง
“ผมจับได้หรือเปล่า”
“แน่นอน”
เมื่อได้รับการอนุญาตให้แตะต้อง ผมไม่รอช้า
ปลายนิ้วด้านขวาทั้งห้าแตะลงโดยแผ่วเบาราวกับกำลังสัมผัสภาพสะท้อนของผิวน้ำ
กลัวว่าจะหายไปเหมือนครั้งก่อน
แต่กลับจับได้เต็มมือเลย
โครงหน้าแบบนี้
ดวงตาแบบนี้
รูปปากแบบนี้
ต่อให้ผ่านไปนานแค่ไหน
ต่อให้ชาติใดภพใด
“เจ้าร่ำไห้แม้ว่ามีความสุขงั้นหรือ”
“มันเป็นกลไกของมนุษย์น่ะครับ”
เขาไม่ว่าอะไร แม้ผมจะประทับรอยจูบชื้นๆลงไปที่สันกรามโดยไม่บอกกล่าว
“แม้คู่นอนจะเป็นปีศาจ”
ซบลงแนบแผ่นอกกว้าง สองมือโอบกอดไปด้านหลัง
“แต่ก็ช่วยกอดผมจากก้นบึ้งของหัวใจที”
“พวกเราไม่มีหัวใจ”
“พวกคุณมีวิญญาณใช่ไหม”
“มี”
“เช่นนั้นคุณย่อมมีหัวใจ”
ผมจูบเขาที่ริมฝีปากอิ่มอันคุ้นเคยค้างไว้เช่นนั้น ระหว่างที่เราทั้งสองเอนตัวลงบนเตียง
“รู้อะไรไหมมนุษย์”
คนด้านล่างเอ่ย ปีกทั้งสองของเขาหุบไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่ทราบ
“เจ้าแตกต่างจากผู้อัญเชิญคนอื่นๆ”
“รู้สิ”
ผมตอบรับในขณะปลดสายสร้อยกางเขนเงินจากลำคอ เปิดหน้าหนึ่งของหนังสือไสยเวทสีเปลือกไม้แล้วสอดมันไว้ห่างตัว
“พ่อแม่ของผมบอกมาตั้งแต่เด็กแล้วล่ะ”
เสื้อคลุมตัวนอกไหลไปตามท่อนแขน
ผมแตะที่กระดุมเม็ดบนสุดของเสื้อเชิ๊ตสีขาวสะอาด
จนเม็ดสุดท้ายได้หล่นจากรัง
สาปเสื้อทั้งสองฝั่งถูกแยกจากกันจนเห็นแผ่นอกเปลือย
ผมเริ่มปลดหัวเข็มขัด บรรจงดึงผ่านห่วงสอดเข็มขัดที่ละห่วงโดยอ้อยอิ่ง
ซิปกางเกงสแลคถูกรูดลง ผ้าสีดำลงไปกองกันที่ข้อขาด้วยท่าทีค่อยข้างทุลักทุเล
ดวงตาเรียวช้อนหาอีกฝ่าย ปีศาจได้เฝ้าชมการกระทำนั้นโดยไม่วางสายตา
ใบหน้าร้อนวาบคล้ายกองเพลิง
“มานี่สิ”
ผมละนิ้วโป้งจากขอบชั้นใน ตามคำสั่ง ก่อนคลานเข่าขึ้นไปเหนือกายนิรมิตของอีกฝ่าย ยังคงเขินอายเกินกว่าจะกระทำอันใดมากไปกว่านั้น
อุ้งมือเย็นชืดสัมผัสที่บั้นเอว กดสะโพกให้สัมผัสกันผ่านผืนผ้าบางๆ
เลือดสูบฉีดขึ้นสู่ใบหน้า เมื่อเผลอฉงนใจต่อความร้อนวาบที่ดุนดันแก้มก้น
อมนุษย์จะมีเจ้าโลกเป็นแบบไหนกัน?
“พวกขี้สงสัยมักจะอายุสั้น”
“รู้ด้วยเหรอว่าคิดอะไร”
“เดี๋ยวเจ้าก็ได้เห็น”
นิ้วเรียวกำชายเสื้อเข้าหากันเมื่อช่วงท้องถูกลิ้นสากลากผ่านปานหยอกเย้า มวลแห่งห้วงอารมณ์หมุนวน
เล็บยาวของเขากรีดไล้ไปตามแนวหลังที่เผลอแอ่นเข้าหาอีกฝ่าย
ท่วงท่าแนบสนิท รอคอยเพียงดนตรีของงานเต้นรำให้บรรเลงขึ้นมา
“เป็นแนวสันหลังที่ดี เชิงกรานนี่ก็ด้วย”
“ผม…เคยเล่นกีฬาน่ะ”
เสียงสนทนาแผ่วลงเป็นเสียงลมหายใจ เมื่อสะโพกทั้งสองข้างถูกนวดคลึงเรื่อยไปจนถึงส่วนของบั้นท้าย
“หากได้เจ้ามาถ่างขารอให้กำเนิดบุตรของข้าคงเป็นภาพที่น่าชม”
วาจาของเขายังคงจาบจ้วง
มันทำให้ผมร้อนวูบ
“จะทำให้ผมท้องหรือ”
“น่าเสียดายที่ข้าไม่เคยหลั่งต่อมนุษย์”
ดีแล้ว
ผมกล่าวเพียงในใจ ปากถูกคลุมด้วยสองฝ่ามือแน่นเพื่อกลั้นเสียง
ลมหายใจเริ่มติดขัดด้วยแรงกำหนัดพุ่งสูง
สิ่งใต้ผ้าชั้นในถูกคล้ำคลึงจากด้านล่าง
ความต้องการแผ่ซ่านจากแกนกาย
เขาวนจูบบริเวณท้องน้อย ดูดเบาๆเพียงให้พอรู้สึกใจหาย
กระทั่งเล็บยาวเกี่ยวขอบชั้นในด้านหน้าให้เว้าลง เพื่อจะมอบริมฝีปากในผิวเนื้อที่ต่ำกว่า
เสียววาบจนต้องผ่อนลมหายใจ
“ข้ามีคำถาม”
ผมลืมตาขึ้นมาเจอแพขนตาเหนือดวงตาสีดำเหมือนมนุษย์ปกติ จึงได้ทราบว่าใบหน้าของเราใกล้ชิดกันกว่าที่คิด
แถมมือไม่รักดีเองก็เอาแต่จะคว้าท้ายทอยเขามาแนบกอด
เขาที่ว่าไม่แสดงท่าทีรังเกียจรังชัง กลับวางหน้าผากแนบชิดจนสันจมูกชนกัน
สันจมูกที่ดาเนียลคนนั้นชอบเอ่ยล้อเลียน
สันจมูกที่ดาเนียลคนนั้นชอบบีบจนมันขึ้นสีแดง
"ครับ”
ผมตอบรับเต็มเสียงขึ้น จากเนื่องฝ่ามือคู่ที่เคยเฝ้าโลมเล้าวางนิ่งอยู่เพียงเอว
“เจ้าอยากถูกกอดโดยมนุษย์หรือปีศาจ”
“หมายความว่าอย่างไร?”
“ไม่มีอะไรให้ขยายความ”
เขามองตาไม่ลดละ ปล่อยให้ผมที่อยู่บนหน้าตักได้ทวนคำถามเพื่อค้นหาคำตอบกับตัวเอง
โดยไม่ยื้ดยุดให้มากความ ผมเอนกายแนบสนิท วางศีรษะพักพิงตรงเหนือบ่าข้างซ้ายของเขา
“คุณ”
“…”
“ผมอยากถูกกอดโดยคุณ”
ผมเอ่ยออกไปผ่านการกระซิบ
“จะพาไปสวรรค์หรือนรก เชิญแล้วแต่คุณ”
ด้วยคำตอบที่ไม่มีความรู้สึกอื่นใดเจือปน
“ย่อมได้”
ปีศาจตอบรับต่อคำขอ
ฉับพลัน ผมรู้สึกถึงบางอย่างที่ดุนดันอยู่ใต้ต้นขาจนต้องยกขึ้นมา
งูเกล็ดดำตัวเขื่องอยู่ภายใต้นั้น ตาสีแดงก่ำจ้องมาทางผม
ทำเอาผวาจนหงายท้องลงบนเตียง
อีกคนหนึ่งทำเพียงเวทนาผ่านเสียงหัวเราะคุ้นหู
เขาเรียกให้ผมเปิดตามองความจริง
งูตัวนั้นเป็นส่วนหนึ่งของร่างกายโดยน่าอัศจรรย์
“พระเจ้า…”
ผมอุทานออกมาโดยเสียสติ
“ไม่มีหรอก”
เขาตอบกลับมาเช่นนั้น
ทำเอาดวงใจสั่นไหว
แท่งศิลาอันไม่เคยมั่นคง
ผมมองเขาจากเบื้องล่าง
ดวงตาอาดูรทอดมองจากด้านบน
แขนสองข้างผายออกต่างปีกของฑูตสวรรค์
“ณ ที่นี้ ข้านี่แหละพระเจ้า”
ผมสดับฟังถ้อยคำ
หมอบกายลงด้วยท่าของสัตว์สี่เท้า
ที่เบื้องหน้าของเขา
โอบอุ้มอสรพิษเกล็ดดำวาวตัวนั้นด้วยสองฝ่ามือ
จูบลงตรงส่วนปลายอ่อนนุ่ม
ก่อนสวดภาวนา
“เอ็นดูลูกที”
กลิ่นหอมหวานเหมือนผลแอปเปิ้ลสุก
ผมคว้าเข้าสู่โพรงปาก
ดื่มด่ำซ้ำไปซ้ำมา
ลิ้มรสด้วยปุ่มสัมผัสบนลิ้น
มัวเมาดั่งสุรารสร้อน
นิ้วมือของเขาโอบรูปกระโหลกของผม
กระทำด้วยแรงของเส้นขนาน
ผมเหลือบมองขึ้นไป
ได้เห็นว่าเขาผู้นั้นมีท่าทีพอใจต่อการปรนนิบัติไม่น้อย
.
ร่างกายที่ไม่อาจคุมได้ถูกจัดระเบียบเสียใหม่
ผมเหยียดกายเหมือนแมวดำบิดขี้เกียจยามตื่นนอน
กอดหมอนในสภาพคว่ำหน้า
สะโพกเปลือยเปล่ายกสูงตามแรงดึงของเขา
ลูกพีชถูกแหวกออกตามร่องรอยธรรมชาติ
ลิ้นของเขาสัมผัสลึก
แตะลงเพื่อลิ้มรสเนื้อใน
ผมใช้มือข้างหนึ่งเอื้อมไปสัมผัสแกนกลางตัว
ขยับไปตามความไหวหวั่น
ครวญครางด้วยถ้อยสุขสม
เสือกไสเรือนกายเสียดกับสาปผ้า
เกิดเป็นไฟราคะที่โหมไหม้
ไม่ว่าจะดิน
ไม่ว่าจะลม
ไม่ว่าจะน้ำ
ก็ไม่อาจมีสิ่งใดกลบให้มอดดับได้
.
ในห้วงอวกาศแพรวพราวตรงหน้า
ได้เกิดมีรอยแตกร้าว
สว่างจ้าเป็นสีขาว
ผมหายใจไม่ออก
จุกเสียดท้องจนแทบอาเจียน
กล้ามเนื้อทั่วร่างหดเกร็งจนถึงนิ้วเท้า
ผิวด้านในบีบรัด
แต่ไม่อาจต่อต้านการรุกล้ำที่ไม่ผ่านการอนุญาตได้
ฉีกขาดเหมือนกระดาษเนื้อบาง
เขาสอดใส่เข้ามาในทางที่ไม่ถูกเตรียมพร้อม
และหาได้แสดงท่าทีปรานีต่อความเจ็บปวดนี้ไม่
ยังคงร่วมรักกับร่างกายของผมอย่างสาสม
จังหวะแสนหวานกลายเป็นไวโอลินที่ถูกเล่นโดยผิดวิธี
สองแขนใช้ตะเกียดตะกายต่างขาเพื่อหลีกหนี
บั้นเอวถูกโอบรัดสู่ด้านหน้าด้วยท่อนแขน
ศีรษะถูกกดต่ำด้วยกงเล็บ
เรือนกายสั่นคลอนตามแรงกระแทกจนขึ้นสี
“หยุด!”
ผมกรีดร้อง
“ดาเนีย—”
ในจังหวะที่พยายามเอี้ยวตัวไปเจรจา
ปีศาจได้ใช้แรงหมุนทั้งตัวของผมให้ไปเผชิญหน้า ทั้งที่ยังเชื่อมติดกันอยู่
สะโพกดีดขึ้นเป็นปฎิกิริยาตอบรับ ร่างกายสั่นเทิ้มประหนึ่งแตะต้องถูกคลื่นไฟฟ้า
พร้อมกันกับตัวตนของเขาที่เข้ามาจนสุดปลาย
ดวงตาของผมเหลือกขึ้น
เท้าข้างหนึ่งเหยียบลงบนปุยเมฆ
บาปข้อหนึ่งก็ได้ถูกปลดปล่อยออกจากตรวน
หยดเลอะเทอะไปทั่วบริเวณ
ท่ามกลางเสียงคลื่นที่ก้องอยู่รอบหู
เสียงหัวเราะคุ้นหูดังซ้ำเป็นอีกรอบของวัน
“เป็นท่าที่เหมาะกับเจ้าดีนี่”
“ได้โปรด…ขอเวลา…ได้โปรด”
“ใจเสาะจริงๆ มนุษย์”
ปีศาจวางศอกลงบนพื้นที่เตียงที่ว่างอยู่ข้างลำตัว เขาใช้ใบหน้านั้นยิ้มเยาะผมที่หอบหายใจเหมือนปลาที่ถูกลากขึ้นบนบก
“ไหนบอกว่าอยากถูกกอดในแบบของข้ามิใช่หรือ”
“อยากถูกกอดครับไม่ใช่ข่มขืน ขืนคุณทำแบบนี้ผมจะเรียกตำรวจนะ”
ผมเถียงออกไปโดยที่มองตรงเพดานห้อง เหนื่อยกว่าจะบิดหน้า เกลียดเกินกว่าต้องเห็นกันไปพักหนึ่ง
เล็บยาวจิกเข้าที่ข้างแก้มเมื่อคางถูกบีบบังคับให้สบตา
เขาเดาะลิ้นเป็นเสียงจุ๊ๆ เชิงหยอกเย้า
ยิ่งกวนอารมณ์ให้ปั่นป่วน
ผมเผลอจิกเล็บตรงแผลเก่าที่อุ้งมือจนเลือดซึม
คับใจมากเสียจนไหลทะลักออกสองตา
เขายิ่งหัวเราะลั่นเมื่อตัวผมสะเทือนจากแรงสะอื้น
ถึงขั้นถีบตัวให้หลุดจากส่วนที่น่าขยะแขยงนั่นแต่อีกฝ่ายดูจะไม่ยินยอม
เขาแกะมือที่ปิดใบหน้าก่อนโน้มตัวลงมาจนแทบชิด
ผมแสดงท่าทีขัดขืนได้เพียงทำร้ายริมฝีปากตัวเอง
“ข้าแกล้งแรงไปหรือไงหือ”
“คุณมันปีศาจ”
“ก็ใช่น่ะสิ”
แผลที่มือของผมถูกคว้าไปชำระล้างด้วยลิ้นของเขา แสดงความสำนึกผิดมิต่างจากสัตว์
เขาแนบใบหน้าอันคุ้นเคยลงให้ผมได้สัมผัส
เลือดที่ยังไม่หยุดไหล เปรอะไปตามแนวแก้มสู่รูปปาก
“เริ่มต้นกันใหม่”
“นะ”
เป็นประโยคอ้อนออด
ดวงตาของมนุษย์วางอยู่ใกล้เพียงคืบ
เป็นดวงตาของเขาคนนั้น
ผมยื่นสองแขนโอบกอดที่ท้ายทอย
ไม่เคยปฏิเสธได้
“ได้โปรด”
ผมเอ่ยคำเว้าวอน
จากใจสัตย์จริง
“ช่วยแสดงว่ารักคนอย่างผม สักเพียงครั้งเดียว”
หยดน้ำตาของผมถูกกลืนกินด้วยลิ้น
เขาพึมพำว่ารสชาติคล้ายทะเล
อาจเป็นไปได้ว่าคาบสมุทรที่มีน้ำอยู่มหาศาลนั่นอาจเกิดจากความเศร้าชั่วชีวิตของผม
ปีศาจหัวเราะกับห้วงความคิดตื้นเขินนั่น
“เดี๋ยวจะสอนวิธีสร้างรสชาติที่อร่อยขึ้นให้เอง”
เขากล่าวพร้อมรอยยิ้มหยอกล้อครั้งแรก
พร้อมกับท่อนขาของผมที่แยกออกอีกครั้ง
.
ในเวลาของวันใหม่
ทุกส่วนร่างกายของผม
ลำคอ
แนวบ่า
ยอดอก
ต้นขา
ล้วนถูกประทับรอยตีตรา
อย่างอ่อนโยน
อีกฝ่ายกกกอดในคราวที่สอดตัวผ่านสองขา
ผมส่งเสียงอื้ออึงราวสัตว์เพศเมียในช่วงฤดูกาล
บิดเร้าไปตามแนวอารมณ์
ผ้าคลุมเตียงยับเยิน
รู้สึกดีจากการได้รับอ้อมกอดอีกครั้ง
ผมประคองโครงหน้าชุ่มเหงื่อที่คุ้นเคย
เฝ้ามอบจูบโดยไม่ห่าง
“มนุษย์เอ๊ย”
ผมเหลือบตาขึ้นมองอีกครา
เขาที่มีท่าทีพึงพอใจต่อตัวตนของผม
ช่างน่ายินดี
“จีซอง”
ผมกล่าวออกไปโดยไม่เต็มเสียงนัก
“เรียกผมว่าจีซองด้วยเสียงของคุณ”
เขาชะลอการกระทำเพื่อตั้งใจฟังสิ่งที่ผมพูดออกไป
โน้มหน้าผากลงมาชิด
สันจมูกของเราสัมผัสกัน
สันจมูกที่เขาชอบจูบลงมา
ทั้งในที่ลับและที่แจ้ง
เพื่อแสดงความรักอันหน้าไม่อาย
“จีซอง”
ผมได้ยินเสียงเรียก
ชื่อของตัวเองในความทรงจำที่ห่างไกล
ตัวตนของเขาที่เคยเลือนลา
แจ่มชัดขึ้นอีกครั้ง
“ดีใจจัง”
เหมือนกับว่า
ได้ย้อนกลับไปในเวลานั้น
เป็นเขาจริงๆ
“เพียงเท่านี้”
ผมปล่อยหยดน้ำออกจากดวงตาเป็นครั้งสุดท้าย
“ไม่มีอะไรต้องเสียดายอีกต่อไป”
เพียงเพราะจะไม่ถูกทำให้เสียใจได้อีกต่อไปแล้ว
“เอ่ยออกมาเถิด”
ปีศาจกระซิบเป็นเสียงหวีดหวิวของลม
“คำขอสุดท้ายของเจ้า”
มนุษย์ขาวซีดภายใต้เงาสดับฟัง
แลวาดยิ้มกว้างกว่าแสงตะวัน
กล่าวแทนคำบอกลา
“ฆ่าผมที”
น้ำพุสีแดงพุ่งกระจายเมื่อกงเล็บของเขาทะลวงเข้าที่อกด้านซ้าย
กระทำไปตามบัญชา
หัวใจที่กำลังเต้นถูกบีบรัดผ่านอุ้งมือ
ผลแอปเปิ้ลสดถูกบิดจากต้นขั้วโดยเชื่องช้า
เจ็บ
แต่ไม่ได้กลัว
ยังคงรับรู้ต่อทุกการกระทำ
ในตอนนั้น
ผมมีโอกาสได้เห็น
หัวใจของผม
เต้นกระหน่ำอยู่บนมือของเขา
มันเป็นของเขาเสมออย่างที่ผ่านมา
.
ดวงตาคู่หนึ่งกลายเป็นพร่าเบลอ
จมูกเหม็นกลิ่นคาวคลุ้งเลือด
ไม่อาจรู้สึกถึงร่างกายของตนอีกต่อไป
อันเป็นสัญญะของ
ตัวตนหลุดพ้นต่อห่วงพันธะใดๆทั้งปวง
.
แต่ดาเนียลคนนั้นยังคงอยู่ตรงหน้าผม
ส่งยิ้มมาให้เหมือนครั้งวันวาน
.
ยุนจีซองหลับตา
ซึมซับความสุขไหลหลั่ง
กลับมาสัมผัสเสียงดนตรีแห่งชีวิตของตนได้อีกครั้ง
ความตาย
เหมือนอย่างที่คิดไว้เลย
. . .
เวลาใกล้รุ่ง
สิ่งมีชีวิตตนหนึ่งนั่งอยู่เพียงลำพัง
รอยเลือดเปรอะเปื้อนไปทั่วริมฝีปาก
ดวงตาแห่งหลุมดำจดจ้อง
หนึ่งร่างเนื้อสีแดงสด
ไร้ชีวิต
ท่ามกลางห้องที่มีรอยเถ้ารูปดาวหกแฉก
ท่ามกลางเทียนไขที่หลอมละลายไม่หมด
ท่ามกลางพระคริสต์เหนือหัวนอนที่กลับตาลปัตร
รอยกรีดรูปกางเขนกลับหัวถูกสลักยาวจากอกถึงช่วงท้อง
ปีศาจไล่มองกลับขึ้นไป
สองขาตั้งชันด้วยท่าคลอดบุตร
ลำไส้ล้นปริ กองอยู่ข้างลำตัว
ฝ่ามือหงิกเกร็ง
ลำคอเปลือยเปล่า
และรอยยิ้มสุขสมบนใบหน้า
บุปผาแห่งความตายเบ่งบาน
เหนือความเป็นคนที่สูญสิ้น
.
อมนุษย์รูปงาม
ประคองหยิบส่วนศีรษะขึ้นมาจากปลอกหมอน
พรมจูบสุดท้ายบนรูปปาก
รสคาวเลือดหวานติดลิ้น
เพียงเท่านั้น
ปีศาจพลันหลั่งหยดน้ำตา
ราวกับว่าทราบซึ้งใจ
ร่างกายของสัตว์ป่ากระตุกไหว
ธารน้ำเชื้อปรี่ล้นจากการเสพกำหนัดเสียจนสม
หลั่งมากเสียจนทะลักนองไปกองปนแอ่งเลือด
สองมือชุ่มเลือดไล้ตามใบหน้าหลับพริ้ม
แลกล่าวสรรเสริญ
“งดงาม”
ด้วยหัวใจที่บริสุทธิ์นั้น
เจ้าที่ให้กำเนิดความชิงชัง
เจ้าที่ให้กำเนิดความสิ้นหวัง
เจ้าที่หันหลังต่อสรวงสวรรค์
เจ้าที่ถูกปลดปล่อยต่อโซ่ตรวนทั้งปวง
งดงามยิ่งนัก
งดงาม
งดงาม
งดงาม
“จีซอง…”
