Poppoli Kvikmyndir

Mynd­in er sjálf­stætt fram­hald spennu­mynd­ar­inn­ar Borg­rík­is sem kom út árið 2011 og seg­ir frá Hann­esi, metnaðarfull­um yf­ir­manni innra eft­ir­lits lög­regl­unn­ar, sem ákveður að rann­saka Mar­geir, spillt­an yf­ir­mann í fíkni­efna­deild lög­regl­unn­ar með það fyr­ir aug­um að ráða einnig niður­lög­um stórra glæpa­sam­taka.

   Borg­ríki 2 – Blóði hraustra manna er leik­stýrt af Ólafi de Fle­ur Jó­hann­es­syni en hann skrif­ar einnig hand­ritið að mynd­inni ásamt Hrafn­keli Stef­áns­syni. Mynd­in er fram­leidd af Krist­ínu Andr­eu Þórðardótt­ur, Ólafi de Fle­ur Jó­hann­es­syni og Ragn­ari Santos fyr­ir Poppoli kvik­mynd­ir. Í aðal­hlut­verk­um eru Darri Ing­ólfs­son, Ágústa Eva Er­lends­dótt­ir, Ingvar E. Sig­urðsson, Sig­urður Sig­ur­jóns­son, Zl­at­ko Krickic og Hilm­ir Snær Guðna­son.

Rithöfundurinn Óttar Martin Norðfjörð og kvikmyndaleikstjórinn Ólafur de Fleur sitja á Vegamótum yfir drekkhlöðnum diskum af einhverju sem úr hæfilegri fjarlægð virðist vera sannkallað hollustufæði. Með þeim er kærustuparið Ágústa Eva Erlendsdóttir og Jón Viðar Arnþórsson. Öll tengjast þau kvikmyndinni Borgríki á einn eða annan hátt. Ólafur leikstýrði myndinni á sínum tíma, Óttar hefur nú sent frá sér framhald myndarinnar, Blóð hraustra manna, á bók og Ólafur er þessa dagana að klippa framhaldsmyndina sem kallast á við bók Óttars. Ágústa Eva leikur eitt aðalhlutverkanna í báðum myndum og Mjölnismaðurinn Jón Viðar útfærði slagsmálin í bíómyndinni.

Jón Viðar sér svo einnig um að píska Ólaf út í Mjölni en leikstjórinn er byrjaður að æfa á fullu og sveifla ketilbjöllum með þeim árangri að hann er að breytast í ákaflega sannfærandi massaköggul.

„Það er svo góður hópur þarna og það geta þetta allir,“ segir Ólafur. „Þetta eru engin geimvísindi.“ Óttar segir líkamsræktardelluna í leikstjóranum þó stundum truflandi, ekki síst þegar hann heimsæki hann á hugmyndafundi og verði að láta sig hafa það að bíða á meðan hann klári að sveifla bjöllunum. Ágústa Eva truflar líkamsræktartalið þegar hún biður Óttar um að árita fyrir sig bókina Blóð hraustra manna. Rithöfundurinn fer hálfpartinn hjá sér, segir þetta ekki algengt en alltaf jafn óþægilegt. Ágústa stingur þá upp á að á prenti verði hermt að hópur ungra kvenna í stuttum pilsum hafi gert aðsúg að Óttari í ákafa sínum að fá nýju bókina áritaða.

Óttar hefur hingað til vakið athygli með spennubókum á borð við Hníf Abrahams og Sólkross sem þykja nokkuð í ætt við skáldskap Dans Brown. En nú er hann mættur með ekta reyfara. „Þetta er að einhverju leyti stefnubreyting vegna þess að þetta er miklu nátengdara Íslandi, nútímanum, undirheimunum og öllu því,“ segir Óttar. „Eitthvað sem ég hef í raun ekkert fengist við áður. Ég hef verið meira í ráðgátum og þannig löguðu.“

Blint stefnumót Óttar tók ekki upp á því upp úr þurru að skrifa framhald kvikmyndarinnar heldur kom frumkvæðið frá Ólafi. „Ég fiskaði Óttar á blint stefnumót á Facebook,“ segir Óli en þeir tveir þekktust ekki áður. „Ég fékk þessa hugmynd, að þetta væri skemmtileg tilraun,“ segir Óli um að gera framhald að bíómynd með bók. „Maður fær oft svona hugmyndir og þá þarf maður að finna einhvern sem elskar mann til að giftast. Og ég bauð Óttari á stefnumót. Hann horfði á fyrstu Borgríki, fílaði hana og svo byrjuðum við bara að kasta þessu á milli okkar og leika okkur.“

Óli og Hrafnkell Stefánsson skrifuðu handrit Borgríkis og voru þegar farnir að huga að framhaldinu þegar Óli setti sig í samband við Óttar. Hann sendi Óttari útlínurnar á framhaldinu og Óttar sá strax mikla möguleika. „Ég sá fyrir mér heilu kaflana á meðan ég las þetta yfir, og brýr á milli þannig að ég sló til,“ segir Óttar. En hvað kom til að þú leitaðir til Óttars. Varstu búinn að lesa eitthvað af bókunum hans?

„Hann les ekki bækur,“ segir Óttar og brosir.

„Ég les bara leikstjórabækur og Búdda-bækur. Það er það eina sem ég les,“ segir Óli. „Ég man að ég sá mynd af Óttari í blaði og las viðtal við hann, fékk ágætis tilfinningu og heyrði bara í honum. Svo finnur maður þetta bara einhvern veginn í hjartanu hvort það sé tenging eða ekki og það vill bara svo til að á milli okkar var tenging. Slíkt er allt ekki sjálfgefið.“

Sami grunnurinn „Þannig að Óttar fékk í raun grunninn af handritinu frá okkur og svo er þetta einfaldlega bara hans verk og hann tók sína stefnu. Hann hefur ekki séð handritið,“ heldur Óli áfram. „Nei, ég gerði í því að lesa ekki handritið. Ég vildi ekki mengast af alveg nákvæmum útfærslum á senum. Það var mjög gott að hafa bara grunnbyggingu sögunnar,“ segir Óttar.

„Það er líka skemmtilegt að þetta hefur bara aldrei verið gert áður, í það minnsta ekki á Íslandi. Að það sé fyrst gerð bíómynd og svo komi framhaldið af henni í bók. Það er skemmtilegt hvernig þessi ólíku listform kallast á,“ segir Óli.

Og þótt grunnur bókarinnar og bíómyndarinnar sé sá sami þá er í raun um tvö ólík verk að ræða. „Þetta er bara eins og þegar maður fer í bíó og sér mynd sem er gerð eftir skáldsögu þá sér maður alltaf eitthvað sem er allt öðruvísi. Miðlarnir eru svo ólíkir að það er hreinlega ekki hægt að hafa algjört copy/paste.“ „Svo er þetta líka þannig að þú last ekki handritið og ég les ekki bókina þína og er að klippa þannig að við fáum báðir okkar svæði.“

Óttar og Óli náðu strax mjög vel saman eftir „stefnumótið“ og þeir tveir og Hrafnkell lesa mikið yfir hvor hjá öðrum, gefa góð ráð og harða gagnrýni ef svo ber undir. „Ég vinn mikið með Hrafnkeli og þessi samvinna okkar þriggja er mjög spennandi. Það ríkir fullkomið traust á milli okkar og menn geta verið mjög aggressívir í gagnrýni en því er aldrei tekið illa. Mér finnst þetta eiginlega það skemmtilegasta við þessa vinnu, að finna svona leikskólahópa til að fá með út að leika.“

Geimverur í yfirheyrslu Til stendur að endurgera Borgríki í Bandaríkjunum og sögusviðið færist þá frá Reykjavík til Chicago. „Það er verið að gera handrit að henni á ensku sem gerist í Chicago og er með sömu persónum en þarf að setja þetta yfir á bandarísku,“ segir Óli og bætir við að James Mangold stefni enn að því að leikstýra myndinni. „Þetta bíður í rauninni eftir að handritshöfundurinn sé búinn með uppkast sem þarf að samþykkja áður en það fer lengra.“

Hvað hann sjálfan varðar segir Óli Borgríki hafa komið sér í samband við fjölda fólks í Bandaríkjunum sem séu þegar farin að skila árangri. En hann hefur meðal annars selt framleiðslufyrirtækinu Lionsgate geimvísindasöguna, Revoc, sem Óttar aðstoðaði hann með. „Revoc er vísindaskáldskapur sem Óttar og Hrafnkell hjálpuðu mér með. Við útfærðum þetta saman og Lionsgate keypti þetta og er að gera handrit. Ef af þessu verður þá er þetta 50 milljón dollara mynd sem verður gerð. En það eru alltaf endalausir fyrirvarar. Ég er tengdur við þetta með leikstjórn í huga en svo mega þeir alltaf reka mann.“

Óli segist ekki mega segja margt um Revoc, eiginlega bara ekkert meira en þetta: „Hún fjallar um mann sem yfirheyrir geimverur. Það er það sem má segja.“ Óli hefur verið á flakki milli Íslands og Los Angeles síðustu mánuði og þannig verður þetta eitthvað áfram. „Ég hef verið að fara svolítið fram og til baka og er tengdur tveimur til þremur öðrum verkefnum úti. En þetta er alltaf það sama og það er verið að bíða eftir fjármagni, finna réttu leikarana og svo framvegis. Þetta er ógeðslega spennandi en maður vill samt ekkert fara að gera eitthvert bull bara til að gera bull.“ Óli er á kafi í klippingu Borgríkis II en fer aftur út á næsta ári.

Hugmyndirnar koma í útlöndum Óttar býr á Spáni en segist þó vera furðu mikið á Íslandi. „En bækistöðin mín er á Spáni. Ég á spænska kærustu og hún vinnur þar þannig að ég er mikið þar. Mér finnst rosalega gott fyrir mig sem rithöfund að vera í öðru landi. Mér finnst líka eins og ég fái alltaf hugmyndir í útlöndum. Mér finnst ég aldrei fá hugmyndir á Íslandi. „Ég þekki þetta líka.“ Tekur Óli undir. „Já, finnurðu fyrir þessu?“ Spyr Óttar. „Ég get unnið handavinnuna ágætlega hérna og ég get unnið úr hugmyndum annarra, hitt Óla þig en þegar kemur að frumlegum hugmyndum þá kemur ekki neitt. „Ég er alveg sammála þér,“ segir Óli.

„Það er oft þannig að ég er bara nýlentur á Spáni, kannski bara í rútunni frá flugvellinum, þá gerist eitthvað, einhver krani opnast sem hefur stíflast eftir kannski tvo mánuði á Íslandi og hugmyndirnar flæða bara fram.“ „Þegar ég fékk þessa geimvísindasöguhugmynd, Revoc, þá var ég í þunglyndi í Los Angeles. Það er sko alveg nastí staður. Þótt það sé ógeðslega gott veður og svona þá er ekkert þyngarafl þarna og það ruglar í þér. Þá fékk ég þessa hugmynd og þetta er rosalega oft svona þegar ég ferðast, þá kemur bara allt öðruvísi tegund af dánlódi í hausinn á manni.“

Á meðan Óli þreifar fyrir sér í kvikmyndagerð í Hollywood hefur Óttari gengið ágætlega að koma sér á framfæri í Evrópu. „Bækurnar mínar hafa komið út á spænsku, frönsku, þýsku og hollensku,“ segir hann.

„Sólkross og Hnífur Abrahams eru vinsælastar og þetta eru alveg nokkur Evrópulönd sem hafa hrannast inn og áhugi frá fleiri löndum þannig að þetta er rosa fínt.“ Franskur útgefandi Óttars hefur þegar sýnt Blóði hraustra manna áhuga en þar heilla ekki síst tengslin milli skáldsögu og kvikmyndar.

„Sólkross var að koma út í Frakklandi fyrir nokkrum mánuðum þannig að ég hef verið að fara á bókmenntahátíðir og ég hitti akkúrat forlagið mitt og umboðskonuna úti í París fyrir mánuði síðan. Þau vissu af þessu með Borgríki og ég sá að þau voru mjög áhugasöm. Þannig að það fyrsta sem ég gerði þegar ég kom til Íslands var að fá eintak af bókinni minni og senda út til Frakklands.

Þau vildu fá eintak sem allra fyrst svo lesari gæti farið yfir hana. Þannig virkar þetta í bókabransanum. Það er alltaf lesari sem les fyrir forlagið og metur verkin en ég fann strax að þau voru hrifin af þessari tengingu bíómyndar og bókar. Svo sjáum við til hvað gerist.“ „Síðan verður spennandi að sjá hvernig giftingin tekst, þegar myndin kemur á næsta ári. Það verður áhugavert að sjá hvernig þær giftast og bæta kannski hvor aðra, bíómyndin og bókin. Þetta verður skemmtileg tenging.“

Óttar er á sama máli. „Það var náttúrlega þarna sem ég sá strax möguleikana. Vegna þess að plottið hjá Óla og Hrafnkeli var 100% þurfti ég engu að bæta við þar en sá möguleikana þar sem skáldsagan hefur yfirburði. Í bók er hægt að fara djúpt ofan í huga hverrar persónu. Að því leyti finnst mér bókin að bæta við söguheim Borgríkis, bæði í mynd 1 og 2 þar sem við komumst dýpra ofan í huga persónanna en býðst í 90 mínútna mynd.“

Andlegir auðmenn En með þennan byr í seglin, bæði í Bandaríkjunum og Evrópu, hljótið þið að vera í góðum málum, Streyma ekki evrurnar og dollararnir til ykkar þannig að þið vitið ekki aura ykkar tal? „Jú, við erum með áhættufjármagn í umferð og erum að fjármagna mikið í Skuggahverfinu og Í New York,“ segir Óli án þess að sýna nokkur svipbrigði en Óttar hlær. „Við erum líka að opna útgáfufyrirtæki í London og Óttar er að búa til sportlínu þannig að þetta er allt að koma hjá okkur.“ „Svo er það ilmvatnið! Það er ilmvatn á leiðinni,“ segir Óttar.

Borgríki er, að ég held, önnur undirheimamynd okkar Íslendinga en Reykjavík-Rotterdam vígði stefnuna. Samanburðurinn er því óhjákvæmilegur með aðeins tvær myndir innan sömu stefnu. Rvk-Rtm er spennumynd og frábær sem slík en Borgríki er allt öðruvísi. Hún er róleg og yfirveguð en spennandi á réttum tímum. Hún meira að segja brýtur aðeins upp hefðbundið frásagnarform og gerir það vel. Ólafur de Fleur Jóhannesson leikstýrir. Áður hefur hann m.a. gert Kurteist fólk, Stóra planið og Blindsker. Hann er því, tjah, mistækur leikstjóri.

Öll tæknivinnsla er fagmannlega unnin og leikur er virkilega góður og ekki á lægra stigi en við erum vön frá Hollywood. Í helstu hlutverkum eru Ágústa Eva Erlendsdóttir, Ingvar E. Sigurðsson, Björn Hlynur Haraldsson og Zlatko Krickic. Þau eru öll fáránlega góð og þó það sé ósanngjarnt að gera upp á milli þeirra þá bar Zlatko Krickic af.