MpesStoVanakiMoy

Ούτε ήθελα να είμαι δίπλα σου στα εύκολα. Ήθελα τα δύσκολα.

Και δεν ήθελα να με αγαπάς. Ήθελα να σε αγαπώ.

Τι κρίμα, όμως, που δεν τα ’θελες κι εσύ...

Γεννιέται ο κόσμος όταν φιλιούνται δύο

η αγάπη πόλεμος πόρτα που ανοίγει

μέσα στα σπλάχνα σταλαζει λίγο φως

είναι φεγγίτες τα σώματα που σμίγουν

Σωκράτης Μάλαμας

Καλοκαίρι 2019

Και ταξίδεψα πισω στον χρόνο.

Καθόμασταν με την παρέα σου

Και εσύ όπως πάντα έψαχνες αναπτήρα να ανάψεις το τσιγάρο σου

Τους εκραζες που πάλι σου έκλεψαν τον αναπτήρα.

Έπιασα έναν άλλον όσο συζητούσες με τους φίλους σου και χωρίς να κινήσω υποψίες, τον έβαλα στην τσέπη του παντελονιού σου

Εσύ ξαφνιασμενος, γύρισες και με κοίταξες ψιλαφωντας το τι έβαλα μέσα.

Όταν επιτέλους καταλαβες τι ήταν, μου χαμογελασες πονηρά και μου έκλεισες το μάτι.

Και έπειτα έσκυψες στο αυτί μου και ψιθύρισες

"Αυτός είναι δικός σου τωρα. Κράτα τον" και μου τον έδωσες κλείνοντας τον στην παλάμη μου

Και εγώ γέλασα αθώα και μαζί μου και η μοίρα . Έχουμε τόσους αναπτήρες, απάντησα.

Που να ήξερα ότι θα ήταν το μόνο πράγμα που θα μου απέμενε από σένα.