Bu kaçıncı bahçe gördüm tarumar?

ajda pekkan vol. 1

ajda pekkan vol. 2

deniz seki

kubat

bayramda yollar kan gölüne dönmüş gene: 65 mevta. kimi daha 3 aylık, kimi 18 yaşında taze, kiminin bir ayağı çukurda. kim bilir ne hayalleri vardı hepsinin. okuyup doktor olmak mı? ömrünün geri kalanını torunlara, bahçedeki kiraz ağaçlarına adamak mı? dünyayı gezmek mi? çok para kazanmak mı?

daha düne kadar her şey tamamdı. hiçbir sorun, dert, tasa yoktu. ölüm akıllara gelmiyordu. tabi can tatlı, nimetler cezbedici. şöyle bir düşünün lütfen, hepimizin aklında en az 70 yaşına kadar yaşayacağımız var. hepimiz yatağımızda rahat bir ölüm bekliyoruz. beklemiyoruz aslında. düşünmüyoruz çünkü bunu. ölümün soğukluğunu hissetmek istemiyoruz bir gün güneşli günlerin tükeneceğini bildiğimiz halde. bugün varsın, yarın yoksun. bu dünyanın kuralı bu. 'ölüm paranoyası ile yaşayalım' demiyorum elbette.

sadece bu gaflet garip geliyor. evet, gaflet."

iranlı opera ve halk müziği sanatçısı pari zanganeh,  1971 senesinde tahran'da bir trafik kazasında iki retinasını da cam kırıklarının tahrip etmesi sonucu kör kalır. meslek hayatının en şaşaalı günlerinde gözlerini kaybetmesini 'her şerde bir hayır vardır' anlayışından yola çıkarak insanın içine işleyen şarkılara, daha ilginci ninnilere döken, solmayan, yılmayan, köşesine çekilmeyen, vazgeçmeyen, mücadeleye devam eden bir kadın pari zanganeh, peri.

"Wheat flower bloomed, wheat flower, my friend.

They plant this way, that way, wheat flower.

Refrain: Wheat flower, wheat flower, friend.

The sky is blue and the moon is shining, be happy, my

friend. My plants are green, I have no fear, O my friend.

They plant this way, that way, wheat flower, friend.

"çocukken bütün bir yazı birlikte geçirdiğim, tommiks ve teksas’larımı hiç sakınmadan paylaştığım, kızılırmak’ta balık tuttuğum mahalle arkadaşımın babası, elektrik teknisyeniydi ve genç yaşta bir elektrik direğinin tepesinde ölmüştü. ikimiz de bu gerçeği bilir ve hiç bilmiyormuş gibi davranırdık. ama bazen, özellikle top oynarken ve genellikle haksız olduğum zamanlar, müthiş bir insafsızlıkla bozardım bu anlaşmayı: “senin baban yok. biliyorsun değil mi. öldü o..”