Pisarka na spektrum

Nie lubię mojego ADHD. Z autyzmem jeszcze jakoś się dogadam, ale mam wrażenie, że ADHD kradnie mi rzeczy. Chciałabym być jak ci wszyscy autyści, którzy są wybitnie dobrzy w tej jednej rzeczy, albo mają to jedno zainteresowanie od 20 lat i wiedzą na jego temat wszystko. Albo byli w stanie przekuć swoje niszowe hobby w dobrą karierę, są w czymś ekspertami. Chciałabym być w czymkolwiek dobra, naprawdę, mogłaby to być dowolna, najbardziej niszowa rzecz, ale żeby była moja w ten stereotypowo autystyczny, zafiksowany sposób.

Niestety poza autyzmem mam też ADHD, więc każde hobby, każda pasja, każde zainteresowanie, muszą w którymś momencie bezpowrotnie zniknąć z mojego życia. Jednego dnia mogę spędzić 10 godzin zajmując się ulubioną rzeczą, a następnego nic ona dla mnie nie znaczy i już nigdy nic nie będzie znaczyć.

To męczące. To sprawia, że straciłam ochotę w ogóle cokolwiek zaczynać czy próbować. Czasem wypatrzę coś ciekawego na Instagramie i myślę sobie coś w stylu: „O, spróbuję tak rysować, to wygląda na relaksujące i takie ładne obrazki można robić”, a potem od razu dochodzę do wniosku, że po co mi to, przecież za parę miesięcy mi się znudzi. Szkoda marnować czas i pieniądze na kredki.

Przestałam robić na drutach i szydełku. Nawet próbowałam do tego wrócić, ale już po prostu nie umiem. A był taki moment, że uwielbiałam wynajdywać nowe techniki i kombinować z włóczkami, robić co chwila jakąś inną dziwną rzecz. Nawet trochę ich sprzedałam. W tym roku przestałam też oglądać Formułę 1. Oglądałam ją 10 lat. Sezon 2021 był jedynym, co mnie utrzymywało przy życiu w tamtym roku. Kiedyś weekendy wyścigowe to było dla mnie święto, 3 dni ekscytowania się. A teraz? Po prostu nie. Nie obchodzi mnie już to. Jakby nigdy to nic nie znaczyło. A o jakichś szybkich pasjach, które stawały się moją osobowością na miesiąc czy dwa, w ogóle wstyd wspominać.

Co gorsza, wypaliła mi się faza na neuroróżnorodność. Założyłam bloga, publikowałam na nim regularnie co dwa tygodnie, czytałam masę książek na temat autyzmu, siedziałam na facebookowych grupkach, followowałam milion kont w SM na ten temat, całymi dniami szukałam informacji, uczyłam się o różnych niuansach neuroatypowości. Absolutnie mnie to fascynowało i chciałam wiedzieć wszystko.

I co? I mi przeszło. Nie chce mi się już grzebać w źródłach, czytać książek czy pisać. Nie prowadzę regularnie nawet tego fanpage’a. Po prostu przestało mnie to interesować. Nie ma już tej ciekawości, ekscytacji, hiperfokusu na ten temat.

Próbowałam sobie tłumaczyć, że już taka jestem, tak mam, że takie już jest ADHD. Że to normalne i żeby to zaakceptować, odpuścić sobie. Że żyję po prostu w takich zmieniających się cyklach fascynacji.

Pracuję w jednej pracy. Pracuję w drugiej pracy. Robię kurs korekty. Robię korektę. Piszę opowiadanie. Szczerze mówiąc, siedzę przed kompem cały dzień, przełączając się tylko między czterema różnymi plikami, desperacko próbując się ze wszystkim wyrobić. A jeszcze ostatnio mam masę pomysłów na różne drobniejsze rzeczy, które chciałabym zrobić. Wszystko idzie mi zbyt wolno i jest zbyt męczące. I trzeba by też kiedyś żyć, coś zjeść, śmieci wyrzucić i może nawet się umyć czasem.

Ale to jest dobre zmęczenie. Nie czuję się kompletnie zajechana, tak jak kiedyś o tym pisałam. Może dlatego, że to jest takie produktywne zmęczenie, biorące się z tego, że robię rzeczy, które chcę robić, na których mi zależy i które są dla mnie ważne. Jestem zmęczona, ale nie przeciążona, nie zła, nie smutna, nie cierpiąca. I czuję się, jakbym była w całkiem fajnym miejscu w życiu i jakby ogólnie było mi ostatnio łatwiej. Nie wiem, ile to potrwa, ale chciałabym wierzyć, że w końcu wychodzę na prostą.

A teraz wracam do roboty i marzeń o tym, żeby dosłownie cały dzień przeleżeć w łóżku, bo tak bardzo chciałabym odpocząć, ale nie mam czasu. I mimo wszystko wolę ten za*ierdol niż zeszłoroczne przymusowe leżenie jak byłam chora i w ogóle nie funkcjonowałam.

7 marca wyszedł nowy album Lady Gagi. Słucham go na zapętleniu i daje mi bardzo dużo radości. Słucham Lady Gagi od 2008 roku i ta muzyka jest integralną częścią mojego życia, cieszę się z każdego kolejnego albumu. Jednak w tym roku przy okazji „Mayhem” coś mi przypomniało.

Często gdy dzieliłam się czymś, co mnie ekscytowało, spotykałam się z chłodną reakcją. Nie chodzi mi o to, że ktoś nie może mieć własnej opinii o książce/filmie/muzyce/czymkolwiek, które ja uwielbiam. Bardziej chodzi o to, że czułam się, jakby mój entuzjazm był dziecinny, niepoważny, dziwny. Albo gorzej — w jakiś sposób niewłaściwy, niestosowny. Ja tylko chciałam podzielić się z kimś moją radością, a zamiast tego obrywałam, że to żenujące cieszyć się jakąś pierdołą.

Przestałam się więc dzielić. Nie całkiem oczywiście, ale stałam się bardziej ostrożniejsza w tym zakresie i nie oczekuję już żadnej reakcji, a wręcz się bronię przez wchodzeniem w jakiekolwiek dyskusje. Cieszę się rzeczami w samotności. Albo „z daleka”.

Wyszedł więc nowy album Lady Gagi, a ja oglądam sobie reakcje na YouTube i lajkuję setki entuzjastycznych postów na Threads. Patrzę, jak kompletnie obcy mi ludzie, którzy nawet nie wiedzą, że istnieję, cieszą się tym samym co ja. Podglądanie cudzej radości stało się dla mnie odpowiednikiem wcześniej dzielenia się tym, co lubię. Tylko że to dzielenie się odbywa się w ukryciu, wyłącznie w mojej głowie.

Znacie taką sieć księgarni MNOGOKNIG? Bo ja przez wiele lat nie znałam. Ilekroć mijałam wejście do księgarni, moja dysleksja uznawała, że czytanie liter po kolei jest nudne. Śmieszniej będzie je poprzestawiać. MNIGOKING? GNOMONIG? KNIGONO? Autentycznie latami nie byłam w stanie odczytać tej nazwy.

Aż któregoś dnia trafiłam na artykuł w Internecie i być może pomógł inny font albo fakt, że literki były małe w porównaniu z szyldem wiszącym mi nad głową, ale coś w moim mózgu w końcu przeskoczyło. Mnogo. Knig. To są dwa słowa. Dużo. Książek. MNOGOKNIG.

Poczułam się prawie tak samo, jak gdy jako dziecko po przeczytaniu jakichś ośmiu książek mojego ulubionego pisarza Jamesa Olivera Curdoowa spojrzałam na okładkę i zdałam sobie sprawę, że nazywa się Curwood.

Kocham czytać. Mam w domu wielki regał pełen książek i jeszcze więcej na czytniku. Czytam codziennie. Kocham też pisać. Opublikowałam już całkiem sporą liczbę opowiadań i szykuję kolejne. Moja praca też wiąże się z czytaniem i pisaniem. Ale przysięgam, że te cholerne literki każdego dnia stawiają mi opór i ich rozszyfrowanie wymaga odpalenia 120% mocy mózgu, bo inaczej nie potrafię powiedzieć, co te wszystkie dziwne znaczki znaczą. I tak się żyje z tą dysleksją, poświęcając na proste, codzienne czynności znacznie więcej energii niż „normalni” ludzie.

Czuję się zniechęcona faktem, że nawet w społecznościach autystycznych trafiają się osoby rzucające mądrymi hasełkami w stylu "co to znaczy nie umiesz? Przecież to łatwe.", "Spróbuj, na pewno ci się uda.", "Po prostu to zrób."

Ponieważ nigdy w całym moim życiu nie czułam się tak niezrozumiana, pozostawiona samej sobie i olana jak gdy na moją prośbę o pomoc ktoś odpowiadał "Na pewno sobie poradzisz". Bo wiecie co? Owszem, czasem sobie nawet radziłam, tylko okupione to było wielkim stresem, nieudanymi próbami, płaczem i zmarnowanymi tygodniami. Po co to? Na co to? A jakby ktoś mi pomógł, wytłumaczył, pokazał, to byłoby szybciej, przyjaźniej, na spokojnie. Jeszcze bym sobie notatki zrobiła albo zrzuty ekranu i w przyszłości już rzeczywiście poradziłabym sobie sama.

A tak to często po prostu nie robię rzeczy, bo jestem bardzo słaba w robienie nowych rzeczy. Przerażają się. Gubię się przy najprostszych czynnościach, nie rozumiem instrukcji. Nie radzę sobie. No ale wiadomo, nie można pomóc, bo świat to okrutne miejsce i autysta musi być twardy i kopać się sam ze światem, nikt go po główce nie będzie głaskał. <sarkazm>

Szczerze mówiąc jedyne, czego się z tych doświadczeń nauczyłam, to o pomoc w ogóle nie prosić, bo wtedy poza stresem związanym z nieumiejętnością wykonania danego zadania dochodzi stres związany z byciem olanym/wyśmianym.

W bloku naprzeciwko mojego mieszka taki pan, który wychodzi przed klatkę zapalić papierosa. Chyba niedawno się wprowadził, bo ledwie parę tygodni temu zaczął mi mówić „dzień dobry”. Problem polega na tym, że choć teoretycznie mieszka na tym samym osiedlu, więc jest moim sąsiadem, to w praktyce niczego o nim nie wiem i go kompletnie nie znam. Co więcej, gdy idę chodnikiem, patrzę przed siebie, a wejście do budynku jest z boku, po skosie i za krzakami, co oznacza, że ja go najczęściej w ogóle nie widzę. W związku z czym zdarzyło mi się podskoczyć z przerażenia, gdy nagle krzyknął na mnie „dzień dobry” gdzieś z boku czy zza moich pleców.

I wiem, że komuś się może wydać, że to problem bardzo głęboko z dupy, bo sąsiad próbuje być miły, kulturalnie mówi „dzień dobry”, a ja mam problem. Tylko że dla mnie to jest naprawdę bardzo trudne, że jest na mnie wymuszana interakcja społeczna z obcą osobą, na którą nie mam zasobów i której się nie spodziewam (bo na przykład wymieniania powitań z sąsiadami z mojego bloku, których znam i rozpoznaję, jak najbardziej się spodziewam i jestem na nie przygotowana... o ile oczywiście pamiętam ich twarze, lol). To dla mnie równie męczące co osoby zagadujące o datki pod Lidlem, gdy ja chcę tylko zrobić zakupy i zapłacić w kasie samoobsługowej, by nie musieć z nikim rozmawiać. Ostatnio ten sąsiad jak mnie zobaczył z daleka, to zaczął mi machać… no nie, nie czuję się komfortowo z machaniem do obcego człowieka, więc jak podeszłam bliżej to normalnie się przywitałam, ale znów – zużywa to moje zasoby psychiczne, zmusza mnie do szukania jakichś rozwiązań dla nowej, niechcianej interakcji społecznej.

To też dla mnie bardzo stresujące, że kiedyś mogłam sobie spokojnie chodzić tą ścieżką przez osiedle, zatopiona we własnych myślach, a teraz muszę się stresować, czy może za zakrętem będzie ktoś stał. Będę musiała najpewniej zmienić swoje nawyki (co znów będzie wymagało zużycia energii, bo ja raczej chodzę utartymi szlakami na autopilocie i zboczenie z kursu nie jest łatwe) i nauczyć się chodzić inną drogą. Smutno mi, bo lubiłam tamtą.

Kiedyś na weselu (ugh!) podrygiwałam sobie do muzyki w kółeczku dziewczyn, co jest jedyną dopuszczalną przeze mnie formą poruszania się do muzyki, gdyż NIE UMIEM TAŃCZYĆ. Podszedł do mnie wtedy pewien chłop i stwierdził, że zatańczymy. Na co odpowiedziałam, że nie umiem. Na co stwierdził, że on będzie prowadził.

Po oczywiście nieudanej i żałosnej próbie tańczenia stwierdził, że to moja wina, bo po co próbuję prowadzić, że muszę jemu pozwolić to robić. Sorry, ale nie wiem, jak mam inaczej wyjaśnić, że NIE UMIEM TAŃCZYĆ niż używając dokładnie tych słów. Nie rozumiem, co to znaczy „prowadzić”. Domyślam się, że gdy on wykonywał jakiś ruch, to ja powinnam wykonać inny, który mu odpowiada. Ale skąd mam wiedzieć, jakie ruchy w parze do siebie pasują? Skąd mam wiedzieć, że pociągnięcie mojej ręki znaczy, że ma się poruszyć do przodu? Albo do tyłu? Czuję to oczekiwanie, że dostosuję się do ruchów „prowadzącego”, czuję że moja ręka jest jakoś wykręcana, ale kompletnie nie wiem, jak mam na to zareagować.

Tak ogólnie działa moje ciało, nie tylko w tańcu, ale też w innych sytuacjach. Jeśli ktoś delikatnie mnie popycha albo ciągnie, żeby dać mi w ten sposób znać, że mam się przesunąć, to ja tego nie zrobię albo zrobię z opóźnieniem, próbując zgadnąć, czego ta osoba ode mnie chce. Bo po prostu nie rozumiem tych sygnałów. I można by uznać, że złośliwie stawiam opór. A ja naprawdę nie rozumiem, że ten nacisk na moje ramię oznacza „przesuń się”, „chodź”, „zmień pozycję w tym kierunku”. To jest tylko jakiś nacisk. Tak, czuję go, ale potrzebuję instrukcji słownej.

Udało mi się wrócić do regularnego spacerowania! Więcej nawet, udało mi się dodać spacerowanie do rutyny. A to oznacza, że rano nie muszę walczyć z moimi niedziałającymi funkcjami wykonawczymi, by zmusić się do wyjścia z domu. Nie zdarza mi się zapomnieć o spacerze albo zająć czymś innym. Wręcz przeciwnie – czynność ta jest dla mojego mózgu oczywista i automatyczna. Wstaję i od razu ubieram się w ubrania do wyjścia na spacer, nie muszę specjalnie nad tym myśleć, zmuszać się, pamiętać. Wyjście na spacer jest odruchowe. To świetnie! Oszczędza mi to czas i energię.

Choć ma też swoje wady. Na przykład wczoraj stwierdziłam, że pada, więc mi się nie chce i nie pójdę na spacer. Po jakiejś zmarnowanej godzinie, gdzie nie wiedziałam, co ze sobą zrobić, w końcu jednak wyszłam. Dlaczego? Bo teraz jak nie wyjdę na spacer to mam wrażenie, że nie zrobiłam ważnej, zaplanowanej czynności, w związku z czym nie mogę zabrać się za nic innego. To niewykonane zadanie po prostu nade mną wisi i nie daje mi spokoju. Blokuje mnie przed podjęciem innych działań, bo najwyraźniej mają one w mojej głowie jedyną słuszną kolejność.

Mimo wszystko jestem zadowolona, bo po chorowitym 2024 roku potrzebny mi ruch. A też doświadczenie mi pokazuje, że jak regularnie chodzę, to odporność się podnosi i nie przeziębiam się, więc może ten lekki deszczyk mi nie zaszkodzi.

PS. Nigdy nie liczyłam, ile robię kroków, bo jakoś nigdy mnie to nie interesowało. A wiadomo, że magiczna liczba to 10 tysięcy. Ostatnio jednak znajoma osoba o tym wspomniała i wielce pechowo spojrzałam na tę część statystyk w aplikacji, na które nigdy nie patrzę. Okazało się, że mój typowy poranny spacer to tylko 3,5k kroków. I teraz jestem przez to zła. Bo od razu mam takie wrażenie, że no oczywiście, ja tu się staram, robię co mogę, a wszystko to jak krew w piach, bo za mało.

Rozmawiałam jakiś czas temu z pewną osobą, która narzekała, że jak była na zakupach, to widziała brzydko poubieranych ludzi, no jak można tak wyglądać, kiedyś to ludzie lepiej się ubierali i w ogóle kiedyś to były czasy, a teraz nie ma czasów. I w pierwszej chwili pomyślałam sobie, jak się tak można czepiać innych ludzi za coś, co nie ma wpływu na nasze życie? A w drugiej zdałam sobie sprawę, że ja też kiedyś dokładnie tak się wszystkich czepiałam.

Uwielbiałam krytykować innych. Niekoniecznie zawsze na głos, ale też w mojej głowie. Ktoś się ubiera w sposób, który mi się nie podoba? Wiadomo, że głupi. Ktoś lubi filmy/książki/cokolwiek nie takie jak ja? Głupi. Słucha złej z mojego punktu widzenia muzyki? Absolutnie każdy powód był dobry, żeby kogoś skrytykować. (A czy sama potrafię się porządnie ubrać? Oczywiście, że nie. Czy znam się na muzyce? Jestem głucha jak pień. Więc to nawet nie jest tak, że miałam jakieś obiektywne podstawy do jakichkolwiek uwag.) Nie mam pojęcia, z czego to wynikało. Z jakiegoś przekonania, że tylko moje zdanie jest jedynym słusznym? Ale dlaczego? Z chęci podniesienia sobie własnej samooceny kosztem innych? Poczucia się lepiej z samą sobą?

W każdym razie w którymś momencie to się zmieniło i nawet nie wiem, kiedy to się stało. Jakoś w ciągu ostatnich kilku lat. Może pomogła terapia, diagnoza, ogólna zmiana życia na lepsze? Większy spokój ducha? Co więcej, zaczęło mnie to czepialstwo strasznie denerwować u innych. Ktoś się czepia, że młode dziewczyny noszą obszerne spodnie i crop topy odsłaniające brzuchy? Ugh, a co mnie to obchodzi, jak się ktoś ubiera. Ok, mi się te spodnie nie podobają, ale widać tym dziewczynom się podobają, albo im w nich wygodnie, nie wiem, nie moja sprawa. I jakbym miała taki brzuch, to też bym się nie wstydziła go pokazać, ale nie będę im z zazdrości dowalać. Jak już mam coś powiedzieć, to wolę, żeby to było pozytywne. Hej, świetnie wyglądacie, jakie ładne kolczyki!

Także 2024 rok może i nie był dla mnie najlepszy, ale przynajmniej wiem, że kończę go jako lepsza osoba. Mniej złośliwa, mniej oceniająca, mniej czepialska. Bardziej wyrozumiała, spokojna, akceptująca. Coś się we mnie zmieniło i jest to dobra zmiana. Nie znaczy to, że nie mam już swoich własnych poglądów albo olewam cudze szkodliwe poglądy/zachowania. O masę rzeczy nie ma się jednak sensu czepiać. W końcu i ja nie lubię, gdy ktoś mnie krytykuje tylko dlatego, że samemu ma inny gust.

Wszystkiego dobrego na święta - na stole samych potraw tolerowanych przez Wasze wybiórczości pokarmowe, samych fajnych stim toyów pod choinką, światełek nie za mocnych i kolęd nie za głośnych (no chyba, że ktoś się tak dostymulowuje, to wtedy na odwrót!).

I ogólnie życzę Nam wszystkim przeżyć jakoś chaos świąt :)

Jakiś czas temu rozmawiałam z grupą przyjaciół i padły z ich strony propozycje, że mogłabym pójść z jakimś chłopem jako osoba towarzysząca na wesele albo inną rodzinną imprezę. I zaczęłam się w tym momencie zastanawiać: czy ci ludzie w ogóle mnie znają? Czy oni nie mają przypadkiem jakiegoś ekstremalnie dziwnego wyobrażenia na mój temat?

Zapewniam, że jeżeli mam do wyboru siedzenie całkiem samej w domu na dupie, a wyjście i spotkanie się z człowiekiem, milion razy bardziej wolałabym siedzieć samej w domu na dupie. Obawiam się, że ogólnie za bardzo nie lubię ludzi. Nie chcę wchodzić w interakcje z ludźmi. Nie chcę poznawać nowych ludzi. A już wesele to jest szczyt koszmarów. Jeśli piekło istnieje, to jest właśnie niekończącym się weselem – pełnym irytującej muzyki i innych hałasów, głupich zabaw, pijanych wujów i ogólnie LUDZI. Nienawidzę wesel. A jakaś pomniejsza impreza rodzinna, na której znam dosłownie jedną osobę, nie interesuje mnie tym bardziej. Nie, nie chcę poznać ciotki jakiegoś chłopa. Nie chcę poznać nawet jego matki. Nie jestem tego typu osobą, nie buduję tego typu więzi (co doskonale widać po relacjach rodzinnych w moim nieudanym małżeństwie, lol). Jeśli kiedykolwiek w życiu wpadnę jeszcze na szalony pomysł wchodzenia w jakiś związek, to chłop albo może nie mieć rodziny, albo jego rodzina nigdy mnie na oczy nie zobaczy. Żadnych relacji z nadmiarowymi ludźmi. Przykro mi, ale nawet gdy lubię jakąś osobę, nie oznacza to, że interesują mnie jakieś „dodatki” do niej.

I w związku z tym mogę zapewnić — jeśli dla kogoś wyszłam z domu, to dlatego, że autentycznie tę osobę lubię i chcę spędzić z nią czas. Nigdy bym się nie wysiliła dla relacji z osobą, na której mi nie zależy. Nigdy nie pisałabym na komunikatorach z kimś, kto nie jest mi bliski. Więcej nawet — interakcje z ludźmi zużywają moją energię. Są wycieńczające psychicznie i fizycznie, stresujące. Nawet z tymi osobami, które lubię. Nawet gdy bardzo, bardzo chcę z kimś pobyć, sporo mnie to kosztuje. Tym bardziej nigdy nie oddałabym z własnej woli mojej energii komuś, kogo nie lubię. A jeśli już nie mam wyboru i muszę z kimś porozmawiać wbrew mojej woli, to możecie być pewni, że będę z tego powodu bardzo niezadowolona i będzie to niezadowolenie czuć.

Nie zawsze taka byłam. Nie zawsze umiałam wyznaczać granice w relacjach i gospodarować swoją energią. Nawet na początku tego roku taka nie byłam. Zamiast tego albo zmuszałam się do czegoś, czego nie chciałam, albo kombinowałam na okrągło jakieś wymówki, kompromisy, uniki. Teraz już ani mi się nie chce, ani mi nie zależy, żeby cokolwiek udawać.

Poszłam na zakupy, patrzę, ładne komplety pościeli we wzorki. Ucieszyłam się, oczywiście tylko na chwilę, bo zaraz przypomniałam sobie, że komplet zawsze oznacza poszewkę na kołdrę + na poduszki. Nigdy prześcieradło. A ja szczerze nienawidzę poszewek. I kołder też. Dosłownie całe życie, od momentu jak się urodziłam, śpię pod kocami. Kołdra sama w sobie jest śliska, nieprzyjemna i nie lubię jej dotyku. A kołdra w poszewce to już jest zupełnie nowy wymiar sensorycznego piekła — dosłownie obrzydza mnie, że są te dwie warstwy, że jest to cienkie opakowanie od wierzchu, a w środku coś, co nie jest na stałe zamocowane, nie jest normalnym wypełnieniem, tylko zawsze trochę odstaje, zawsze jest trochę luzu. Albo dookoła na brzegach tworzy się pusta przestrzeń wewnątrz, nie wspominając już o tym, że kołdra się może w środku przesunąć. Jakie to jest dla mnie fuuuuuj. Plus poszewka jest zawsze zimna? Nie wiem, coś mi w jej dotyku i w tym jak szeleści bardzo przeszkadza.

W związku z tym fajnym elementem mojej pościeli może być tylko prześcieradło. A prześcieradła najczęściej są nudne, jednolite. Jak już są we wzorki, to tylko dla dzieci, więc w za małym rozmiarze. Wybór na „dorosłe” łóżko jest naprawdę biedny, chyba że sobie zamówię uszyte na wymiar. Choć ostatnio udało mi się upolować w Lidlu jesienne prześcieradła w liście i grzyby… tylko że ich jakość jest mocno średnia.

Od jakiegoś tygodnia czuję się dobrze. Mało rzeczy mnie boli, śpię trochę lepiej i w ogóle. Co jest dla mnie absolutnie przerażające. Po pierwsze dlatego, że nie wiem, jaką kombinację klawiszy przypadkowo wcisnęłam, by uzyskać ten efekt. A po drugie — bo teraz żyję w lęku, kiedy mnie znowu rozłoży. Pewnie dokładnie w momencie, w którym poczuję się znów komfortowo ze swoim ciałem, lol.

Staram się też w związku z tym nadrobić praktycznie cały 2024 rok. Co jest oczywiście niewykonalne, ale mam potrzebę wykorzystać jakoś energię, skoro ją chwilowo mam. A to oznacza, że wśród miliona innych rzeczy napiszę też w końcu te autystyczno-ADHD-owe notki, o których myślę o dwóch miesięcy.

Bycie autystką w przychodni to naprawdę przygoda.

Mam zabiegi umówione na konkretną godzinę. A ponieważ nienawidzę się spóźniać, to jestem na miejscu wcześniej. Nie szkodzi, jestem przyzwyczajona do długiego siedzenia i czekania. Tylko że zostałam ochrzaniona, czemu nie weszłam do gabinetu… bo można wejść od razu jak się przyjdzie, nawet 15 minut wcześniej, bo może maszyna będzie akurat wolna. A jak nie, to dopiero wtedy się czeka. Ogólnie te godziny są raczej orientacyjne.

Na drzwiach do sali rehabilitacji wisi kartka, żeby pacjenci czekali na korytarzu i wchodzili pojedynczo po wywołaniu przez lekarza. I co? Też nieprawda, bo rehabilitanci są przecież zajęci pacjentami, więc nie będą co chwila sprawdzać, czy ktoś siedzi przed drzwiami. I jak się nie wejdzie, to się nie dostanie kluczyka do szatni. Plus ktoś miał zabieg wcześniej, ktoś wyszedł z pracy później, więc w sumie wszyscy wbijają do sali w losowych momentach (także gdy w sali nikogo nie ma), a nie zaczynają o wyznaczonej godzinie.

Proszę, życie jest trudne bez sprzecznych komunikatów. Już wystarczy, że mojej dysleksji jest wszystko jedno, czy na kartce jest napisane 102 czy 120, w związku z czym pierwszego dnia poszłam do złego pokoju… dwa razy.

Dlatego nienawidzę chodzić w nowe miejsca i robić nowych rzeczy, nawet jak wszystko jest jasno wypisane i wyjaśnione, to w praktyce okazuje się, że jednak zasady są inne -_- 

Byłam na pobraniu krwi. Jak już kiedyś wspominałam, chodzę do punktów, które są dostosowane pod dzieci, ponieważ tam pracownicy są przyzwyczajeni do marudnych pacjentów, a ja muszę mieć pobieranie na leżąco. Gdzieś indziej istnieje ryzyko, że będą próbować mnie posadzić, obrażą się, że mam dodatkowe wymagania albo będę się musiała (po raz kij wie który) tłumaczyć.

Tym razem jednak pani pielęgniarka przeszła moje najśmielsze oczekiwania, gdyż dosłownie traktowała mnie i mówiła do mnie jak do dziecka. Wiecie, tym takim bardzo charakterystycznym tonem, te wszystkie „Wiem, rozumiem” i „Zaraz będzie po wszystkim”. I tłumaczenie rzeczy i ogólnie skakanie wokół mnie.

I muszę Wam powiedzieć, że to jest dokładnie to, czego potrzebuję w moim życiu. Potrzebuję, żeby w każdej możliwej sytuacji traktować mnie jak wystraszone dziecko, które trzeba pogłaskać po główce i zapewnić, że będzie dobrze. Jakbym jeszcze po każdym badaniu/wizycie lekarskiej/pobraniu krwi dostawała lizaka za bycie dzielnym pacjentem, to już w ogóle wszystko byłoby lepsze.