#spektrum

20/365

M(age)nta

Kita tidak pernah langsung terlahir sebagai manusia yang bijaksana. Waktu kita masih muda, ego kita mungkin mirip dengan warna merah yang menyala-nyala, menggebu-gebu, penuh ambisi, dan sering kali meledak tanpa arah.

Lalu, perlahan alur takdir membawa kita pada fase-fase sunyi, yang memaksa kita untuk diam, merenung, dan menerima keadaan seperti tenangnya warna ungu.

Di sinilah age atau usia, memainkan perannya.

M(age)nta itu bukan cuma tentang warna, tapi tentang sebuah proses pendewasaan. Warna ini baru bisa tercipta saat waktu sudah berhasil melunakkan ego merah kita yang keras, lalu memadukannya secara pas dengan ketenangan warna ungu yang begitu dewasa.

Menjadi tua, ternyata bukan berarti kehilangan gairah untuk hidup. Menjadi tua justru membuat kita tahu cara mencintai banyak hal dengan begitu tulus, juga dengan hati yang jauh lebih tenang dan terarah.

❗️Autista maszkolás jelei lehetnek:❗️

🔸beszélgetések előre tervezése: megtervezed, esetleg elpróbálod mit fogsz mondani

🔸Utánzás: lemásolod mások mozdulatait, mimikáját, hanghordozását, stílusát, szóhasználatát, akár akcentusát

🔸Erőlteted a szemkontaktust, akkor is, ha nem kényelmes és rossz érzés

🔸Erőlteted magad, hogy beszélgess másokkal, pedig igazából magad lennél és nem szólnál senkihez

🔸elnyomod a sztimmelésed, vagy a látványosabbakat (mint az ingás, vagy kézrázás) lecseréled kevésbé látványosakra, szociálisan elfogadottabbakra, mint pl.: körömrágás, bőrtépkedés, hajtépkedés, ízületek kattogtatása, dobolás a lábaddal, babrálás a hajaddal, tolladdal

🔸elnyomod a speciális érdeklődésed és a késztetést, hogy mindig azzal foglalkozz, vagy csak arról beszélj, mert félsz, hogy furának fognak tartani

🔸 nem azt mondod, ami jönne magától, nehogy furcsának tűnjön, vagy kinevessenek, mert tudod, hogy ezt tennék

🔸Mikor valakivel beszélgetsz, monitorozod az arckifejezéseid, a testtartásod, kéztartásod, hogy ‘normálisak-e’ és igyekszel szociálisan elfogadott arcokat vágni, vagy testtartást felvenni, monitorozod azt hogy elég szemkontaktust veszel-e fel

🔸Visszafogod a természetes hangerőd, hanghordozásod, megmásítod a természetesen jövő szóhasználataid, kommunikációs stílusod, hogy olyan legyen, mint a többieké

🔸Otthon gyakorlod a tükör előtt a ‘normális’ arckifejezéseket, mozdulatokat

🔸Elnyomod azt az érzést, ha valami zavar szenzorosan, túlnyomod magad rajta, vagy úgy teszel, mint akit nem zavarnak

🔸Elfeded a valódi érzéseid, nehogy túl izgatottnak tűnj, túl szomorúnak, túl érzékenynek, túl soknak, vagy megjátszol érzelmeket

🔸Elhúzódsz, ‘szégyellős’ vagy

🔸Megjátszod, hogy az érdekel, mint a másikat, miközben nem

🔸Mindig azt érzed, hogy ‘el kell játszanod a normálist’

👉Ezeket pedig annak érdekében teszed, hogy elfogadjanak mások, ne közösítsenek ki, a beilleszkedés érdekében, mert van egy olyan érzésed, hogy nem elfogadható az, amilyen valójában vagy, hogy olyan legyél, mint a többiek, de persze így is érezni fogják rajtad, hogy más vagy..

Mit érezhetsz közben❓

-mintha folyton szerepet játszanál, valakit, aki nem te vagy, nem adod igazi önmagad

-mintha két éned lenne (ugye az egyik a maszk, a másik meg te)

-folyamatos stresszben, szorongásban, megfelelési kényszerben, maximalizmusban élsz

❗️De! Lehet fel sem tűnik az egész!

Mert a maszkolás gyakran nem tudatos!

Ezért akár már egy ovis gyerek is képes rá!❗️

Angolul tudóknak ajánlom az alábbi videót a maszkolásról (mellesleg ez volt az a videó, ami először elültette azt a gondolatot a fejemben, hogy lehet autista vagyok)

https://youtu.be/H4vcMWB7fuQ?is=tnCYqwqmO4i2Zfvx

kép forrása: https://www.verywellmind.com/neurodivergence-at-work-to-mask-or-not-to-mask-7108000

Very cool design. Looks well together 10/10.

The 5th book that came out this year:

Why. ;-;

when they're doing their beginning poses, someone in the audience goes "yeah Lauren" and honestly they're so real for that

(psst, this next one is one of my fave screenshots :))

their reactions to the matchgirl break my heart :( she just wants to sell matches

><><><

bonus Gruelle:

Rozmawiałam jakiś czas temu z pewną osobą, która narzekała, że jak była na zakupach, to widziała brzydko poubieranych ludzi, no jak można tak wyglądać, kiedyś to ludzie lepiej się ubierali i w ogóle kiedyś to były czasy, a teraz nie ma czasów. I w pierwszej chwili pomyślałam sobie, jak się tak można czepiać innych ludzi za coś, co nie ma wpływu na nasze życie? A w drugiej zdałam sobie sprawę, że ja też kiedyś dokładnie tak się wszystkich czepiałam.

Uwielbiałam krytykować innych. Niekoniecznie zawsze na głos, ale też w mojej głowie. Ktoś się ubiera w sposób, który mi się nie podoba? Wiadomo, że głupi. Ktoś lubi filmy/książki/cokolwiek nie takie jak ja? Głupi. Słucha złej z mojego punktu widzenia muzyki? Absolutnie każdy powód był dobry, żeby kogoś skrytykować. (A czy sama potrafię się porządnie ubrać? Oczywiście, że nie. Czy znam się na muzyce? Jestem głucha jak pień. Więc to nawet nie jest tak, że miałam jakieś obiektywne podstawy do jakichkolwiek uwag.) Nie mam pojęcia, z czego to wynikało. Z jakiegoś przekonania, że tylko moje zdanie jest jedynym słusznym? Ale dlaczego? Z chęci podniesienia sobie własnej samooceny kosztem innych? Poczucia się lepiej z samą sobą?

W każdym razie w którymś momencie to się zmieniło i nawet nie wiem, kiedy to się stało. Jakoś w ciągu ostatnich kilku lat. Może pomogła terapia, diagnoza, ogólna zmiana życia na lepsze? Większy spokój ducha? Co więcej, zaczęło mnie to czepialstwo strasznie denerwować u innych. Ktoś się czepia, że młode dziewczyny noszą obszerne spodnie i crop topy odsłaniające brzuchy? Ugh, a co mnie to obchodzi, jak się ktoś ubiera. Ok, mi się te spodnie nie podobają, ale widać tym dziewczynom się podobają, albo im w nich wygodnie, nie wiem, nie moja sprawa. I jakbym miała taki brzuch, to też bym się nie wstydziła go pokazać, ale nie będę im z zazdrości dowalać. Jak już mam coś powiedzieć, to wolę, żeby to było pozytywne. Hej, świetnie wyglądacie, jakie ładne kolczyki!

Także 2024 rok może i nie był dla mnie najlepszy, ale przynajmniej wiem, że kończę go jako lepsza osoba. Mniej złośliwa, mniej oceniająca, mniej czepialska. Bardziej wyrozumiała, spokojna, akceptująca. Coś się we mnie zmieniło i jest to dobra zmiana. Nie znaczy to, że nie mam już swoich własnych poglądów albo olewam cudze szkodliwe poglądy/zachowania. O masę rzeczy nie ma się jednak sensu czepiać. W końcu i ja nie lubię, gdy ktoś mnie krytykuje tylko dlatego, że samemu ma inny gust.