„Wiem, że ciszy nie powinno się zaliczać do dźwięków, ale w tej chwili cisza panująca między nami jest najgłośniejszym dźwiękiem na świecie.”

““Why should I be sad? I have lost someone who didn’t love me. But they lost someone who loved them.””

“W praktyce wygląda to tak, że budzę się rano i jestem przerażona tym, że nikt nie wie, że istnieję oraz że nikomu mojego istnienia za bardzo nie brakuje. Wychowano mnie na żołnierza, samowystarczalną jednostkę której emocje są na tyle nieważne, że sobie nie dowierzam i funduję to okropne „przesadzasz, kurwa nie mogę cię już słuchać jak użalasz się nad sobą, przestań i zrób coś z tym, nie umiesz nawet sobie pomóc”. Chowam siebie w odpowiedniej odległości, chowam pod kołdrą i oglądam seriale. Czasem, po piątym odcinku, muszę zatrzymać serial i pójść do łazienki. Jestem wtedy bardzo rozczarowana tym, że w lustrze widzę siebie, a nie bohatera serialu.”

“Kiedy leżę w niedzielę (niedziele były najgorsze, niedziele spędzaliśmy razem i było tak ciepło, tak przytulnie, tak dobrze) wieczorem czekam tylko aż zajdzie słońce, bo po zachodzie czuję się lepiej i gapię się w telefon żeby zobaczyć kto jest dostępny. Godzinę zajmuje mi mobilizacja do napisania do KONKRETNEJ osoby „czuję się bardzo źle, boję się że to się nigdy nie skończy, że zawsze będę sama i że nie przestanę się łudzić, że kiedyś jeszcze będziemy razem, choć wiem, że nie powinnam”. I czuję wstyd.”

“Są ludzie, w których obecności czujemy się dobrze, i tacy, z którymi nam nie po drodze. Z wiekiem i nabytym doświadczeniem zrozumiałam, że nie ze wszystkimi muszę się przyjaźnić, ba, ja nie wszystkich muszę lubić i zapraszać na wino. Są przyjaźnie nierozerwalne, powierzchowne znajomości, jest koleżeństwo. Na niektóre znajomości szkoda tracić cennego czasu. Lubię spotkania z ludźmi, przy których mogę być sobą.”