Bo Czasami Trzeba Żyć

Z czasem stałam się cicha. Nauczyłam się płakać nie wydając żadnego dźwięku, krzyczeć tak, aby tylko milczenie obijało się o ściany mojego pokoju. Najgorsze jednak w tym wszystkim były moje serce i umysł, które rozrywały mnie jak gdyby istniało w nich miliony głosów próbujących się uwolnić.

Tylko on umiał ogrzać jej ręce zamarznięte przez stres codzienności

Mówisz „dobranoc”, a później ryczysz przez pół nocy.

Nie przepraszaj, bo musisz mnie zostawić. To wina świata, że zawsze robi pod górkę. Chociaż czasami wydaje mi się, że to nie górka, a Mount Everest.

Jakim bólem jest kiedy zostaje się skrzywdzonym przez kogoś bliskiego ale czy to nie większy ból sobie sprawiamy krzywdząc innych?

Dopiero kiedy wylądowałam w łóżku ze łzami spływającymi po policzkach i myślą, że ciebie może przy mnie nie być, dopiero wtedy zrozumiałam co znaczy kochać...

Mam propozycję, zapomnij o mnie, co ty na to?

Nikt nie słyszy jak płaczemy za zamkniętymi drzwiami, nikt nie wie ile bitew stoczyliśmy z naszymi umysłami.

Ile jeszcze świeczek muszę zdmuchnąć z tortów, myśląc o tobie? Ile lat musi upłynąć abym zrozumiała, że niektóre marzenia są nierealne?

Pocieszał kiedy inni odchodzili. Przekonywał, że oni nie są ważni, że da się żyć bez nich. Czy teraz powiedziałby te same słowa o sobie?

Wiele chwil poświęciłam żeby znaleźć ciebie ale jeszcze więcej, aby znaleźć siebie w twoich marzeniach...

Zdecydawała wkońcu napisać mimo strachu co może się wydarzyć podczas tej rozmowy. Otworzyła messengera i wyszukała odpowiednią osobę - Hejka przez przypadek wykasowałam kilka numerów i chciałabym się dowiedzieć, który z nich jest twój? - napisała z drżącymi rękami, bojąc się napadu wspomnień, wspomnień z nim - Po co ta wiedza i tak już nie będzie ci potrzebny? - najgorsze słowa jakich nigdy się nie spodziewała. W czasie czytania po raz kolejny i kolejny tej wiadomości, chcąc się upewnić czy aby dobrze zrozumiała, jej oczy zaszły łzami, a myśli jak wichura były wszędzie i zarazem nigdzie.

Mój internet jest jak mój były. Jak już bierze się za jakieś rzeczy to i tak spieprzy, i jeszcze ch*j będzie udawał, że to nie jego wina.

Nie da się zapomnieć o ludziach, którzy znaczyli dla ciebie coś więcej. Uwierz mi, próbowałam. Czasem trzeba po prostu nauczyć się żyć bez nich przy sobie, przestać czytać stare wiadomości, myśleć co by było gdyby czy mieć nadzieję, że oni kiedyś wrócą. Wiem jakie to jest trudne ale czasami nie ma innej opcji albo się oszukujesz albo idziesz dalej przez życie.