آشیان پرندگان

دهه پنجاه و شصت، توی کشوری بودن به اسم ایران که اکثرا از اوضاع کشورای دیگه با خبر نبودن و داشتن زندگی خودشون رو میکردن.

بعد از اومدن تلویزیون و ماهواره بیشتر متوجه زندگی بیرون از ایران شدن و به اصطلاح چشم و گوششون بازترشد، ولی بعد از اومدن سوشال مدیاها و اینکه عملا ما وسط زندگی مردم بودیم و از روزمرشون خبر داشتیم یهو به خودت میای و میگی اگه اینا دارن زندگی میکنن پس من دارم چیکار می‌کنم.

جامعه‌شناسی بهش میگه زیست‌دوگانه، یعنی تو زندگیت یه سری چیزها دوست داری تجربه کنی که توی جامعه تو بن شده، مثل هالووین و دیسکو آزادی پوشش و...

بخاطر همین زندگیا خیلی تو ایران سخت‌تر شد، انسان دوست داره زندگی شادی داشته باشه هیچکس نمی‌خواد توی غم و اندوه باشه مگر اینکه مشکل روانی داشته باشه، که ایران طوری برنامه ریزی شده که غماش از شادیاش بیشتره مثل دو ماه عزاداری و اخبار جنگ و صدا موزیک رو کم کم همسایه نشنوه و...

یه چیز ناراحت کننده که می‌بینم اینکه توی یوتوب یه ایرانی از آنباکسینگ مک‌دونالد که برای خود آمریکاییا یه غذای سطح پایین محسوب میشه ویدیو می‌زاره و بازدید فوق العاده زیادی میگیره یا داشتن گوشی آیفون یه چیز رویایی برای خودش می‌بینه در صورتی که اصلا اینجور چیزی نیست و ما فقط دوست داریم مثل بقیه کشورها که شاد زندگی میکنن شاد باشیم، کارایی که انجام میدن انجام بدیم و نتیجه‌ش میشه کافه رفتن، مهمونی یواشکی گرفتن، و چیزایی که جامعه‌ای که توش زندگی می‌کنیم بهمون اجازه میده انجام بدیم و انگاری یه لیمیت داریم که آره شادی خیلی زیاد میخوای با دوستات برو کافه فقط حواست باشه پوششت طوری باشه که اونجا پلمپ نشه یا با صدای بلند نخند!