Gece yarısı güneşi.

seni dünyanın derdinden kurtaracağım. gözlerini kapat.

her şeyi unuturum ama odamda duvara bakarak ağlarken “Allah’ım sen bana yardım et” dediğim zamanı unutmam..

Düşünmek istemiyorum, düşünmekten yoruldum, sadece uyumak istiyorum.

Bir şey var, adını koyamadığım. Kırılmaktan öte, parçalanmak gibi. Toplamaya çalıştıkça dağılıyorum. Bir şey var, halledemiyorum.

içim parçalanıyor ama tek gözyaşı bile akmıyor.

şu saatlerde nefes almakta zorlanıyorum, kalbim bana batıyor.

“Şunu fark ettim ben artık hiçbir kaosun, kavganın, tartışmanın ortasında duramıyorum. Eğer imkanım varsa öyle ortamlardan hemen uzaklaşıyorum. İnsanlara bir şeyleri kanıtlamak, kendimi kabul ettirmek gibi iddialarım yok. Ben sessizliği, uysallığı, kendi halindeliği savunuyorum.”

saç diplerim sızlıyor eflin. biliyorum saçları okşanacak bir kadın değilim. ama çok. çok ihtiyacım var.

harabesin kızım sen. kimseye yuva olamazsın.

Kendi kalitemin farkında oluşum beni egolu yapmaz

Bebeğim.

Lütfen beni kendinizden soğutmayın ben bi daha eskisi gibi olamıyorum

Sen, kalpte oluşabilecek en ağır yarasın.