papatyahanim

Bir gün susmayı öğrendim, kimse farkına varmadı. Söylemek istediklerimi gömdüm ruhumun en ücra köşelerine ve çıkmak için direndiklerinede yutkundum onları. Bir daha kırılmamak, acı çekmemek için.

"Kendi sınırlarını zorlayarak ayakta kalmaya çalışan birine, en yakınlarının destek yerine yük olması... Bazen en büyük gürültü, en çok anlaşılmaya ihtiyaç duyduğumuz o sessiz anlarda kopuyor."

Sen kara kışsın ben ise nergis.

Sen iki bulaşığı yıkamadin diye kapının önüne öylece bırakılmış bir eşya gibi hissetmek ne demek bilemezsin

Karşımda kocaman bir tuval. Duvar gibi, dev gibi. İçimdeki öfkeyi, kırgınlığı, yorgunluğu avuçlarımda taşıyorum. Renk renk boyalarım var. Fırlatıyorum. Fırlatırken bağırıyorum. Boyalar tuvale değil, dünyama çarpıyor. Üstüm başım boya oluyor, umurumda değil. Her damla içimdeki bir yara, her renk içimdeki bir fırtına. Yakıp yıkmak isterken bir bakıyorum ki renklerle iyileşiyorum.

Gece, insanı en çok kendisiyle yüzleştiren zamandır. Dışarıda her şey susar, ama içeride hiçbir şey susmaz. Düşünceler, susturulması en zor kalabalıklardır. Uykuya dalmak istersin, ama zihnin seni bırakmaz; pişmanlıkların, ertelediklerin, söyleyemediklerin, hepsi sırayla kapını çalar. Ve o an fark edersin ki insan, geceleri uyuyamadığı için değil, kendi içine sıkışıp kaldığı için yoruluyor.