precious ybanez

Ako po si Marian,

Anim na taong gulang

Nasa unang baitang

Mabait at magalang

Gumagamit ng po at opo,

Kahit sa labas ng tahanan

Sa oras ng klase,

Lalo na sa simbahan

Humihingi ng paumanhin

Kapag ako’y nagkakamali

Lubos na nagpapasalamat

Kapag mayroong pagbati

Maunawaain sa mga kaibigan

Upang hindi mag-away

Mapagmahal sa mga magulang

Dahil sila ang nagbibigay ng gabay

Lagi ko itong isasaisip 

Upang maging huwaran

Ako ay pinalaking magalang

Mabuti at uliran

Mayroon tayong kaniya-kaniyang tungkulin sa lipunan. May pulis, estudyante, bumbero, drayber, janitor, nars, guro, at iba pa. Lahat ay kapwa nagtutulungan para maisaayos ang komunidad. Ngunit ano nga ba ang aking pangarap sa aking komunidad?

Pangarap ko na magkaroon ng pagamutan sa komunidad. Hindi lamang ito magsisilbing pagamutan para sa mga may sakit. Pangarap kong magkaroon ng libreng gamot para sa mga sanggol, mga may kapansanan at mga nakatatanda.

Gusto ko na magsilbi rin itong tagpanatili ng magandang kalusugan sa lahat ng mamamayan sa komunidad. Sana ay magkaroon ng magagandang programa para sa pag-eehersisyo at pagkain nang masustansya.

Sana ay magkaroon din ng programa na magbibigay ng impormasyon tungkol sa kahalagahan ng kalinisan sa kapaligiran. Sa aking palagay, importanteng malinaw sa pamayanan na malaki ang gampanin nito sa kalusugan. Dapat ay mayroong mga nakatakda na magpanatili nito.

Sabi ni inay, ang kalusugan ay kayamanan. Nawa ay alagaan natin ito nang sama-sama. Kung tayo ay magtutulungan, naniniwala ako na atin itong makakamtan. Ito ang aking pangarap sa aking komunidad.