Gökselin Örsan

Ece Ayhan

- İyiyim iyiyim.

Olmadı yağmur Düş düş düş Bir rüyanın içine kaç farklı yoldan girilir? Ben bir körebeyim hala, yolculuk hiç-yoktan hiç Neyse ki kurşun kaleme boğuldu gökyüzü Uzak bir piano sesi yine Gücenik biraz Biraz her an korkak Ruhunu sandalyeye hiç oturtamamış çok uzak bir çocuk Masanın üzerinde -düşte mi gerçekte mi- kocaman bir kalem açacağı, kurşun kalem Beyhude bir çabanın sancısı kaç farklı yoldan çekilir? Yeryüzüne adanan ve içinde simsiyah böceklerin olduğu şarkıyı dinlediniz mi hiç? Ben bir bukağıyım kendi ellerine hasret bir bilinç çıkmazı, tahayyülün aymaz vicdanı. Saçları dağınık ve yağlı aynanın söylediği. Şiir… Sus…

Edip Cansever

Ay vardı tepede, dışarıda savaş, sokakta bir köpek. Fahişenin biri, sarhoş sokağın göğüyle konuşur. Ay vardı gecede.

Tozlu rafların -ki bu iki günde bir tekrarlanan ve geceleri bir şiir dizesi olmaya çalışan nefes alma biçiminin- hangi satırını okusam gitmeni dilerim. Yani tutuk ve kaçak bir çaydanlık -aydınlık mı demeliydim- içmesen olmazdı.

Edip Cansever

-Mütercim karanlık bir sokakta kayboldu. Nereye gitti onca insan.-

“az bir şey kaldı yaz dönümüne birimizi bahara rehin bıraktık”