💟

Hazmetmek zor. Başka birine ‘sevgilim’ dediği düşüncesi iç organlarını çıkartırcasına kusturabilir seni. Rehberinde hala luche moja diye kayıtlıyken ve değiştirmeye hiç teşebbüs etmemişken onun başkasının adını ‘sevgilim’ diye değiştirdiğini düşünmek.. 

Kışın ortasında elini tutmasıyla heyecandan terlediğin adamın başka birinin elini tutuyor oluşu Haziran’da insanlar “çok sıcak” tweetleri atarken yorganla ısınamamana sebep oluyor. Hazmetmek zor.

‘Sen neleri hazmettin bunu da hazmedeceksin.’ diyenler çok etrafımda. Ben artık hazmetmek değil mutlu olmak istiyorum diye sessiz çığlıklar atıyorum kimse duymuyor. Gerçekten duyması gerekense basit kızların herkese söylediği aşk şarkılarını dinliyor. Seni duyması imkansız. 

Her şeye rağmen gördüğün an mutluluktan uçuyorsun. Tam iki aydır duyduğun nefret yerini heyecana bırakıyor. Gülüşü aklını başından alıyor. Sarılsam mı ne yapsam diye düşünmekten iki kelime söyleyemiyorsun. Özledim amınakoyim diye çığlık atamıyorsun sokağın ortasında. Gülümsüyorsun. Yüzünün her hattını ezbere bildiğin adamın yüzüne son kez baktığını bildiğin için gülümsemen kırılıyor. Çaktırmamaya çalışıyorsun. Sonra da arkanı dönüp gidiyorsun.

Giderken o yaşadığın anlık mutluluk yerine hüzne bırakıyor. Nefrete değil, kırgınlığa. Nolurdu bi kere öpsem diyorsun. ‘En fazla beni öptü diye polise gider.’ Ama biliyorsun ki senden sonra başkalarını öptü o dudaklar. Bunu hazmedemiyorsun işte. Huyun kurusun, vazgeçemiyorsun kahrolasıca kıskançlığından. 

Vazgeçmeyeceksin tabii. Senin ‘sevgilin’di o. İnsan sevgilisini kıskanmaz mıydı? Kıskanırdı. Hatta artık sevgili olmadığını bile bile kıskanırdı. Nasıl kıskanmasındı o aklını başından alan gözleri? Nefesini kesen dudakları? Kim her elini tuttuğunda heyecanlanırdı ki? Kim hiç bırakmasın diye dua etmekten ne dediğini anlamazdı? Kimse.

Bunu hazmedemiyor işte insan. Evet ‘kimse’ ama onun umrunda değil. Neden umrunda olsundu ki? Yanında uyuduğu için kendini dünyanın en şanslı insanı hisseden birine neden ihtiyacı olsun. Yaşattığı her şeye rağmen gözleri gözlerine değdiğinde ağzından kelebekler çıkacakmış gibi hisseden birinin ne önemi var. 

Hazmetmek iğrenç bi duygu. Zaman belki. Evet her şey zaman ama unutamayınca hazmetsen ne olacak ki? O başkalarıyla nefes nefeseyken senin nefes alamıyor oluşunu hangi zaman unutturabilir. 

nasıl hissettiriyor biliyor musun? sanki tüm iç organlarım parçalanıyor gibi. sanki tüm ailem, bir trafik kazasında hayatını kaybediyor ve bir tek ben canlı kalıyorum gibi. sanki, yıllardır biriktirdiğim parayla, aldığım evde, deprem sonrası, ben işteyken, sen ölmüşsün gibi. sanki, çocuğumu kaybetmişim gibi. sanki, yıllardır koruyup kolladığım kardeşim, kaçırılmış gibi. 

nasıl yakıyor canımı biliyor musun? tüm ateşler, üzerimde yanıyor gibi. hani, sanki bisikletten düşmüşüm, bacağım boydan boya parçalanmış ve üzerine tuz basılmış gibi. kalbime defalarca hançer saplanmış gibi. sanki, vücudumun yarısı bir kazada kopmuş gibi. gözlerime asit dökülmüş gibi, ellerim iş kazasında kopmuş gibi. hani nasıl biliyor musun, yürüyememek gibi, dayanaksız kalmak gibi. ayaklarımın kırılması gibi.

nasıl özlüyorum seni biliyor musun? çocukken annemin kucağını özlediğim gibi. oyuncak arabalarımı özlediğim gibi. kaybettiğim çocukluğumu özler gibi. hayallerimi özler gibi. kokunu oksijen saymıştım ya, nefes almayı özler gibi. sanki öldüm ve yaşamayı özler gibi. ölen kardeşimi özler gibi. beni çok seven babannemi özler gibi.

peki sen bunlara karşılık ne yapıyorsun biliyor musun? 7 aydır, yoksun. benim canım bu denli yanarken, bu denli acırken, bu denli kötü hissederken, sen yoksun. anlıyor musun bilmiyorum ama, yarama tuz basıyor, gözlerime asit döküyor, kalbime her gün defalarca hançer saplıyorsun. sanki, beni benden alıyormuşsun gibi. sanki, ben sen olmuşum, sende yoksun gibi. hani seninim, senim, ama sensizim.

bilmem anlatabiliyor muyum, nasıl da çok acıttığını beni, nasılda bitirdiğini. başkasını severken benim nasıl hissettiğimi. anlamazsın. biraz baksan benim penceremden, inansam baktığına, tamam derim. ama, bakmazsın. dediğin gibi. artık sen busun, ben ise bu. 

tek fark aramızdaki, ben yakında olmayacağım. sen yaşarken, gününü gün ederken, ben o günlere doğamayacağım. bilmem umursar mısın? hoş, umursasan zaten yanımda olurdun. 

yaptığın hiçbir şeye kızmadım, ama, “hep yanında olucam” dedikten sonra, siktir olup gitmen, işte bu beni kızdırdı.

özlüyorum seni. doğru, hiç dokunamadım sana. hiç tutamadım ellerini, hiç buluşmadı dudaklarımız, kalp atışlarımız birleşmedi belki hiç. belki aynı kaldırım taşlarına bile basmadık. hatta ve hatta aynı havayı bile solumadık. ama, içimdeydin. göğüs kafesimdeydin. oranın hakimi sendin. orası senindi. neyse. anlatıyorum işte.

belki benim bastığım kaldırım taşına bile basmadın hiç. belki aynı markete farklı zamanlarda bile girmedik. belki sevişemedik. hele hele birlikte hiç fotoğraf çekilemedik. onu geçtim, birlikte uyumadık bile. senin kokunu sana sarılırken öğrenmedim bile. bana yolladığın o tshirt’le öğrenmiştim kokunu.

düşünsene. ne kadar da zor. ne kadar da acıtıyor. anasını dürttüğüm birkaç kilometre, birkaç yüz tamam. ama anasını hala dürtebilirim, beni senden alıkoydu. ortak olan hiçbir şeyimiz yoktu, kalplerimiz dışında. artık onlar bile ortak değil. onlar bile ayrıldılar. 

bazen özlüyorum. gelip sarılayım, oksijenim ol yine istiyorum. kokun yine ciğerlerime dolsun istiyorum. gelemiyorum. çıkıp gelemiyorum. sana dokunamıyorum. seni öpemiyorum. ne kadar acıtıyor biliyor musun? düşündükçe, daha seni bir kere bile öpememiş olmak nasıl da acıtıyor? anlayamazsın, bilirim. çünkü sen hiç, benim kadar çok sevmedin. ben seni sevmiyorken bile seni severdim. senden ayrıyken bile seninleydim. farketmedin, farketmedik. doğru insandık oysa ki, farklı şehirlerde. siktiğim şehrindeki herkes seni görebilme şansına sahipken, ben onlardan biri olacak kadar şanslı değilim. oysa ki, ömrümün geri kalanını düşünmeden verebilirdim, seni her gün tesadüfen gören, aynı mahallede oturan bir insan bile olabilmek için.

işte. böyle. karışık biraz. acıtıyor da. özlüyorum da. ama, hiçbir çarem yok.