“iki kişilik öyküde,tek başına savaştığını fark ettiğin zaman vazgeçiyorsun.dünyayı karşına alırsında seni yanlız bırakanla savaşamazsın çünkü.”

“sana diyorum ki bana neden mümkün olamadığımızı söyle. bana, benim hayatımı mahvedebilecek bu kararı tek başına nasıl alabildiğini söyle’

Senden önce de böyleydim ben, yine kimsem yoktu. Üzülme, sıkma yüreğini. Su akıyor ve yatağını buluyor. Bulmasa bile akıp gidiyor işte. Sen geldin, izledin ve gidiyorsun. Sadece bana biraz da olsa gülebileceğimi gösterdin. Çokça teşekkür ediyorum.

Sahip olduklarımın içinde sen yoksan ne önemi var.

Bazı hatalar tekrar yapılacak kadar zevkli.

Seni çevrene yansıttığın, göründüğün gibi değil azimle ve inatla kalbimin inandığı gibi görüyorum. Zaaf buna deniyor herhalde.

Dudakların hükmetsin boynuma, benliğime.

Artık yerle bir olurum da yine de senle bir olmam.

gidişine sitem etmeyeceğim bu defa, gözlerde mânâ bulmayınca dudaklar ne anlatabilir ki, aşka sevgiyle cümle kurmak mı gerekir, hem göz yaşı kalpteki yasa kefil değil midir, yo yo ağlamayacağım bu defa ne ağlayacağım ne de ağlatacağım, susmaksa susmak, vazgeçmekse vazgeçmek istersen mağlubiyet de sen buna istersen benimde işime geldi san ama benimde hevesimin kaçtığını bilesin, soğuyan bir çay, solan bir çiçek say artık nasıl istersen öyle düşün ben vazgeçtim, bilmiyorum kimde çiçek açar gülüşlerin kimde zil çalar eteklerin kim seni benim kadar sevebilir, sarılır, öper, koklar ya da incitmekten korkar inan artık hiç mühim değil ne semtime uğra ne de aklıma gel ömrünün geri kalanı benden uzak olsun yeter, çok üzüldüm, çok özledim, çok bekledim ama bu saatten sonra hiçbir pişmanlık hiçbir özlem hiçbir anı seni bana döndürmesin, bende sana yanacak bir can daha kalmadı, bilesin.