.

nasılsın sorusunun bendeki karşılığı epey uzun

ben pahalı hediye insanı değilim bir paragraf yaz gece gündüz okur, gülümserim.

bazen üzerime toprak atmanızı istiyorum bazen de sokaktaki tüm çocuklara pamuk şeker dağıtmak ortası yok

bazı insanlar sadece anılar içindir, gelecek için değil.

O boşa götüren küreği kırmanın yolunu bulan var mı

Ben olsam utanırdım biliyor musun, ben olsam yemin olsun utanırdım. Senin yaptığını ben yapsaydım ve kafamı koyduğum yastık başımı ağrıtmasaydı yastıktan bile utanırdım. Sen hiç mi. ?

O duvları yıkarsam daha özgür olurum sandım fakat şimdi kış hava soğuk, gönlüm çok üşüyor.

senin cümlelerinin kolları var. her seferinde sarıp sarmalıyor beni, en ihtiyacım olduğu anda.

önünü alamıyorum bu kör gidişlerin

“unutalı yıllar geçmiş aradan, inansaydım sana eskisi gibi, hatırlat derdim belki yine” demiş hüsrev hatemi.

senin saçlarını fotoğraflarda ellerimle taradım kursağımda benimle kendim arasında geçen bir mesele kaldı avluda baş gardiyanın gölgesi bir evimiz vardı ama gidecek hiçbir yerimiz yoktu bir de bazen insanı sadece anlayan o yağmur

bana ciceklerin güzelliğinden bahsedip, bağrıma diken basanlar

bana niye kırgınsın, devirip durduğun düştü diye mi. azarladığın sustu, görmediğin yok oldu diye mi. bana niye kırgınsın. kırdığın parçalandı diye mi.