Nasılsın?

Şimdi sen diyorsun ki ölüler konuşamaz. Ben desem ki çiçekler solmaz. O da dese ki — misalen söylüyorum — susmak da bir tercihtir. Affınıza sığınarak söylüyorum, bazen cinsiyetçi küfür etmeden önce annemi düşünüyorum. Ve sunuşunuzu,  argo kullanmadan aşağılamakta sınırları zorlamak istiyorum. Mesela desem, bu öyle bir korkaklık ki yaşamaktan vazgeçmek, hissetmekten kaçmak, kendi kendine acı çektirmekten keyif almak. Acı çektikçe güçlendiğini sanıp kendini hep buna zorlamak. Ne acı, ne aciz Bir diğeri çıksa: “Yok hayır abi, çok saçma, vasisdas kelimesini yadırgıyorum“ dese, alakasını sorgulamak için çok geç olsa — senin ve benim için olduğu gibi. En büyük aydınlanmalara ve korkulara ev sahipliği yapan, otogarların sabah ayazında, yağlı kaşarlı tost üstü sigara. Kim karışabilir ki, dört saattir tanışan iki insanın sokak arası aralıksız dört dakika öpüşmesine? Ve on yıldır tanıyanların, yabancıyken yabancılaşmasına? Aynaların sunduğu kendi yansımam olsa bakardım. Başkalarının gözünden kendime bakmayı bıraktığımda, tek bir gün bile doğumunu bile kaçırmayacağım. Okyanusta yüzeceğim — ilk seferde ağlayacağım gibi geliyor. Çok yaşamak istiyorum  (tabii şartlar el verirse) Ama olanla bile tadını çıkaramama halim var ya— bir çıtırdan “Baba, biz ne yapıyoruz?” dedirtiyor. Depremleri, kıvılcımları düşünüyorum; anlık oluyor, sonra titrememi durduramıyorum. Sular akıyor; inan, yıkıcı değil,  ılık ve yavaş. Uyuyamadığımda kafamda antenli bir televizyon; çizgi film oynuyor.  Sana göstermek isterdim. Seni kafamda misafir etmek sağlıklı bir istek mi? Münazara yapalım. “Benim anneannem öldü,” diye bir tirada başlasam, ve desem ki: bilir misiniz — bir insanın hayatının merkezinde olmanın hafifliği ile ağırlığı?