Okan KARAKOÇ

Murat Menteş'in yeni kitabı Antika Titanik yakında raflarda

Çok çok uzun bir aradan sonra yakın zamanda (eylül onyedi) Murat Menteş yeniden yeni kitabıyla bizlerle. Kişisel olarak ağız tadıyla uzun zamandır güzel bir kitap okumuyorum. Size de oluyormu bilmiyorum ama belli bir okuma sınırından sonra kitap artık o beyin patlatan, aklı yerinden oynatan keyfi kalmıyor ancak ilk okuduğunuz yazarlar veya çok uçuk kurgular sizi o tada sürüklüyor tekrar. Bilmiyorum belki de sorun tamamen bende. Neyse lafı çok uzattım, sade de geliyorum; Evet Murat Menteş işte o tadı tekrar yakalamama yardim edecek yeni kitabın duyurusunu yaptı Antika Titanik. Baya şaşalı bir kapağı var ve yayımcısı april de bu kapaga yakisir bir tanitim videosu yayinladi youtube de. Kitap da vampirler, imamlar ve polisler felan olacak diyorlar (Her zaman ki Murat Menteş 😊). Murat her yeni kitabında biraz daha üzerine koyup kendini geliştiren yaratıcı bir yazar olmuştur eminim ki bu kitabı da öyle olacaktır. Kitap ön siparişi alınmaya başlamış. Sizi tanıtım bülteni ile başbaşa bırakıyorum. Şimdiden iyi okumalar. Parmağını tetikten çek. Namluyu ağzından çıkar. Azrail’in işini, Azrail’e bırak. Derin bir nefes al. Gözlerime bak. Kulaklarını dört aç. Ve beni iyi dinle: Titanik’tesin. Yıl, 2019… Dünyanın en lüks felaketinde başroldesin. Şimdi… 1] Senin katilini enseleyeceğiz. 2] Seni dirilteni bulacağız. 3] Sen kimsin ahbap, onu anlayacağız. Titanik’te hiçbir şey göründüğü gibi değil! Ve her an her şey olabilir! Antika Titanik kahkaha dolu bir felsefi polisiye. [Antika: Argoda enteresan, şaşırtıcı, sıra dışı.] Hızlı ve edebî. Bilgi dolu ve sarsıcı. Komik ve sürprizli. Çılgınca bir aşk ve görkemli bir suç hikayesi. Murat Menteş’in en iyi romanı. Diğer romanlarının birkaç adım ötesinde, üç-beş basamak yükseğinde. Antika Titanik edebiyat ummanında, felsefe rotasında, kahkaha dalgalarını aşarak ilerliyor. “Emsalsiz bir dil, müthiş bir macera. Aşk, batacağı baştan belli bir geminin yolcusu olmak mıdır, bilinmez. Bildiğim, Murat Menteş okurken Titanik’ten inilmez!” ALPER CANIGÜZ "Tam isabet!" KAAN ÇAYDAMLI Hamur Tipi : 2. Hamur Baskı Sayısı : 1. Basım İlk Baskı Yılı : 2018 Sayfa Sayısı : 360 ISBN: 9786056842689

"Çünkü bizim dünyamız Othello'nunkiyle aynı değil. Çelik olmadan araba yaratamazsınız - aynı şekilde, sosyal çalkantı olmadan da trajedi yaratamazsınız... İnsanlar mutlu; istediklerini alıyorlar ve ulaşamayacakları şeyleri asla istemiyorlar... Şartlandırmaları uyarınca davranmaları gerektiği gibi davranmak zorundalar... Bir de özgürlüğün ne olduğunu bilmelerini bekliyordunuz! Şimdi de Othello'yu anlamalarını bekliyorsunuz! Fakat istikrar karşılığında ödememiz gereken bedel işte bu. Mutluluk ile eskiden insanların güzel sanatlar dediği şey arasında seçim yapmak gerekiyor. Biz, güzel sanatlardan fedakarlıkta bulunduk... Değişmek istemiyoruz. Her değişim istikrar için bir tehdit unsurudur... Salt bilim konusunda yapılan her buluş, yıkıcılık potansiyeli taşır; bazen her bilim dalına olası bir düşman muamelesi yapmak gerekir. Evet, bilime bile... Bu da istikrar maliyetinde bir başka kalem. Mutlulukla uyuşmayan tek şey sanat değil, bilim de uyuşmuyor. Bilim tehlikelidir; büyük bir özenle ağzına gem vurmak ve zincire bağlı tutmak zorundayız."

“Bazen bin tane telli çalgı mırıldanır kulaklarımda, bazen de insan sesleri.”

“Neredeyse hiç kimse bilmez. Ben çok az sayıdaki insandan biriyim. Yasaklanmıştır. Fakat burada yasaları ben koyduğum için, çiğneyebilirim de.” Bernard’a dönerek, “Cezadan muafım ben, Mr. Marx,” diye ekledi. “Korkarım bu sizin için geçerli değil.

“Pers imparatoru Kambis, Mısır seferine çıkarken zaferinden emindi. Çünkü bütün kâhinleri ittifak halindeydi. Zühre yıldızı demişlerdi hep bir ağızdan; ‘İmparatorun burcuna girdi.’ Mısır’ın fethi yakındı.

Öyle de oldu. Kırk gün kırk gece sürdü Nil’in yanı başındaki savaş. Ve Mısır düştü.

Ama önceden müjdelenmiş bu fetih acımasız Pers İmparatoru’na kâfi gelmedi.

Merkiz Kalesi’nin önüne bir otağ kurdurdu ve mağlup Mısır Kralı Kısamelutu’yu huzuruna çağırttı. Amacı belliydi: Mağlup kralı daha da aşağılamak.

Muzaffer Pers alayları otağın önünden geçti önce. Ardından da mağlup Mısır ordusunun Generalleri; başları önde ve yüzlerinde horlanmanın utancı. Generalleri öteki rütbeli askerler izledi; süngüsü düşmüş Mısır ordusunun sefil artıkları... Hangi Kral bu utanç verici manzara karşısında aşağılanmanın ezikliğini duymaz ki? Oysa Mısır Kralı gözünü kırpmamıştı, öylesine gururluydu, öylesine soğukkanlı. Perişan bir halde önünden geçen ordu sanki kendi ordusu değilmiş gibi. Sonra Kral’ın sevgili kızı Mısır Prensesi geçti otağın önünden beş paralık bir cariye kılığında. Pers ordusunun çirkin bir aşçı yamağı saçlarından tutup sürükledi prensesi. Bunu gören Mısır ahalisinin acı çığlığı yeri göğü inletti. Hangi yürek o güzeller güzeli prensesi böyle bir düşmüşlük içinde görmeye katlanabilir? Fakat Mısır Kralı’nın kılı dahi kıpırdamamıştı. Bir aşçı yamağının cariyesi olan kız sanki kendi kızı değilmiş gibiydi. Az sonra kralın biricik oğlu veliaht prens geçti otağın önünden... Kolları bağlı, ayakları prangalı, iki yanında dağ gibi birer Pers askeri darağacına doğru sürüklediler veliaht prensi ve hemen oracıkta idam ettiler. Fakat Kral kılını bile kıpırdatmadı. Az önce idam edilen oğul sanki kendi oğlu değilmiş gibi...

Sonunda hizmetçisi geçti otağın önünden. Mısır Kralı yerden yere attı kendisini. Hizmetçisini zincire vurulmuş görünce acımasızca yumruklar göğsünü, dövündükçe dövündü, iki gözü iki çeşme... Pers İmparatoru hem memnundu bu manzaradan hem de hayretler içindeydi. Ordusunu, kızını, oğlunu, ülkesini, her şeyini kaybetmiş bir Kral soğukkanlılığını korudu da; maiyetinde en değersiz kişinin, hizmetçisinin perişanlığını göründüğünde böylesine yıkıldı.

Ada Şarkılarından

İnsan ayrılırken

fırlatmalı şapkasını denize,

içinde yaz boyu topladığı

deniz kabukları

ve gitmeli saçları uçuşarak rüzgârda,

kurduğu sofrayı sevgilisine,

devirmeli denize,

bardağında kalan şarabı dökmeli denize,

ekmeğini balıklara vermeli

ve denize bir damla kan katmalı,

bıçağını dalgalara saplamalı

ve salmalı sulara ayakkabılarını,

yürek, çapa ve haç

ve gitmeli saçları uçuşarak rüzgârda!

Döner gelir sonra.

Ne zaman?

Sorma.

Alacakaranlıkta

Yine ikimiz, koyuyoruz ellerimizi ateşe, sen nice zamandır yıllanmış gecenin şarabı aşkına, ben ise sabahın hiç sıkılmamış pınarı uğruna. Körük, güvendiğimiz ustasını beklemekte.

Keder yaydığında sıcaklığını, geliyor cam ustası. Gidişi ortalık ışımadan, gelişi çağırmadın sen, hem de yaşlı, aklaşmış kaşlarımızın alacakaranlıı kadar.

Yine kurşun dökmekte göz yaşlarının kazanında, sana bir kadeh için - kutlamaktır önemli olan yitirilmişi- bana da isli cam kırıklarım için - ateşe saçılmakta. Ve sana kadeh kaldırıyorum, gölgeleri çınlatarak.

Anlaşılır şimdi kimin çekindiği, ve kimin sözünü unuttuğu. Sense ne bilirsin, ne de istersin tanımayı, kenardan içersin, serindir diye ve ayık kalırsın, tıpkı eskisi gibi, üstelik belli ki, kaşların hala çıkmakta!

Bana gelince, bilincindeim yaşadığım aşk anının, cam kırıklarım saçılıp ateşe, yine o eski kurşuna dönüşürken. Duran benim merminin ardında, hayal gibi, yalnızca tek gözü açık, hedefinden emin, ve sıkıyorum onu, sabahın ortasına.

Benden geriye ne mi kaldı ? Dökemediğim gözyaşlarının ve aciz gururumun hayata yansıması kaldı. 

Herkesi dinliyor gibiyim ama duymuyorum.

 Herkesi seviyorum gibi ama hissetmiyorum.

İnsana doğaya toprağa ve topraktan çıkan herşeye değer veriyor gibiyim ama takmıyorum. 

Aynaya bakıyorum bazen koskoca karanlık 170 boylarında 60 kilo civarı siyah bir umutsuz amaçsız bir kara delik. 

Hayat devam ediyor ama ben durduğum yere saplanmışım, Son hızla giden bir treni kavramaya çalişarak izleyen bir çocuk gibi bende hayat izliyorum, amaçsızca. Sonra tren gidiyor ben evdeyim raylar kalıyor geriye trenden Ev boş, bazen birileri geliyor sonra gidiyor ray oluyor evin her tarafı. Herkes hayatı birşeylere benzetir bende böyle bir şeye benzettim işte. Sonramı yeni hayatlar, yeni trenler ve yeni raylar Ben hep aynı...

Redd - Mükemmel Boşluk (2016) Orjinal Albüm Cd-sinden Kopya

Kafka: "Hiçbir Şeye Gücüm Yok, Acılar Dışında" "Bütün evin gürültüsünün ana karargahı olan odamda oturuyorum. Tüm kapıların vurulduğunu işitiyorum, böylece hiç değilse kapılar arasında dolaşanların ayak seslerini duymaktan kurtuluyorum, ama mutfakta açılıp kapanan fırın kapağı­ nın gürültüsünü işitiyorum. Babam odamın kapılarını sanki yararcasına gecelik elbisesini yerde sürükleyerek gelip geçiyor, bitişik odada sobanın külünü kazıyorlar, Valli ön odadan kelimesi kelimesine babamın şapkasının temizlenip temizlenmediğini soruyor, benimle dost olmaya çalışan bu vızırtı, kendisini yanıtlayan bir haykırışı da karşılıyor. Sokak kapısının kilidi açılıyor ve hastalığa tutulmuş insan boğazı gibi bir gü­ rültü çıkartıyor, sonra şarkı söyleyen bir kadın sesiyle açılıyor ve sonra gene hiç kimseyi umursamamanın son aşamasına varan sert, erkekçe bir hareketle kapanıyor. Baba evden çıktı, şimdi daha zarif, daha dağınık, daha umutsuz bir gürültü başlıyor, iki kanaryanın yönettiği gürültü. Daha önceleri de düşünmüştüm ama şimdi kanaryalar derken gene aklıma geliyor, acaba kapıyı azıcık aralasam, yılan gibi bitişik odaya sürünsem ve böylece yerden hiç kalkmayarak kızkardeşlerim ve dadılarından biraz sessiz olmalarını mı rica etsem." 

Pollyanna'ya Son Mektup, Didem Madak'tan

I. Sevgili Pollyanna, Sen bu mektubu okurken Soğuk bir doğu sokağında, Acılarla yüklü bir faytonla dolaşıyor olacağım Atların boynunda ziller ve pembe orlondan püsküller Şaklayan kırbaç ve gıcırdayan tekerlekler.

Kömürümüz bitti tam kışın ortasında Toz hatıra ve talaş bastık sobaya Üşüse böyle yapardı mutlaka hazreti İsa da. Aşkın yüzünden düşen bin parçayı Toplamaktan yoruldum ben artık Pollyanna

Yolda bavulumu çaldılar Bana hediye ettiğin o kırmızı elbise de içindeydi Ne güzeldi Ben kendime çilek derdim onun giydiğimde Bakar bakar anne derdim memelerime İnsanın memesi olması büyük bir çilektir Pollyanna Güzeldi yine de o yıllar Küçük sarı pütürleriyle Ne çabuk geçti.

Ama zaten onu burada giymeme izin vermezlerdi Belki artık hiç olmaması daha iyi Çalınmış bir güzellik, Yasaklanmış bir güzellikten daha iyidir. Ama onu asla unutmayacağımı bilmelisin.

Dilerim sen pötikareli gömlekler gibi neşeli, İri dişli bir mısır koçanı kadar Mutlu ve yan yanasındır. Belki bir gün beni ziyarete gelirsin Sana krem fıstıklı ekmek ikram ederim Artık çok mutlu olacağızlı ekmekler Süte ekmek doğrar ve Papara papara diye şarkı söyleriz. Sen ruhumun misafir odasında uyursun, Süt ve gözyaşı lekeli yumuşak yer yatağında.

II. Sevgili Pollyanna, Senin romanlarında her şey o pazartesi başlardı Kot pantolonlu, uzun bacaklı pazartesilerdi onlar Ben mutfakta Edith Piaf dinler, Bir lağım faresiyle göz göze bulaşık yıkardım. Şehrimizin aşkı ve şehrimizin şarkısı Öfkeyle pis su borularında dolaşırdı. Sana patates kızartırdım. Patatesler pazartesi kadar kırmızı oluncaya kadar... Ölüm bizi ayırıncaya kadar... Aşkımız şehrin en güzel aşkıydı Kolay değildi, kolay olmamıştı Yıllarca şehrin en güzel aşkının benekleriyle yaşamak.

Kirli muşamba perdeli meyhanelerde ağlardım Masaaltı kedileriydi benim için ağlamak, Bazen tekirdi, bazen sarman Kim önce fırlarsa parsayı toplardı.

Öfkem içimde emekleyen kırmızı patikli Bir bebekti sanki Pollyanna Her köşede nergisler satıyorlardı sokaklarda Baygın kokulu güneşler gibi... Onları satın almak, Sonra bir gün yüzü çatlak intiharlarımı boyatıp Otuzaltı numara bir hayata başlamak... Uzun bir nekahet döneminden sonra Nihayet ayağa kalkmak... Öfkem Üstü kalsın derdi ve bırakırdı hayatımı Bayat bisküvi kokan o mahalle bakkalına Öfkem İşi bitmiş bir çalı süpürgesi gibi Dayamaktır kendini duvara... Öfkem Pollyanna Neden güzeldi? Bütün güzeller gibi elinde bir bardak sıcak çayla

Her şey o pazartesi başlardı Şehrimizin aşkı ve şehrimizin şarkısı Öfkeyle pis su borularından taşardı.

III. Sevgili Pollyanna, Radyo tiyatrosu dinlenirdi bir zaman içimde, İçimde dünyanın en eski kedisi Eski bir sobanın yanında uyuyordu. Çocuklar bir köşede Yenidünya çekirdekleriyle beştaş oynardı Frenk elması da derler Sarılı kahverengili bir meyve. Annem işte öyle bir kadındı Çocuklar gökyüzüne bakar sorardı: Ay dede orada ne yapıyor anne? Annem öldüğünde ay dede içimde Yüzlük bir ampul gibi parçalandı. Annem işte öyle bir kadındı Aşure getiren çocuklara, Teşekkür eder gibi yaşardı Öldüğünde gül resimli bir takvim yaprağıydı.

Pollyanna, Sana göre insan profiterol yer gibi yaşamalı Bir çamur deryasının içinde Küçük mutluluk topları yakalamalı. Bense vücuduma şiirler saplıyorum durmadan Sen de bilirsin ya Allah Dayanabileceği kadar acı verirmiş insana.

Geçen yazı Bir dut ağacının altında roman okuyarak geçirdim Dut taneleri düşerdi sayfalara Tıpkı tatlı bir yaz yağmuru gibi Büyük taneli tıpırtılarıyla Kendimi dut ağacının gölgesini yiyen Bir ipek böceğine benzetirdim. Ucuz teşbihler beyaz atlı prenslerdir Pollyanna Bir şiire gelir Ve onu bu hayattan kurtarırlar.

Ücretsiz Onliene Okuma

Gabriel Garcia Marquez - Benim Hüzünlü... 392 KB

Gabriel Garcia Marquez - Bir Kayıp Denizci.pdf 198 KB

Gabriel Garcia Marquez - Aşk ve Öbür Cinler.pdf 415 KB

Gabriel Garcia Marquez - Albaya Mektup Yazan... 551 KB

Gabriel Garcia Marquez -Başkan Babamızın... 874 KB

Gabriel Garcia Marquez - Anlatmak İçin Yaşamak.pdf 1.2 MB

Gabriel Garcia Marquez - Bir Kaçırılma Öyküsü.pdf 937 KB

Gabriel Garcia Marquez - Yüzyıllık Yalnızlık.pdf 950 KB

Bir şey kötü gider ve bütün taşlar devrilir. Kendinizi kurtarmanın hiçbir yolu yoktur. Ta ki biri sizi çekip çıkarana kadar. (s.1)

“O zamanlar bilmiyordum. Birini tekrar düzelemeyecek kadar kötü kırabileceğimi. İnsan, sadece var olarak diğer bir insanda dönüşü olmayan yaralar açabiliyordu.” (s.28)

“Fotoğraflara bakarak hiçbir şey söyleyemezsin. Onlar sadece birer gölge.” (s.129)

“Geriye döndüremeyeceğin bazı şeyler vardır. Sadece ileriye doğru gidebilirsin.” (s.159)