trouvaille

Sa bawat oras na nakikita kitang masaya, masaya na din ako. At kung may kasama mang luha ang aking pag ngiti, maaari bang huwag mo na lamang pansinin? Dahil kasing totoo ng pagiging masaya ko para sa’yo ay ang sakit na dinaranas ngayon ng aking puso. Alam ko naman na tulad natin ay wala ring “kayo” ngunit masakit pa ring isipin na mas kaya ka niyang pasiyahin kaysa sa akin.

  Kabisado ko na ang hugis ng katawan mo. Paano ba naman? Paulit ulit ko nang nakita ang iyong pagtalikod. Sabi nila malalaman mo kung sino ang gusto mo kapag siya lang yung nakikita o hinahanap mo sa mga taong nakapalibot sa iyo. Totoo nga siguro iyon, dahil sa pagkadami dami ng mga taong nakapalibot sa akin, ikaw pa rin ang hinahanap ng mga mata ko. Ngunit hindi ko alam kung hindi lang ako marunong tyumempo, dahil tuwing nakikita kita palaging ika’y paalis na. Nahuli na naman ako. Hindi ko nga din alam kung bakit hindi kita naaabutan, lagi namang inaabangan ang pagdating mo ngunit ang paglisan mo ang lagi kong nasisilayan. Minsan nga magugulat ako nandyan ka na pala. 

Minsan na nga lang ako maglabas ng sama ng loob, hindi pa nila ko pinakinggan. Parang ako pa mali.