O D I L I A

ik wil nabijheid, maar ik raak haar altijd eerst met mijn herinneringen; elke hand die mij nadert, passeert langs eerdere wonden en elke belofte langs eerdere breuken

ik besta in de ruimte waar verlangen en herinnering elkaar ontmoeten, maar zelden tot overeenstemming komen

wat mensen interpreteren als afstand is voor mij een manier om het leven niet opnieuw te laten escaleren tot iets wat ik moet overleven

ik heb geleerd dat hoop tijd nodig heeft, maar dat het lichaam geen geduld kent wanneer het eerdere uitkomsten heeft onthouden

nabijheid die geen richting meer heeft, weegt zwaarder dan verlies

stilte is de enige plek waar woorden mij niet achtervolgen met beloftes die ze niet kunnen dragen

ik laat liefde liever oplossen in nuance dan vastlopen in verwachting, want in die verschuiving blijft verlies denkbaar zonder vernietiging en kan nabijheid bestaan zonder mij volledig op te eisen

ik heb geleerd dat sommige mensen niet vertrekken door te gaan, maar door te blijven terwijl ze innerlijk al verdwenen zijn

ik lig wakker met gedachten die geen oplossing zoeken, alleen erkenning dat ze bestaan

woorden hebben de neiging zichzelf te reduceren

wat ik begrijp, verteert wat ik voel

ik ben niet bang voor liefde, maar voor haar vermogen om van vorm te veranderen zonder uitleg

wat niet werd gezegd, heeft me vaker gebroken dan wat wel werd uitgesproken

ik leef in herhalingen; dagen die elkaar blijven citeren tot betekenis verdwijnt. ik ben aanwezig op papier, maar verdwaald in mezelf, alsof ik ben achtergebleven in een zin die nooit werd afgemaakt.

misschien is dit wat er overblijft als alles wat mij overeind hield even wegvalt en ik mezelf tegenkom zonder uitleg