odczuciaa

Ciężko pracowałam żeby zaakceptować że moja wrażliwość to zaleta a nie wada. Teraz z różnych stron słyszę że powinnam to zmienić bo świat jest teraz jaki jest. Jeśli na prawdę jest taki jak mówią to nie chce w tym uczestniczyć.

Nie chce kogoś kto nie docenia mojej miłości, zaangażowania, troski, wsparcia i obecności. Nie chce kogoś kto nie jest mnie pewny. Daje w relacji z siebie tyle że nie zasługuje na mnie ktoś kto nie potrafi dać nawet minimum.

Błagam niech ten rok będzie dobry.

Jeżeli uważasz że to co robiłeś przez ostatnie 1.5roku to było kochanie kogoś, błagam nie kochaj już nigdy więcej.

Czemu nigdy nie byłam dla kogoś wystarczająca?

Niby najlepszy przyjaciel, wszędzie dookoła słyszę że zazdroszczą nam relacji. A od 2 tygodni czuję się jak śmieć płacze sama w poduszkę pomimo mówienia wprost że go potrzebuje jak nigdy.

Znowu kocham kogoś nad życie i zrobiła bym dla niego wszystko by był szczęśliwy. Nie ma chyba gorszego błędu. Zawsze w takich sytuacjach okazuje się że to jednostronne i jestem im potrzebna tylko jak im się nudzi albo potrzebują pomocy, a kiedy ja potrzebuje ich jak nigdy wcześniej to jestem sama.

Mam nadzieję że ktoś sprawi że będziesz się czuł jak ja teraz. A wtedy zrozumiesz że skrzywdziłeś kogoś kto jako jedyny był w stanie akceptować i kochać cię takiego jaki jesteś.

Jedyna osoba od jakiej zależało mi żeby cokolwiek usłyszeć w swoje urodziny nawet nie złożyła mi życzeń:)

Mam poczucie że każde z was odchodząc zabrało kawałek mnie, boję się że niedługo już nic nie zostanie.

Tęsknię za uczuciem kochania kogoś. Patrzeniem na niego z miłością i zachwytem. Bycie dumną z każdego jego małego sukcesu i pokazywania mu że jest najlepszym co mnie w życiu spotkało.

Kiedy przestanę się czuć niewystarczająca?

Dlaczego jestem wystarczająco dobra na seks, całowanie, przytulanie, spanie razem ale nie jestem wystarczająco dobra na to żeby ze mną być, kochać mnie, być przy mnie zawsze a nie tylko kiedy chcesz ode mnie jakiejś bliskości?

Nie wiem czy chce wierzyć w kolejne obietnice. Boję się że znowu się zawiodę i znowu poczuje się jak ta mała dziewczynka. Zaczynam zastanawiać się nad tym czy nie lepiej będzie nie ryzykować i odpuścić

Jak się odpuszcza?

Nie jest pierwszą osobą która w życiu tracę, ale kolejna przy której rozumiem że to już tylko jego decyzja a ja zrobiłam wszystko co mogłam.