wieczorami czekam na czyste niebo. patrzę w gwiazdy, rozmawiam z tobą w myślach i próbuję zrozumieć własne błędy - a razem z nimi ten pojebany świat.

chciałabym opowiedzieć ci o tym, czego nauczyły mnie lata. odkąd słucham własnego echa, nauczyłam się jednego - to jeszcze nie koniec.

dlatego trwam.

z tego muru zbuduję twierdzę. nie z lęku, ale ze spokoju. nie z ucieczki, ale ze stabilności.

wróciłam do siebie.

mogę stać samotnie na szczycie, jak eksponat, który wszyscy chcą mieć, ale niewielu potrafi zrozumieć.

a jednak im dalej próbuję odejść, tym częściej do mnie wracasz.

wtedy zaczynam się zastanawiać - skoro wróciłam do siebie, to czy nie ma w tym także ciebie?

trzymam cię w bezpiecznym miejscu. tam, gdzie trafiasz tylko wtedy, gdy zostaję sama pod gwiaździstym niebem.

dopiero wtedy pozwalam sobie uronić łzę.

bo jestem tu sama.

a jednak wciąż z tobą.

p.s.

wizja staje się materią.

to cykl.

mam nadzieję, że jesteś gotowa.

bo ja jestem.