nyhka

"ina, bakit pinutol ang iyong mga bisig?" tanong ng bata sa hangin.

"upang magtayo ng altar," sagot ng dagat, "para sa bakal na diyos ng salapi."

at ang dating liwasang hininga ng bayan, sementadong lansangan ng pangako,

kung saan ang pulitiko'y bulag na pari, ang batas ay baluktot na dasal,

at ang imperyo, pyudal, puhunan—magkapit-bisig na ahas na lumulunod sa ugat.

"ina, naririnig mo ba ang iyak ng mga puno?"

"o, anak," bulong ng lupa, "ngunit ang binhi ay nakatago sa iyong palad—

ihasik mo sa basag ng kongkreto, sa tuktok ng piramide ng salapi,

at balang araw, kahit sa semento, may lunting pag-aalsang sumisibol."

may isang estudyanteng pinaslang sa kabundukan,

habang naglilingkod sa mga magsasaka at komunidad;

ngunit ang tugon ay papuri sa dahas at estado,

tila sapat ang hinala upang burahin ang dangal.

mabilis ang hatol na hinulma ng bias at takot,

red-tagging na nagiging mitsa ng dehumanization..

ang trahedya’y ginawang biro at kolektibong aliw,

anyo ng moral disengagement at pagkapurol ng damdamin.

kayo rin ang humihingi ng due process sa makapangyarihan,

ngunit ipinagkakait ito sa mga walang tinig.

paniniwalang moral ngunit selektibo ang aplikasyon,

isang malinaw na banggaan ng konsensya at paninindigan.

iba’y hindi nagsalita noong tumaas ang presyo ng langis,

at unang bumagsak ang mga drayber sa bigat ng krisis,

iba’y hindi nagsalita nang arestuhin ang mahirap sa init,

at ginawang krimen ang kahubaran ng kahirapan.

iba’y hindi nagsalita nang gibain ang mga tahanan,

at gawing normal ang pagkawala ng kanlungan.

iba’y hindi nagsalita nang tumaas ang kuryente,

at ipinasa sa mamamayan ang pasaning sistemiko..

iba’y hindi nagsalita nang may pulis na lumilihis,

sa sinumpaan nilang tungkulin at serbisyo;

iba’y hindi nagsalita nang patahimikin ang tinig,

ng mga artist mananaliksik at mamamahayag..

hanggang may pinaslang na estudyante sa kabundukan,

at kahit noon pinili pa ring manahimik….

hindi ko nakita ang padron ng karahasang lumalawak,

na unti unting lumalapit sa bawat isa.

habang hindi ka pa tinatamaan, madali ang tumawa,

habang komportable ka, tila ligtas ang katahimikan;

ngunit ang pananahimik ay hindi pagiging neutral,

ito’y tahimik na pagsang ayon sa umiiral na dahas.

kikilos ka ba habang may natitira pang boses?

habang ang takot ay hindi pa ganap na nangingibabaw?

sapagkat ang karahasan ay hindi nananatili sa iba,

ito’y darating hanggang ikaw na ang maabot.

pulled by purpose,

pressed by providence.

Each rotation

reckons the past.

Each mile

measures my mercy.

No choir.

No court to acquit me.

Only motion

as my oath.

I pedal my penance

until pain learns my name,

until staying still

baka tuluyan mo nang dukutin ang puso kong matagal mo nang tinadtad.

Hindi ka naman siguro marahas,

pero Diyos ko, ang bawat galaw mo

parang nag-iiwan ng hiwang at hibang na hindi nakikita ng iba.

Hinayaan kitang guluhin ang mga kamay ko,

habang ako mismo ang nag-aabot ng sarili kong hustisya.

Nakangiti pa ako,

habang tinatanggal mo nang dahan-dahan

ang huli kong lakas,

ang huli kong bahagi na ‘di mo pa nasisira.

At sa likot, likot, likot ng iyong mga daliri,

ramdam kong pinipiga mo ang natira sa akin;

mabagal, marahan,

pero sapat para alisin ang aking hinga?

habang ikaw ay malaya?

Ganito pala ang dinamay:

’di mo na kailangan pumatay,