Akala kasi ng iba kapag sinabing love, it's always equal to happiness, it's always magical, kakiligan and full of romance. But hey! it's not the fairytale that we keep on romanticizing, we're in reality, na kung saan yung akala mong taong maiintindihan ka, susuportahan ka at papasiyahin ka, at some point masasaktan din nila tayo, and it's okay, it's normal, but all we need to do is to find someone who is worth for that pain, someone who is worth crying for. Someone who is worth fighting for. At hindi yan yung someone, na isang pray mo lang kay God andyan na, kumain kalang ng apple andyan na, makaiwan ka lang ng tsinelas andyan na, it takes lot of courage, prayer and patience.
May we find that someone, na babaguhin yung pananaw natin sa Love, na ang love, masaya, lalo na kung sa tamang tao at sa taong destined ni God sayo.








