t.

ölümü yaşadım, ölümsüzce.

bir bahaneyle ellerimi hep kirletmiştir hastaneler. sen de bırak, sessizce ayrılayım bu şehirden.

ruhunu gövdende tutabilir misin? bir olana sarılıp öğrenebilir misin bütün olmayı? enerjini merkezde tutup, yumuşak, hassas olarak öğrenebilir misin bebek olmayı? derin suyu, durgun ve berrak tutabilir misin; bulanmadan yansıtabilsin diye? insanları sevip yönetebilir misin işleri, yapmadan yapabilir misin bunu? göklerin kapısını açıp kapatarak, yavrularını besleyen bir kuş olabilir misin? kâinatı delip geçen bir parlaklıkla, bilmeyerek bilebilir misin?

ben sizinle sarmaşdolaş olmuşum dalgalar, pamuk yüzlü gemilerim ardında gezemem; doyurmaz artık beni bayraklar, bandıralar; mahkum gemilerin sularında yüzemem.

varoluşun sızlayan yeri de hep çocukluktur.

gözlerini geride bırakıp yeni bir yol alıyorum. yolum seni bulmayacak, bunu da biliyorum. "bakışların" taşları ayağıma takıldıkça topallıyorum. sor beni, son zamanlarda nefes alamıyorum.

"gün bitse, zambağım gitse; bir gülüşü, bir de düşü kalır yine elimde."

dün güzel bir kadın geçti, kabrimin yakınından. doya doya seyrettim; gün hazinesi bacaklarını, gecemi altüst eden. söylesem inanmazsınız; kalkıp verecek oldum, düşürünce mendilini. öldüğümü unutmuşum.

bir derdim var. üstüne düşersem içine düşecekmişim gibi.