Hey Kid!

İnsanoğlunun sonradan Satürn de diyeceği “Felek-i Zühal”, yedi gökten ilkinin padişahı olarak arza indiriliyordu.

Onlar seviniyordu ama, içlerinde bu çağın çarçabuk sona ereceği hissine kapılanlar da vardı. Bu yüzden herkes gülüp eğlenirken, onlar yüzleri asık, gamlı gamlı dolaşıyordu. Onlara karasevdalı, malihülyalı denirdi. Onlar Satürn’ün, yani Zühal yıldızının çocuklarıydılar. Onlar dünyaya kapkara bir hüzün camının arkasından bakıyorlardı. Onlar “melankolik”tiler...

Geleceği parlak görmüyorlar, ama yine de hayata olan onulmaz sevdaları yüzünden, eninde sonunda geleceğine inandıkları bir “yeniden doğuş” bayramını da her zaman yüreklerinde yaşatıyorlar.

Okuduğum ilk şiir kitabı 🌊🌊🌊

Sanki kavga ediyormuşuz gibi hissediyordum ve biz hiç kavga etmezdik.

Fakat sonra Margot esnedi ve “Jet-lag oldum. Sanırım biraz uyuyacağım,” dedi.

Biri uzun süre uzakta olduğunda başta söylemek istediğiniz her şeyi biriktirirsiniz. Her şeyi aklınızda tutmaya çalışırsınız. Ama bu bir avuç kumu elinizde tutmak gibidir: Ufak ufak elinizden dökülür ve sonunda elinizde yalnızca hava ve iri taneler kalır. İşte bu yüzden her şeyi tutamazsınız.

Çünkü sonunda birbirinizi gördüğünüzde yalnızca büyük şeylere odaklanırsınız ve küçük şeylerden bahsetme zahmetine girmezsiniz. Ama hayatı oluşturanlar aslında o küçük şeylerdir. Mesela bir ay önce babam Kitty’nin mutfakta yere düşürdüğü muz kabuğuna basıp düştüğünde Kitty’yle gülmekten ölmüştük. Anında Margot’ya e-posta gönderip bunu anlatmalıydım; o muz kabuğunun fotoğrafını çekmeliydim. Şimdi ise her şey sen de olmalıydın ve ah, boş ver, sanırım o kadar da komik değil gibi hissettiriyordu.

İnsanlar birbirleriyle irtibatı bu şekilde mi kaybediyorlardı? Kız kardeşler arasında böyle bir şey olabileceğini hiç düşünmezdim. Belki başkalarında olurdu ama bize asla olmazdı. Margot gitmeden önce daha sormadan onun ne düşündüğünü bilirdim; onunla ilgili her şeyi bilirdim. Artık öyle değildi. Penceresinin manzarasını bilmiyordum ya da düzgün kahvaltı yapmak için hâlâ erken kalkıp kalmadığını... Belki de artık üniversitede olduğu için gece geç dönüp sabah da geç saatlere kadar uyumayı tercih ediyordu. İskoç erkekleri Amerikalı erkeklere tercih edip etmediğini ya da oda arkadaşının horlayıp horlamadığını bilmiyordum. Tek bildiğim, derslerini seviyordu ve bir defa Londra’ya gitmişti. Yani aslında hiçbir şey bilmiyordum.

Onun için de aynı durum geçerliydi. Ona anlatmadığım önemli şeyler vardı; mektuplarımın nasıl gönderildiği gibi. Peter ve benimle ilgili gerçek. Josh ve benimle ilgili gerçek.

Bir kadına vahşi doğasında sahip çıkmayı, toplumsal baskılara boyun eğmemeyi, yok edici erkeklere karşı uyanık olmayı öğretebilecek kişi en başta annesidir. Evladına sahip çıkamayan bir annenin evladı baskılara kolayca teslim olur ve kendini mesafe koymaktan, saygı talep etmekten, istediğini yapma hakkını ortaya koymaktan, bunu öğrenmekten, kendi başına yaşamaktan korkarken bulur.

 Efendiye efendi statüsünü veren, onun otoritesini kabul eden köledir. Köle yoksa, efendi de yoktur. Dolayısıyla efendi, kölenin bakışına bağımlıdır.