στο δικο μου κοσμο

Συρρίκνωση της ύπαρξης σε ένα πρόβλημα πελώριο.

περιπλάνηση σε μέρη άγνωστα αλλά και γνώριμα ταυτόχρονα.

Και σε κατακλύζουν τα συναισθήματα που σε κάνουν να θες να απομονωθείς, ώστε να σκεφτείς.

Μα η ζωή τρέχει και πρέπει να προχωρήσεις και εσύ.

Φοβάσαι μην κάνεις λάθος.

Μην τελικά δεν ήταν η απόφαση που σου ταιριάζει.

Ή δεν εξελιχθεί όπως το περίμενες.

Ή και αποτύχει παταγωδώς.

Και αυτό είναι το ανεξέλεγκτο της ζωής, δίχως πρόβλεψη και προγραμματισμό.

Πάλεψε για αυτό που ονειρεύεσαι, χάρισε μία ευκαιρία στον εαυτό σου να πάει ένα βήμα παραπέρα.

Απλα να με κοιτας και να επικοινωνουμε με τα μάτια.

και να μεινω εκει.

Να αγκαλιασω το σώμα σου,

τη φωνή και τη ψυχή σου.

Ερωτευομαι.

Εσενα, τον τροπο που μιλας και μου γελας, το ποσο εξυπνος εισαι, το χιουμορ σου.

Τον τροπο που 'χεις και με καθησυχαζεις.

Τα ματια σου οταν γελουν και οταν κλαινε.

Το αυθορμητο χαμογελο που ζωγραφιζεται στο προσωπο σου, οταν συναντιομαστε.

Ο τροπος που με προσεγγιζεις, απλα μαγικος.

οταν σου εδειξα τα λαθη μου,

τα ελαττωματα και τις ατελειες μου.

Νομιζα θα τρεξεις να φυγεις,

αντι αυτου με εσφιξες στην αγκαλια σου

και μου ειπες

"ολα θα πανε καλα,

φιλικα ή ερωτικα αναρωτιεμαι.

Δεν θελω να σε χασω,

θελω να σε αγκαλιασω

να στα πω ολα και να μεινεις εκει.

Να μη φυγεις ποτε απο διπλα μου.

Και οπως οταν πινεις γελας λιγο με ολα παραπανω,

ετσι να ειμαι και εγω,

να σε κανω να γελας

λιγο

Δίχτυα, πάνω στα οποία είναι παγιδευμένα αναμνήσεις και σκουπίδια του παρελθόντος.

Προσπαθώ να απαλλαχθώ από τα άχρηστα.

Παγιδεύομαι και εγώ.

Ανήμπορη να αποδράσω από τα δίχτυα των δικών μου σκέψεων.

Αναμνήσεις και συναισθήματα με κατακλύζουν. Πονάω.

Άραγε, πως μπορώ να σταματήσω

η καρδια μου ελεγε ναι.

Μη με απογοητευσεις μάτια μου.

Ξέρω ότι ίσως δεν θα σε αφήσω ποτέ να το διαβάσεις, ποτέ τη ψυχή μου να κοιτάξεις, αλλά μονο που το έγραψα θα νιώθω

Σαν να στο είπα.

Σου έχω πει ότι πολλές φορές γράφω, τι νιώθω, τι σκέφτομαι, τι κάνω, τι πιστεύω. Μα ποτέ δεν σ' άφησα να τα δεις. Ντρεπόμουν. Πάντα μου έλεγες να κάνω αυτό που μόνο σε εμένα αρέσει και για αυτό ξέρω ότι αν στα έδειχνα δεν μου έλεγες

αν ήθελαν διόρθωση,

αν δεν θα κατάφερνα ποτέ να αρέσουν σε κάποιον αυτά που γράφω,

αν ήταν αξιοθαύμαστα

ή απλά

αδιάφορα.

Με αγαπούσες πάρα πολύ ως παιδί σου, το έβλεπα. Καμιά φορά ξεχνούσες ότι είχα ελαττώματα. Και όταν στα θύμιζα, κυρίως κατά την εφηβεία, έδειχνες υπομονή, περίμενες να μεγαλώσω και να ωριμάσω. Τώρα, μαμά, τα δούλεψα. Και είμαι περήφανη να το λέω. Δεν είμαι πια τόσο επιβλητική όσο ήμουν μικρότερη. Ναι, μαμά, είμαι και πιο υποχωρητική! Το πιστεύεις; Εγώ! Που όταν μου έλεγες ότι δεν θα μου κάνεις αυτό που θέλω εγώ, θύμωνα, θιγόμουν και το έπαιζα όλα κουλ.

Μαμά! Έμαθα να δέχομαι τον εαυτό μου!

Εγώ που είχα πολλές ανασφάλειες και νόμιζα ότι θα μεγαλώσω θα αλλάξω κάποια πράγματα και αυτές θα φύγουν. Με αγάπησα. Μαμά, μάντεψε τι κατάφερα -καταφέραμε-! Σταμάτησα να ασχολούμαι με το να συγκρίνω τον εαυτό μου με τους άλλους διαρκώς! Απέβαλα τη μανία που με διακατείχε να θέλω είμαι πρώτη.