nisan'dan

evet şu ara o kadar çok çabalıyorum ki sinirlerimi bozmamak için. sırf bunun için koşullanmış bi tür olduğumuza inanıyorum artık. korkumuz gölgemizden,nefretimiz gövdemizden büyük. birbirimize yapabildiğimiz sadece bu. ve ben artık çırılçıplak soyunup bayır aşağı koşmak istiyorum. hissiyatım sadece bu. evet sadece bu! şuan saat 18:34 ve ben tam bunları yazarken bi grup konservatuarlı öğrenci elindeki yazıdan boyun eğmeyin, faşist emperyalist gücün altında ezilmemek adına sokağa davet ediyor. bi an umutsuzluktan öleceğim derken gözüne kamyon farı tutulmuş tavşan gibi aydınlanma yaşadım. helal size be çocuklar!

"acımasızca geçen zamandan geriye kalan sadece yalnızlıklarımızdır" ikibinyedi yılında hücreden çıktığımda gazetede okumuştum dedi :ı

London

tutmayan uyku değil, hayatındır..

insanı “ne bok yerse yesin” kıvamına getiren iyilikten anlamazların dünyası burası.

masada bir siyaset bilimci, iki müzisyen, bir tarihçi, bir mühendis ve daha sayamadıklarım var. istatistiksel donanımlar, kurumsal ağızlar değil, güzel insanların muazzam anlarına şahitlik var. şuan ibadet ediyor gibi hissediyorum. güzel gecem..

özlemek icat olunalı kişi başına bir ölümden fazlası düşüyor.

bazı şarkılar yanık izi..

ahlak konusunda “sadece ön dişlerini fırçalayan çocuklar gibiyiz”.  çürümeyi umursamıyoruz, önemli olan başkalarının görmemesi.