Fotografie - Van registratie naar verbeelding (opdracht 1)
Hij zoekt heel duidelijk zijn beelden uit. Hij kijkt dan naar de economische of ontwikkelingen in een stad. Hij fotografeert over de hele wereld, en de laatste tijd vooral in Azië, Shanghai en Honk Kong.
De manier waarop Hans Wilschut de gebouwen laat zien spreken mij aan. Hij fotografeert ze op zo’n manier dat je een idee krijgt hoeveel mensen er op zo’n klein stuk grond wonen. En iedere woning heeft een ander verhaal met andere mensen er in. Hij maakt ook gebruik van de weerspiegeling in de gebouwen. Zo krijg je eigenlijk twee beelden door elkaar.
Ik wil ook proberen iets met de weerspiegeling te gaan doen en zo interessante beelden te maken.
Hij kiest zijn kaders ook goed uit, je ziet dat alles goed gestroomlijnd is en dat de beelden logisch en interessant zijn. Zelf speel ik ook graag met kaders en let ik goed op wat ik op de foto zet en wat ik erbuiten laat.
Ik wil proberen om interessantere beelden te maken door middel van het spelen van kaders.
Ik vind het moeilijk om uit de vier niveau’s te kiezen aangezien ik van alles wel wat wil fotograferen en vooral op de details let van het gebouw, maar ook wat er omheen te zien is. Dus ik denk dat mijn ideeën vooral gaan over het gebouw.
Ik hoop dat ik ook de wat donkere ruimtes en perspectieven van de flat kan laten zien. Ik ga dan ook met een analoge spiegelreflex fotograferen in de hoop daar een alternatief en boeiend beeld mee te maken.
http://www.arttube.nl/nl/video/Boijmans/Hans_Wilschut
Motivatie om te fotograferen: Niet zozeer het gebouw zelf te fotograferen. Hij probeert door gebouwen heen te kijken. We worden omringt door gebouwen. Het gebouw zelf vind hij niet zo interessant, maar vooral de mens die hij erdoorheen ziet. De menselijke kant.
Vaak worden gebouwen streng bewaakt en kan je er niet makkelijk inkomen. Hij probeert de mens te ontdekken in het gebouw. Hij ziet het beeld vaak al voor zich, hij schets vaak ook hoe hij zijn beeld wil laten worden. Hij wil de ervaring van een bepaalde plek terugbrengen naar de toeschouwer.
Kleur: Er is een constante kleur te zien, namelijk; blauw/grijs. De hokjes waar de ruimtes te zien zijn, zijn over het algemeen oranje/rood achtig van kleur. Die twee contrasten in het beeld maakt het interessant.
Compositie: Het kader is goed uitgekozen zodat de lijnen allemaal parallel lopen aan elkaar en niks teveel of te weinig is weggelaten van het kader.
Licht: Het lijkt alsof de foto in het donker is gemaakt, hoewel er wel een lichte weerspiegeling te zien is op het gebouw.
Beweging: De beweging in het beeld zit in de kleine hokjes. Mensen zijn bezig met dingen en in elk hokje is wat anders te zien.
Ruimte: Het lijkt op het eerste gezicht alsof er evenveel gevulde hokjes te zien zijn op elke etage. Als je langer naar het beeld kijkt, zie je dat dat niet het geval is. Er zit bij de ene etage meer ruimte tussen de hokjes dan bij de ander.
Textuur: Er is een herhaaldelijk textuur te zien. Je kan het bijna vergelijken met een grid. Het is een evenwichtig beeld wat logisch is.
Vorm: Het is een liggend beeld, wat ik goed vind werken bij deze compositie. Het gebouw is opgebouwd uit kleine vierkanten en rechthoeken. De vorm van dit beeld past daar daarom ook goed bij.
Multiculturele flat in Zuid-Afrika met veel verdiepingen, moest gerenoveerd worden. Fotografeert vanuit alle hoeken en standen die er te bedenken zijn. Vanuit het raam fotograferen (op alle verdiepingen). Plaatst foto’s bij elkaar, hierdoor krijg je ook het flatgevoel (horizon verschilt, uitzicht veranderd)
Het lijkt mij een uitdaging om in rampgebieden goede en respectvolle foto’s te maken. En ik vind dat Mikhael Subotzky dat goed lukt. Hij laat de harde waarheid zien en romantiseert zijn beelden niet.
Niet iedereen durft dat soort beelden te maken of überhaupt op die plaatsen te komen en laat nog staan zo dichtbij. Het heeft lef nodig. Je moet durven vragen aan die mensen of je een foto van ze mag nemen, of hopen dat ze het niet erg vinden als je er een maakt zonder het te vragen.
Ik vind dat de beelden daardoor ook interessant worden. Je ziet zulke foto’s niet vaak en je weet dat er achter elke foto een verhaal zit.
Mij lijkt het zelf ook heel erg interessant om naar die plaatsen te gaan en om daar de cultuur te leren kennen, maar ook om dat op een goede manier vast te leggen.
Mikhael Subotzky richt zich vooral erg op de mensen en de persoonlijke ruimtes. Hij let goed op wat hij op de foto zet en vanuit welk perspectief. Hij kadert zijn beelden ook goed. Er staat niets teveel op zijn beelden. Dat probeer ik zelf ook heel erg te doen. De beelden zo te kaderen dat het een interessant beeld is en de aandacht niet naar iets onbelangrijks wordt getrokken.
areudirty
origamiaround
yousharknotpass
janainaart
annaxmalina
titsay
gummygunk
stormborns
snowghoul
germansingergirl
