.

Babanın endişesi kabul edilir bir şey. Ailelerimiz haklı kendi nezdinde. Ama ben ondan ayrı bir şekilde bir de şunu düşünüyorum. Ailelerimiz şehir dışında üniversite okumak fikrini çok abartıp büyütüyorlar. Düşündükleri kadar zor kötü ve inanılmaz bir şey yok ortada yani. İyi her yerde iyi kötü her yerde kötü. Her yerde bir şeyler olup bitiyor. Ne yani sen İstanbul içerisinde kalınca en ufak kötü bir şey olmayacak mı? Olacağı varsa elbette olacak yani.

Her şeyi ardında bırakıp başka bir şehirde yeni bir hayat kurmak gerçekten çok güzel bir şey. Hayata olduğundan daha başka bakmayı da öğreniyorsun bu sayede. Kendini keşfediyorsun. Kendi ayaklarının üzerinde durmayı öğreniyorsun. Yeni arkadaşlıklar yeni yerler ve yeni daha birçok şey.

Biraz kendi üniversite sınavım ve tercih dönemimden bahsetmek istiyorum...

Ben yks sınavına 2 hafta kala babamı kaybettim. Onca telaş ve hazırlık bir yana. Babam birden bire ansızın bize veda etti... Onu son kez bile göremedim...

Normal bir kayıp değildi. Büyük ve olaylı bir ölümdü. Her şey o kadar ani ve hızlı oldu ki. Çok kalabalık bir taziye oldu daha sonra kendimi sınav masasında buldum. Sınavdan çıktım. O optiği nasıl doldurdum falan hiç hatırlamıyorum. Sınav sonuçları geldi ve ben tercih verdim. Karadenizde bir yeri kazanmışım. Hiç ummadığım bir yerdi açıkçası. Sonra o gün geldi ve yasımı, hüznümü, gözyaşlarımı, her şeyimi alıp gittim her şeyimle yabancı olduğum farklı bir coğrafyaya. Doğuluyum da ben. O yüzden öyle dedim.

Amcamla birlikte gittik. Biraz alışveriş yaptık, beni yurda bıraktı. Ve o gitti sonra. Bir başıma kaldım. Çok da kafanı ütülemek istemem aslında ama işte öyle böyle derken üniversitemi okudum ve bitti. Onca zorluğa rağmen hiçbir ders bırakmadan. :) Yeni mezun oldum işte kpssye hazırlanıyorum. İnşallah atanacağım. Darısı başına. 💐

Gün sonunda olaylara bakıcak olursak eğer dimdik durduğunda işler ne kadar zor olsa da halledebiliyorsun demem o ki. Şehir dışında okumak çok da zor değil. Manevi açıdan bazen eksik kalıyorsun o kadar. Bazende maddi olarak o tolere edilebiliyor tabii. Onun haricinde her şey çok güzel olacak inan bana.

Öncelikle yazdığın için çok teşekkür ederim. Kaybın kendi kaybımmış gibi üzüldüm Allah rahmet eylesin

Çocukluğumdan beri anksiyetem var. Bir dönem tek başıma mahalleden bile çıkamıyordum. Okul hayatım berbattı çünkü tanımadığım her şey beni çok korkutuyordu. Hemen en ufak şeyden tetikleniyordum. Bazen bunlar o kadar ağır geliyordu ki baş edemediğim sinir krizlerine dönüşüyordu. Ve baş edebilmeme yardım eden hep babamdı. Geriye dönüp baktığımda kolay şeyler yaşamadığımı görüyorum ama şimdi eskisine göre çok çok iyiyim. Terapiler aldım ilaç kullandım hatta şimdi ilaçsız bile baş edebiliyorum. Hala arada anksiyete atakları yaşayabiliyorum tabi ki. Bunları da normal karşılıyorum artık.