Nevarsayok

Dün bu habere sevinmiştim. Sabah uyandığımda aklıma Norveç'teki en ağır cezanın 21 yıl olduğu, bu cezanın yerine göre uzatılabildiği geldi. Elbette burası Norveç değil. Hapise giren insanların "suç makinesi" olup dışarı çıktığı bir ülke. Islah mekanizmamız yerlerdeyken bize buna sevinmekten başka çare kalmıyor. Fakat en azından düşüncelerimiz bundan öteye gitmeli. Her cinayetten sonra tartıştığımız idamları düşünmeliyiz. İnsanların hayvanlara, kadınlara ve kendilerine nasıl baktığını görmeliyiz. Hatta kendimize bakarken bulunduğumuz o tiksindirici ruh hallerini görmeliyiz. Artık neye sevineceğimi bilemediğim bir yerde yaşadığımı hissediyorum. İnandığım şey ise bizim arka planı görmeye ihtiyacımız var. Her gece hapiste rüyasında bir başka hayvanı katlettiğini gören bir insan, üzücü olansa 10 yıl sonra da o insanın değişmeyeceği hissi. Unutmamak istediğim husus ise toplumun suçları yarattığı ve bana sadece bireysel ders çıkarmanın düştüğü.

Eheheh yerim yaaa. Bu an için ne çok bekledim be.

Bir tek bu anı beğendim gerisi tamamen gerginlikti. Neden bir şeyleri çözmek için bir araya gelen insanlar birbirlerinin etlerinden beslenir ki?

Poşetleeeen.

Özlemişim suratsızı. Uyku diye düştüğü halleri seviyorum.

Ama hocam bu safsata değil.