mapanlinlang

i sana naiisip mo kung gaano ako kasaya kapag kasama kita habang tinitingnan mo ang mga mata niya siya ba talaga ang iyong nakikita?

ii nabulag ka na ba o sadyang nagtatanga-tangahan? kung sabagay, ganyan naman talaga kapag nawawalan: naghahanap ng iba- pansamantala, pangmatagalan.

iii masaya ka na ba? ito ba ang gusto mo? kailangan bang makita mo pa akong ganito? parang baliw, nagsusulat tungkol sa'yo walang kaalam-alam sa nararamdaman ko

iv bakit pa ba aamin? kung wala namang aaminin? bukod sa paulit-ulit kong pagtatanong sa sarili "bakit di ka nalang napasa’kin?" duwag, sakim, pagod walang oras, nahihiya, takot

v puro salita, puro palusot walang ibang ginawa kundi magsulat, magkwento sa isang kwadernong akala mo nama'y kapag tinanong ay sasagot manhid, bulag, pagod walang oras, nahihiya, takot

8:29 am

I find myself clutched onto a large soft pillow, waking up to its freshly-laundered smell. The chirping of the birds, the warm morning sun kissing my skin that complemented the cold artificial air, the blue oversized shirt hugging my body, the mere sight of the boy who seemed to be in a deep slumber, it all felt unfamiliar. My hands immediately searched through the sheets, trying to find something that felt familiar, my phone. Damn, I thought.

Where am I?

9:32 am

I find myself rummaging through his middle drawer. There were two ridiculously large boxes of cigarettes filled with ten other little boxes, all empty. The chirping of the birds, the warm morning sun kissing my skin that complemented the cold artificial air, the blue oversized shirt hugging my body, the mere sight of the boy who seemed to be in a deep slumber; it all started to sink in.

I am in someone else’s house.

9:46 am

I find myself searching for other things, not for clues, not for love. Nothing, to be exact. I pulled the drawer again, pulling it to its extent. I find two other cigarette boxes. I opened them. Both were as empty as the little boxes I’ve seen about fourteen minutes ago, except there are words written on each.

“I’m old. I’m 20 fucking pieces”

I put it down because I found it funny and I didn’t want to burst into laughter, or worse, wake him up.

(he’s turning 20 in a couple of months. The box contains 20 sticks. Go figure.)

“Please stop smoking.”

My stomach suddenly felt funny. I held the other box in my hands and opened it. There were three little sticks all covered in pink ink. The box was not empty, after all. It was something I would give him two months ago.

Oh yeah, I did.

10:18 am

I find myself propped on the chair, talking to my mom on the phone. Finally, someone familiar. I let out a sigh of relief, just so I can breathe again. I go back to playing a stupid game on an ipad that wasn’t even mine, silently wishing for him to wake up already.

I needed to leave before my system gets used to this.

11:00 am

I find myself beating my high score for the nth time. I played some Arctic Monkeys to get me into the mood. He looks at me, just as puzzled when I woke up.

11:01 am

“Justin! Ano ang aral ng kwento?”

Pangalawang beses na siyang tinatanong ng kanyang guro ngunit tila nakatitig sa kawalan si Justin. Hindi niya maalis sa isip ang matalik na kaibigang naghihintay sa kanyang pag-uwi. Saan na naman kaya kami pupunta ngayon?

“Uhmm…Ma’am…ano po…uhm…”

“Riiiiiiiiiinnnggggg!!!” Laking tuwa nalang niya nang malaman na tapos na naman ang klase para sa araw na iyon. Niligpit niya ang kanyang mga gamit at nakikipag-unahan pa sa kanyang mga kaklase na lumabas ng pinto.

Pagkarating niya sa kanilang bahay, inilapag niya ang bag sa sopa at hinubad ang mga medyas para makapagpalit ng tsinelas. Muntik na niyang makalimutan ang lamparang matagal nang nakatabi at umakyat siya sa kanyang kwarto para kunin pa ito. Binitbit niya ang munting lampara, baka sakaling abutan sila ng dilim.

“Juts, tara na! Ang bagal mo naman eh!” Lumabas siya para tingnan kung sino iyon at tama nga ang kanyang hinala. Walang iba kundi si Marnie.

“Saglit lang kasi, kita mo nang kakarating ko lang eh.”

Nagpaalam siya sa kanyang nanay na nagdidilig ng halaman at hinalikan pa siya nito sa noo. Pumitas si Justin ng kapirasong sampaguita dahil nahuhumaling siya sa natatanging amoy nito.

“Oh, wag kayong magpapagabi ha? Mag-iingat kayo!”

 “Opo, ‘nay!” At nagmamadaling nagbisikleta ang magkaibigan.

“Uy, subukan kaya nating puntahan yung tabing-dagat?” Nasasabik na paanyaya ni Marnie.

“Sigurado ka? Medyo malayo ‘yun ah.” Sagot ni Justin na halatang may pag-aalinlangan.

“Ano naman? Naka-bisikleta naman tayo eh. At saka wala namang pasok bukas!”

“Sabagay. Eh kaso…baka…”

“Ang corny mo naman! Tara na, magugustuhan mo dun, sigurado ako!”

Nang makarating ang magkaibigan sa kanilang destinasyon, namangha sila sa bughaw na dagat na tila walang hangganan, at ang sariwang hanging yumayakap sa kanilang mga katawan. Malayo sa mga tao, malayo sa problema, malaya nilang makakasama ang isa’t isa. Itinabi nila ang mga bisikleta sa may maliit na posteng malapit sa pantalan at naglakad sila papalapit sa tubig, unti-unting nilalamon ng buhangin ang kanilang mga paa.

“Buti nalang tumuloy tayo dito.”

“Oo nga eh, ang ganda pala dito, ano?”

“Sabi sa’yo eh. Ayaw mo pa kasi pumayag pero papayag ka rin pala. Labo mo talaga.”

Napailing na lamang si Justin ngunit bahagya ring napangiti sa sinabi ng kaibigan. Nahuli niya ang sariling nakatitig sa kawalan, gaya nung tinawag siya ng kanyang guro. Hindi niya napigilang lumuha nang maalaala niya ang nangyari noon. Binitawan niya ang kanyang mga hawak at hinayaan niyang anurin ng tubig ang lamparang nagsisilbing ilaw ng kanyang buhay at ang paborito niyang sampaguitang may amoy na hinding-hindi niya makakalimutan.

Mga bagay na parehong nagpapaalala sa kanya sa matalik na kaibigan, ngunit minsan ay kailangang tanggapin na ang lahat ay may hangganan din.

“Salamat kasi nakilala kita.”