Nerre-Şir

SAVRULUŞUN SERENCÂMI  Şekva dilekçemdir bu durma yaz katib'ül esrar  Kaç haramiye han olmuş söyle şu bâb-ı esrar  Küçümencik bir serçekuş edasıyla aldım kalemi elime. Kalemin ve kelâmın gücüne inanarak el hasıl gücün menbâını bilerek. "Eûzü-billahimineşşeytanirracîm" "Taşlanmış /lânetlenmiş olan şeytanın şerrinden, ins ve cin şerrinden kalemi ve kelamı yaratan kudrete iltica ederim.  Kaleme gelen her kelam serçekuş olsa ,uçup konsa her satır başına bir mânâ kondursa, ne hacet kalır parmaklara?  Ruhlar şeyda bülbül olup da inciler dökünce özden, bedenler, iz'anlar râm eder, boyun eğer nasiplenir ruh ateşinden kalan közden.  Ey ruhum susma konuş! Konuş ki, taşlaşmış , katılaşmış , paralaşmış ruhlar dirilsin.  Ey ruhum bilirim sen İsa değilsin.  Ona verilen ruhsatı bekleme sen.  O değil miydi, mevt bir cesedi "KÜN" fermanı ile dirilten?  Ey ruhum susma konuş! Konuş ki , mefluç (felç olmuş) parmaklarım manalarla haldaş olsun, her birinden binlerce hakikat neş'et etsin. Ey ruhum susma konuş ! Ümmetin mücahidleri nasıl terfi ettiler müteahhitliğe sonra da her şeye müsaitliğe ?  Ey ruhum susma konuş ! Şöhret ,servet ve şehvet girdabında boğulan insanlığı. Ey ruhum susma konuş ! Her sahte selam verişin ardında art niyetler barındığını ve yüzlerin katran boyalı karalığını. Ey ruhum susma konuş! Konuş ki, müfteriler vicdan meydanında çarmıha gerilsin. Nasılda isnat ettiler ona, o mübarek Peygamberin "El-Emin" dudağından dökülmemiş sahte sözleri ... Bilir misin nasılda hicranlıdır mahşerde akibetleri?  Ey ruhum susma konuş! Konuş ki her kezzib ve müfteri, eliyle taşıdığı alevin hararetini şimdiden ruhunda duysun. Ey ruhum susma konuş! Konuş ki her vaveylan bir şekvaya kılavuzluk edip yol bulsun. "YU'FEKU ANHU MEN UFİK"  "Savrulan kendi aleyhine savrulmuş olur"  "Hakikate sırt çeviren , yalan yüzünü dönmüş olur"  "Gerçeğin aksini savunan kendini aldatır"  İlahi ferman muhataplarını bu sözlerle azarlar ihtar eder ;"Nasılda savruluyorsunuz "  Kulun savruluşunun mahiyeti Rahman-ü Zülcemal ve Kahhar-u Zülcelal olan Allah'a âyân beyândır. Saklı esrarların sırrı aşikar eden toprağı O'nun nihayetsiz dergahındadır. Kulun savruluşu, Allah'ın kuluna verdiği irade-i cüz-iye nisbetinde kuluna da ayandır. Akli ehliyetin liyakatine vakıf kullar bunu idrakten gafil olamazlar.  Nasıl bir savruluştur bu , şikayetlere gebe? Ne kuvvette esen bir fırtına, kubbeyi habbede , kürre-i zerrede bozguna uğratan tayfundur ki bu, insanı savurur ?Orta çağ barbarlığının kirli tarih sayfalarına bir bakarsak , bebek eti yiyen canilerin bunu büyük hazla yaptıklarını görürüz. Bu barbarlık nasıl bir mazereti beraberinde taşır doğrusu bilinmez.  Şikemperver idi adem et yemeye doymadı  Ciğer mi deşmedi diri canda, göz mü oymadı  Şikayete mazhar olan her eylem , terennüm bir savruluşun akibetini ilan ve ihbar eder. Gözler basiretten, kulaklar işitmekten, gönüller feraset makamından ilham alıp beslendiği sürece bunu algılar. Kulun/kulların savruluşu, çağlar, kıtalar, iklimler, tasvirler, idrakler devirmiş olsa da, dünya sahnesi kapanıp, kıyamet perdesi açılana dek bu evrensel savruluş şâşâlı demini yaşar.  Zulmün def'edilmesi, zalimin zabt-u rabt altına alınması, Hakk'ın inşası, hukukun mudafası hep bu savruluş sonrası şikayet tokatını atar yüreklerde bir yerlere.Ve hep bir şikayet dile gelir, gönül makamının münadisinden: "ŞİKAYETÇİYİM...ŞİKAYETÇİYİM...ŞİKAYETÇİYİM"...  Kimi zaman katran karası cahiliyye Arabistan'ından, Kureyş ve Kinde kabilelerinden, mecruh ana yüreklerinden yükselir bu şikayet vaveylası. Hilkat şaheseri, nur topu, küçük kainat, büyük mucize, doğuran, doyuran ,doğrultan, saran, sarmalayan, kollayan, gözleyen , özleyen , bekleyen, inleyen, ağlayan, aşk hançerini can evine saplayan. Böylesi bir varlığın teşrifidir bu !Erkek evlat doğunca koçlar kurban edilirken kız çocuklarının utanç vesilesi bilinip diri diri toprağa gömülüşünün savluşudur bu. "Ve sorulduğu zaman o diri diri toprağa gömülen kıza :hangi günâh(ı) yüzünden öldürüldü ?"diye (Tekvir/8-9)  Elvan elvan kına sandım ellerindeki kanı  Şarap etmiş içer şeddad kadehinde al kanı  Ey yavrucuk/lar !  Şekvanız benim şekvam babalarınıza. Şekvanız tüm insanlığın şekvasıdır babalarınıza. Kadere kafa tutan , çelme takan ,asi ve bedbaht ruhların günahları içindir bu şekva!  Anaların rahimlerine uzanan Firavun elleredir bu şekva!  Yoldan döndüremeyince İbrahimi ,sözü mancınığa yeten Nemrut dilleredir bu şekva!  Sırtlanların orman kesen narasına karşı Davut'tan yükselen sada şekvacı. Yol yolcudan ,yolcu yoldan şekvacı.  Bozacı şıracının şekerinin, şıracı bozacının ekşisinden şekvacı. Göz gördüğünden, öz körlüğünden, söz dilden, dil sözden, nota sağdan, saz ustadan, mızrap telden ,tel güfteden şekvacı. Gül bülbülden ,bülbül güldeki dikenden, diken vefasız gülden şekvacı...  Fakir felekten ,zengin ham çıkan kelekten şekvacı. Kalem kelamdan ,kelam riyadan ,riya kalpten, kalp niyetten şekvacı. Arsız ar'dan,arı baldan , canan yârdan, yar yaradan şekvacı. Eşkiya dağdan ,dağ kardan , kar yağmurdan şekvacı. Alim cahilden , cahil ilimden şekvacı. Gerçek zan'dan ,adem afet-i gam'dan şekvacı. Namaz kuldan ,kul şeytandan, şeytan ADEM'den şekvacı. Kıyam ruku'dan, ruku secdeden, secde alın eskitmeyen baştan şekvacı...  Ey uslanmaz nefsimiz ! Savurduğun yeter bizi. Her nefesimiz yalnızca senden şekvacı. Selam ve Dua ile