gök'.

Dünya aydınlık bir yerdir*

Üzüldüğü vakit eliyle göğsünün sol yanını yoklaması insanın ki ne büyük yanılgıdır.

Bilmez mi ki dürttüğü, kafesinde ölü bir kırlangıçtır.

Bunu ilk fark edişimin ardından uzunca bir süre annemin evcimenliğine imrendim. Onun gördüğü her masayı bir çırpıda örtülerle donatıp neredeyse yoktan var ettiği bir vazo dolusu çiçeği masanın orta yerine bırakışını hem yadırgar hem de kıskanırdım. Ne çabuk kök salıyor bu kadın böyle!

Aksine, annemin de benim gibi köklerini kucağında taşıdığını fark etmem zamanımı aldı. Çünkü meğer annem gönlü öyle hür bir kadındı ki, üzerine paçavradan bir örtü serip bir vazo çiçek koyabildiği her masada yemek yiyebilirdi.

Benim vazo niyetine tek bir çöpüm dahi olmadı. Hiç çiçek toplamadım ben. Köklerim kucağıma hep ağır geldi.

Annemin adını seslendiğim rüyalar görüyorum şimdilerde; ıhlamur kokulu bir boşluk boyunca ona, anneciğim, ev neresi? — diye sorduğum oluyor. Ne bir ev görüyor, ne de cevabını duyuyorum. Gözlerimden içeri sızan turuncu gün ışığı yalnızca.

Evinin yolunu bilmese de yattığı yeri yadırgamayan, dilinin altında yuvarlanan, tadı hala taze hıçkırıklardan

Her daim yağmur kokan gecesaatikisuları'ndan

Ne zaman sevişsek kulağına çalınan kedi mırıltılarından

Gözlerinin uyku yok bakışlarından

Aksi gibi sanki hep senden yana söken şafaklardan

Dudaklarının gamzesini arayan kıvrımlarından

Sıkılı yumrukların arasında dünyadan sakındığın karanfil yapraklarından

Adımın diline doladığı en acı ah'lardan

...hem hiç mi hiç ziyanı yoktur**

Tiksintiyle edilmiş çiğ küfürleri —

Gönlüm, canına kast eden delişmen bir kurşunu okşuyor

— pekala okşasın! —

Hem ilkgençliğimden bu yana ben, kanamak sevişmenin düsturudur sanırdım.

Dize sonlarını uçurum kenarlarına benzetmesi, şairin hüsn‐i zannındandır.

Yazmak, bunun için, maharetli bir düşüşü prova etmektir.