gök'.

"Ah, anne... Ah, sana soramadığım sorular... Bildiğim, bilmediğim cevaplar ve her şeyi ille de senin mübarek ağzından duymak lüzumu..."

"Anneme niye kızıyorum, bilmiyorum. Neyi yanlış yaptığından emin değilim. Galiba öfke zırhı gerisinde beni asıl üzen, kapısını çalan herkese cönertçe şifa dağıtırken, kendi kızının içinde büyüyen boşluğu teşhis ve tedavi edememesi; bunu yapmadan, üstelik bir gün yapabileceği umutlarını da alıp vakitsizce çekip gitmesiydi."

Bilirim ne büyük bir günahtır evinin sokaklarında çırılçıplak koşması insanın. Bana anlatılmıştır. Hem sonra berrak göğün altında, gözünün ferini çapkın yıldızın birinden çalmışçasına, küstahça bir de gülüş takınıp cisimsiz ecinnilere, iyi geceler, dilemesi de ayıptır; varsa bir kadeh şarap, yoksa sayenizde biraz dinlenip soluklanmayı rica edeceğim.

Böyle sevmeyi nereden öğrendik; aşkım, inan ki bilmiyorum.

Ne olurdu kanım bu zehre bunca kaynamasaydı,

Bu yıldız leşi gezegende* bizler düpedüz bir cesedi boyuyoruz.

Kırlangıç Mevsimi*

Kursağımdaki düğümü gıdıklıyor soluğum ve gönlümü sivri dilli bir bıçak dürtmekte. Şimdi kanarsam adı cinayet olur, kusarsam büyük rezalet. Gülsem deliliğimden, ağlasam hüküm yalnızlıktan yana vurulur. Böyle bir çıkmazı yalnız sen anlarsın, sevgilim.

Yüreğim ne zaman sıkışsa bir gitmek peydah olur içimde. Hemen ardından gitmenin ağırlığı bacaklarıma dolanır ve muhakkak ki yalpalarım.

"Ne zaman kendimi biraz güçlü, biraz haklı hissetsem ivedelikle haddimin bildirilmesine alışkınım ben. (...) Bu kadar yüksekten ancak düşerek inilir diyordu ya kitap, kitaplara inanıyorum.

Beni alma, diyorum. Beni alma. Ne var ki beni bırakma der gibi cılız ve mahcup çıkıyor sesim. Zihnimin odacıklarına gömülü dev aynalarında serpilmiş, şimdi durmaksızın beni avlayan psikotrop yalnızlığım, beni alma; bileklerimden süz geceyi*, kıyıdan yakamozlar toplar gibi. Ben uyaksız bir şiirin dile yapışan tortusuyum. Beni alma, o kadehin dibinde bırak. Bir kapanış musikisi* gibi.

"...Ama öyle şeyler oluyordu ki, ben istediğim bahaneyi uydurayım, istediğim çiçeği ekeyim, balkonu botanik parkına çevireyim, 'canım evim' diye duvarlara falan sarılayım, kapıyı pencereyi dışarının çirkinliğine istediğim kadar sıkı sıkı kapatayım, dışarıda fokur fokur kaynayan cinnet açık unuttuğum bir aralık bulup içeri süzülüyor, beni ağılı bir duman gibi sinsi sinsi zehirliyordu."