Nankör Olmayan Kedi

Ben her şeye katlanırdım da bir şekilde. Her şeye göğüs gerer, kabul ederdim. Yanında olurdum. Şu iğrenç dünyada, soluklanabileceğimiz limanlar olabilirdik birbirimize.

Sen böyle olmasaydın.

Biliyorum, herkesin yaraları var. Başkalarınınkini de kendiminkiler gibi görebilirim yeterince önemsersem. Önemsedim de.

Önemsedim. Denedim. Yanıldım.

Sen de gördün. Sadece gördün.

Like two puzzle pieces clicking into place.

Feels like either you’re a danger to my being, or you’re the very thing my heart yearns for.

Unexplainable.

Unintended.

Unexpected.

Özler gibi oluyorum ama seni gözümün önüne getiremiyorum, sesini anımsayamıyorum.

Ne konuşurduk saatlerce, hatırlayamıyorum. Neye gülerdik, neye üzülürdük? Yan yana gelince ne yapardık?

Koca bir boşluk hepsi.

Yıllar içinde ara ara kopukluklarımız olmuştu. Ama bu sefer o kadar farklı ki.

İnanırdım ki biz hep birbirimizi bir şekilde bulurduk. Yollar bir şekilde tekrar kesişirdi. Bulurduk da.

İnanırdım ki sen bir şekilde tekrar gelirdin bana. Gelirdin de.

Ama artık ben, gelmeni, beni bulmanı beklemiyorum. İnanmıyorum. Ve en önemlisi istemiyorum.

Bugün, an itibariyle doğum günün. Gece yarısı olmuş bile.

Kutlu olsun.

Gün içinde ara ara o dediğim, sarsan duygu beni yoklayacak. Özlemle dolacağım anlar olacak, boşluk duygusunun takip ettiği.

Belki ara ara ağlayacağım. Yani bir iki damla yaş süzülecek.

Sonra geçecek.

Sana iyi niyetlerde bulunamayacağım. Çünkü kalmadı. Hala “ne bu hayatta ne de başka bir hayatta” düşüncesindeyim.

O yüzden sadece kutlu olsun.

Yarım kalmış bir cümle gibi.

Soğumuş bir kahve gibi.

Bitmemiş bir yol gibi.

Bir fotoğrafın bulanık kalan köşesi gibi.

Uyandıktan sonra etkisi geçmeyen bir rüya gibi.

Anlıyorum ki bazı hikayeler bitmek için değil, eksik kalmak için yazılıyormuş.

Ve belki de insan, en çok hiç yaşayamadığı şeyde kalıyor, hep o ihtimallerin yasını tutuyormuş.

Sonra çöktüğüm yerden kalktım. Gözyaşlarımı kuruladım. Savaş bitmişti bitmesine ama ortalık da talan olmuştu. O yüzden biraz temizlik yaptım. Sildim. Sildim. Sildim. En sonunda, silgi tozlarını toplayıp camdan dışarı savurdum. Rüzgar aldı götürdü. Bir hiçmiş gibi, kalıntılarımızın öyle rüzgarla taşınmasını, benden uzaklara gitmesini izledim. İçim cız etti ama uğurladım onları. Uğurladım. Sonra yeni bir kalem aldım, yeni bir sayfa açtım ve yazmaya başladım. Bu sayfada yerin yoktu artık. Bir önceki sayfada sonsuza dek izlerin var olacak tabii. Ancak bundan sonraki sayfalarda bir daha seninle ilgili bir an olmayacak.

Bas. Çiğne. Ez. Geç.

Bir kere de “Kal. Benim için kal. Benimle kal. Bende kal.” demek isterdim.

Ama olmadı, olmuyor, olmayacak.

Sen yine gideceksin. Benden, o şehirden, hatta bu ülkeden. Yine gideceksin uzaklara.

Ben yine bir şey demeyeceğim. Çünkü bir şey değiştirmeyeceğini biliyor olacağım.

Sen yine gideceksin.

Ben yine başımı her göğe kaldırdığımda, her uçak gördüğümde seni düşüneceğim.

Her uçak gördüğümde acaba içinde sen var mısındır diye düşüneceğim.

Belki bir gün bir uçak seni bana getirir ömrümüz bitmeden.