adılkaraoglu

Uzundu bu yollar. Hayatımın en sancılı zamanları, sol yanımın iptal olduğu yerdeydim adeta. Beynimi arıyordum mantığın nerde diye, ulaşamıyordum. Sanırım kaybetmek üzereyim bu savaşı. O kadar yorgun hissediyorum ki adım atsam kırılacak bacaklarım. Bir gökkuşağı doğsa göremeyecek kadar kör olurum. Ellerimi uzatsam sana, bütün eklemlerim ayrılacak gibi. Sevmek istesem her hücremi kazımak zorunda kalırdı insanın oğlu. Gülmeye bile cesaretim yok işin açığı. Dermanı tükenen sonbahar yaprağı gibi dokunsan tutunduğum daldan düşecektim. Zaten sarkıyordu beynim, geriye sadece yer çekimine karşı koyamamak vardı. Su alan bir gemi misaliydik. Su alıyor gitmedikçe batıyorduk. Suyu boşaltmak çözüm değildi. Boğulmak işten bile değil. Nefes'im, yarıldım sol yanımdan. Bütün yalnızlıklarım sana çıkıyor. Sevilmekte istemedim senden sonra. Ruhun bırakmadı peşimi. Kesip attım yaralarımı. İzi duruyor hala. Sancıyor her sana benzeyen birine carptığında gözlerim. Bu Tanrı'nın cezasımı şimdi. Nerden çıkmıştı bu hüzünlü gece vardiyaları, kim icaat etti sensizliği ? Ben neden herşeyi unutabiliyorken, çakılı kaldım sende ? Cevabını bulamayacağım sorular sormaktan bıktım. Tüm baktığım akşamlarda, sokak ışıklarının vurduğu yer ve yere düşen gölgemle boğuşmaktan bıktım. Sen yoksun, Ben hep ölüyorum. Adil Karaoğlu

Çilli bom bom bom 😁

Hahh çiooh güzel oldu çohda iyi oldu 😏 (MADO Dondurma Kahramanmaraş)

Huuuvv 🍨 (MADO Dondurma Kahramanmaraş)

🍻🍻🍻

Hava birden soğuyunca ben (Antik House Gaziantep)

Abisinin kardeşi 😘

O zaman pizza 😅 (Sanko Park Alışveriş Merkezi)

Ooldu o zaman 😉

Gitme vaktin geldiğinde seni seven ve gitmene rağmen hala sana yanan bütün anıları yasa boğmak geldi aklıma. Yaptımda ! Önce resimlerimizi kaldırdım hiç kullanılmayan bir dolaba. Sonra beraber aldığımız duvar saatini parçaladım. Kırılan parçalar kahverengi ve cansız duvarlara saçalandı. Ben kanadım sonra. Biyolojik bir iç kanama olmasada kızıl sancılar eşliğinde kanadım. Ama ne fayda içimdeki kanamalar akıp giderken gözlerimden, sen gitmiyordun. Bitmiyordun içimde. Kalbime enjekte edilen bir yaratıktı sanki gözlerin. Kemirip duruyordu her seferinde içimde ki seni unutmaya çalışan beynimi. Ama kalp bu beyinden daha tesirli bir bomba etkisi yaratıyor bedenimde. Bilirsin beni sana açtım bütün dünyamı. Demiştim sana, ben aklı sol yanında taşıyanlardanım. Bundandır gidişine eyvallah demeyişim. Ama dilimin kemiği yok herkes kadar. Söylemem herşeyi. Nasıl girdiysen sol yanıma, gir bak ! Ne diyor sana. Sen bana bakma aslında git ! Ben aslında gitmelere alışık bir kimsesizim. Sen fazlaydın bana. Kaderim de Biz yokmuşuz. Olsaydık gitmezdin, ben bu kadar kanamazdım, günüm hep aydın, gecemiz hep iyi geçerdi. Her sabah uyandığımda, gördüğüm ilk yüz sen, duyduğum ilk ses sana ait olurdu. Çok görüldü bunlar bana. Şimdi her uyandığımda, sana ait, bir.yüz arıyorum sağımda ve solumda. Kocaman bir boşluk buluyorum her tarafta, Ve en çok saçlarını göğsümde bulamadığda kanıyorum sabahları.. Duvarlar bir oruspuçocuğu gibi gülümsüyor, Naber lan, Yine başbaşa, yalnız kaldıkd dercesine.. #AdilKaraoğlu

#Sağım #solum #rakam . Yeminlen bezdim 😪

Dejavunu sikeyim 😖

#Şişşşş

O günler, tanrının beni ödüllendirdiğini düşünmeye başladığım zamanlardı. Maskemi çıkardım, uzun zamandır yapmadığım birşeyi yaptım. En son 9 yaşında gülmüştüm galiba böyle içtenlikle. Yanlış hatırlamıyorsam şiir okumuştum. Heyecanlı bir gülümsemeydi bu. Ne yaptığını bilmeden. İlk defa gülmenin ne kadar yakıştığını düşünmeye başlamıştım o yıllardan sonra. Hatta çokta iyi gülüyordum. Soranlara Tanrı kıyak geçiyor bana diyordum. Her zaman olduğu gibi anlamsızca bir maskeyi yüzüne takıp, anlamsızca yüzüme bakıyorlardı. Sanırım insanlar maske takmaya alışmıştı. Hatta o maskeyi öyle benimseyenler vardı ki aşşağılıkça ve bir oruspuçocuğunun yapmayacağı seyler onların tavrı ve davranışı haline gelmişti. Gerçekler acıdır, gerçekler siker. Uzun zamandır siyah ve önünde kafası kesilen bir insan karikatürü olan tişortümü giyiyordum. Bir hırsızdan almıştım. Bi sürü siyah tişört. Arasında sadece bir tane beyaz vardı. Aynı desen şeklindeki kafası kesilen bir insan karikatürü. Sadece renk farklıydı. O gün beyaz olanı mutlu bir günümde giyerim dedim içimden. Aradan tam 3 yıl geçti. Amına koduğumun 3 yılı. Çok sancılı bir 3 yıl. Gecelik alkol ve esrarın kucağına bıraktığımdan kilo alamıyordum. Aslında pek yemekte yemiyordum. Bazen midem delinecek gibi hissediyor, bir parça ekmek alıyor, sigara altı yapıyor sonrada kaldığım yerden devam ediyordum. Tabi aralarda geçirdiğim şarkılara ve hayattan aldığım yumruk darbelerine bağlı sinir krizlerindeki hastane köşelerinde yatağa bağlı geçirdiğim günlerde var tabi. Bunca olanlardan sonra ilk defa Tanrının yanaklarımı okşamak için uzattığı o el için fazla aceleci davranıp, çok çabuk mutlu olmaya hevesliydim. Çünkü buna ihtiyacım vardı. O gün erkenden kalktım. Pantolonumu ütülemek, saçlarımı taramak ilk defa bu kadar anlamlı olmuştu. Beyaz tişörtümü giydim. Sanki o gün tişörtümde ki kafası kesilen insan karikatürü bile gülüyordu yüzüme. Sanırım bugün mutlu olabilirdim ve ölmek için bundan daha güzel ihtişamlı bir gün olamazdı.. #Adilkaraoğu

Yiğidolar 😎😎😎

#Heyo

Hmm agresiff 😵