Jestem rozjebana

Znowu odwaliłam maniane

Znowu zjebałam i to nie jeden raz.

Bycie egoistką jest zjebane, ale szczerze to nawet to mi nie wychodzi

Był dla mnie wszystkim, a bez niego ja jestem niczym...

Nie mam prawdziwych przyjaciół, więc co się dziwić że wszystko co myślę i czuje przelewam na kartki.

Dlaczego to mi wszystko najlepsze zostaje odebrane? Dlaczego nie mogę mieć tej jednej jebanej lepszej rzeczy w życiu? Źle to uzasadniłam, nie chodzi o rzecz a o kogoś kto wcześniej napawiał mnie szczęściem. Jednak to też zostało mi odebrane.

Doszłam do wniosku że będąc egoistką więcej zyskam niż stracę. Dbając tylko o siebie mam pewność że nikt mnie nie wykorzysta ani nie zrani.

Ona była częścią mojego życia, poukładała mnie jak układanke, a gdy odeszła zabrała ze sobą połowę puzzli. Przez to nic nie było już takie same. I mimo naszych kłótni, sprzeczek i tak będę ją kochać. Była moją najlepszą przeszłością szkoda że nie chciała być przyszłością.

Życie jest jak chodzenie po lodzie, nie raz się poślizgniesz a nie raz nawet wywalisz jednak zawsze trzeba wstać i iść dalej.

Tylko łyk, tylko buch, tylko jedno wciągnięcie, tylko jedna kreska a witamy nowe uzależnienie.

Nie mam siły już na nic, mam ochotę się położyć, przytulić do poduszki i rozpłakać...

Znowu jest źle i znowu marze o wiecznym śnie...

Już nie mogę na nikim polegać, nie mogę nikomu ufać, nawet w 50%. Każdy zawodzi a ja najbardziej.

Jeszcze dwie godziny i będę szczęśliwa bo mnie nie będzie...