MuzikAntwerpen

Tijs Delbeke staat met twee voeten in de Antwerpse muziekscene. Niet alleen als frontman van rockband Sir Yes Sir. Zo speelde hij samen met alternatieve bands als dEUS en Dez Mona en gaat hij nog steeds graag samenwerkingen met andere groepen aan. Hij is trots op het feit dat hij uit de Scheldestad komt.

   ©Jens Mollenvanger

‘Er gebeurt hier zoveel op muzikaal gebied. Het is een broeierig nest waar bands opgroeien, fuseren en heel veel spelen. De Antwerpse scene is berucht. In donkere kroegjes komen de muzikanten samen waar ideeën uitgewisseld worden, nieuwe projecten ontstaan en muzikanten elkaar inspireren.’ In deze cafés kwam Tijs Tom Barman tegen, de frontman van dEUS. Uiteindelijk kwam het zover dat Tijs met dEUS op tour mocht.

  ‘Dat was een hele mooie tijd. Ik heb veel van de band en dan vooral van Tom Barman geleerd. Hij werkt zo inspirerend op muzikanten. Niet alleen op het podium is hij de frontman, ook daar buiten is hij een echte bandleider. Hij managet de band, komt met ideeën en verbeterpunten en brengt de groep samen. Ik heb dit overgenomen in mijn rol als frontman bij Sir Yes Sir.’

  ©Jens Mollenvanger

Een andere inspirerende Antwerpenaar voor Tijs is zanger Gregory Frateurvan Dez Mona. Deze band vermengt jazz met gospel en drama. Tijs leerde van Gregory dat het niet alleen belangrijk is hoe een band klinkt, maar vooral ook hoe een band zichzelf presenteert. ‘Gregory is gefocust op het totaalplaatje en dat vergeten een hoop muzikanten. Het is heel belangrijk hoe je website eruit ziet en hoe je je als groep kleedt. Bij Dez Mona draagt de hele band bijvoorbeeld een kostuum. Zo ver gaan wij niet, daar leent de muziek zich niet voor, maar we staan er wel degelijk bij stil.’

  Tijs is niet zijn hele leven professioneel muzikant geweest, pas nadat hij was afgestudeerd aan de universiteit van Antwerpen begon het balletje te rollen. Dit gebeurde nadat hij in contact kwam met Tom Pintens van onder meer Zita Swoon. Hij heeft Tijs in de beginjaren erg gesteund en op deze manier werd Delbeke een grote naam in de Antwerpse muziekscene. De steun die hij kreeg is volgens Tijs illustrerend voor de gehele muziekcultuur in de stad. ‘Iedereen ondersteunt elkaar en heeft respect voor de ander. Er wordt vanuit de persoonlijke beleving muziek gemaakt en iedereen staat open voor elkaar. Misschien zit het in de natuur van de Antwerpenaar, maar er is zin en wil om vernieuwende dingen te doen. Antwerpen is een erg prettige omgeving om je als muzikant te ontwikkelen.’

  ©Jens Mollenvanger

Sir Yes Sir heeft zich inmiddels ontplooid als vaste waarde in het Antwerpse en maakt nu daarbuiten furore. Met zijn debuutalbum We Should Talk tourt de band deze zomer door Nederland en heel België en doet onder anderen Pukkelpop aan.  

  Lopend door het centrum van Antwerpen zie ik geen enkele muziekinstrumentenwinkel. Terwijl je die zeker zou verwacht in ’n grote, creatieve stad als deze. Navraag leert me dat het klopt dat er in het centrum geen instrumentenzaak zit. Daar buiten echter wel. Na een tramrit van een kwartier sta ik bij Milestones Music binnen. Winkeleigenaar Marc de Neve (58) staat me graag te woord over het ontstaan, het voortbestaan en de noodzaak van de winkel voor besnaarde instrumenten in Antwerpen.

  Met Marc plof ik op de Chesterfield die in de winkel tussen de ukeleles staat. Op het moment zijn er geen klanten in de winkel dus de eigenaar heeft alle tijd voor me. Milestones Music opende drie jaar geleden, midden in de crisis, haar deuren. Dit zat de oorspronkelijk Aalstenaar niet in de weg: ‘Het viel me op dat een goede gitaarwinkel in Antwerpen ontbrak. Daarnaast was ik uitgekeken op mijn toenmalige baan als eigenaar van een vertaalbureau. Ik durfde de stap te zetten en ben blij dat ik deze stap gezet heb. De beginperiode was lastig, maar die zijn we doorgekomen. Naar omstandigheden gaat het goed.’

  Naar omstandigheden inderdaad.  Het is nog steeds niet al te best met de economie. Vooral niet in de sector waar Milestones Music zich bevindt. Instrumenten zijn nog steeds een luxeproduct en geen basisbehoefte, daar wordt dan ook het eerst op bespaard door de consument. Dat het naar omstandigheden goed gaat met de winkel, is te danken aan het feit dat Milestones beschikt over een aantal ‘unique selling points’. Marc verklaart zich nader: ‘We zijn de grootste aanbieder van mandolines en banjo’s in de Benelux. Daarnaast specialiseren we ons op het gebied van ukeleles. De laatste jaren hebben deze kleine gitaartjes een enorme toevlucht genomen. Hier hebben we op ingespeeld en nu bieden we honderden verschillende ukeleles aan, daar waar andere muziekwinkels er twee à drie aanbieden. In combinatie met dit grote aanbod ukeleles, sponsoren we sinds kort ook ukeleleworkshops van muziekcentrum TRIX.’

Het moge nu wel duidelijk zijn dat Milestones geen doorsnee gitaarwinkel is. Marc heeft echter nog meer achter de hand: ‘Naast de westerse instrumenten heb ik een afdeling met wereldinstrumenten. Wacht ik laat het je wel even zien.’ Samen met de bijna zestiger loop ik naar een achterkamer. Hier wachten Indiase, Iraanse, Marokkaanse, Turkse en nog een aantal andere Arabische instrumenten mij op.

  ‘Met deze collectie trekken we klanten uit heel Europa. Normaal komen de klanten voornamelijk uit België en Zuid-Nederland. Hiervoor komen echter klanten uit Groningen, Duitsland en Frankrijk hier naar toe. Daar ben ik behoorlijk trots op. Daarnaast lopen hier regelmatig grote musicerende BV’ers rond. Daar bedoel ik Bekende Vlamingen mee. Zo is de gitarensectie van dEUS hier geregeld, net als die van Triggerfinger, Zita Swoon en Novastar. Misschien wel leuk voor jullie Nederlanders: onlangs was Doe Maar hier in de winkel. Die speelden toen een eindje verderop in de Roma en die hebben ons toen ook aangedaan. Vandaar dat ze op de handtekeningenmuur te vinden zijn.’

  Milestones Music timmert flink aan de weg om een gevestigde naam te worden. Volgens Marc duurt het nog zeker tien jaar voordat de winkel een vaste waarde is in snarenland. Voorlopig is het de balans zoeken tussen een uniek aanbod creëren en het doorsnee publiek tevreden houden. ‘Als we alleen maar exclusieve gitaren hier in de winkel hadden, zouden er misschien wel veel mensen naar komen kijken, maar verkopen doen we ze niet. Dat soort instrumenten zijn zo kostbaar en dus prijzig, die krijg je nooit aan de man. Dan zou ik net zo goed een museum kunnen beginnen. Het draait in eerste instantie om het verkopen van producten, kwalitatief hoge producten dat wel. Ik wil de garantie kunnen bieden dat iemand die een gitaar voor zowel 200 als voor 6000 euro koopt, er vele jaren plezier aan kan beleven.’

  Volgens Marc gebeurt dit in te weinig  in instrumentenwinkels. Daar wordt volgens hem te veel troep verkocht. Milestones gaat bewust geen producten uit de laagste prijsklasse verkopen, aangezien dit kwalitatief een stuk minder is. Marc wil dus meer service bieden dan de andere winkels. Onder andere op deze manier hoopt hij dat Milestones Music voor altijd blijft bestaan. Waarschijnlijk dan wel onder een andere eigenaar, aangezien de ondernemer over een paar jaar van zijn pensioen mag en gaat genieten.

Triggerfinger is een van de hardste rockbands die Antwerpen de laatste jaren heeft gekend. Het powertrio bestaat uit Ruben Block op zang en gitaar, Paul ‘Polle’ van Bruystegem op bas en Mario Goosens op drums. Met laatstgenoemde sprak ik gisteren. De band is gevestigd in Antwerpen, terwijl twee van de drie bandleden er niet vandaan komen. De vraag aan Mario is dan ook: waarom koos Triggerfinger ervoor om zich in Antwerpen te stationeren?

‘Ten eerste omdat Ruben hier al woonde en we hier altijd repeteerden. Het was dan niet handig voor Polle en mij om na een repetitie nog een uur in de auto te moeten zitten. Na optredens dropten we ook altijd de spullen hier in Antwerpen, dus dan moest ik midden in de nacht nog naar Belgisch Limburg rijden. Daar werd ik een beetje simpel van. Uiteindelijk concludeerden dat we met z’n drieën maar beter in Antwerpen konden vestigen. Niet alleen om praktische redenen, ook vanwege de artistieke mogelijkheden die we in de Scheldestad hadden.’

TRIX

  ‘Zo is muziekcentrum TRIX een blessing voor ons. Het biedt ons een repetitieruimte waar we onze nieuwe nummers kunnen schrijven. Het is een hele prettige omgeving om je in te bevinden. Dat pand ademt muziek en creativiteit. Ruben en ik wonen op vijf minuten afstand van TRIX, dat is zo fijn! Ik ga altijd op ’t fietske naar ’t hok. Daarnaast staan er vaak heel goede band in TRIX. Zo zijn we laatst naar Mastodon en The Jon Spencer Blues Explosion geweest. ‘

 Thuishonk

  ‘Ik woon nu zo’n anderhalf jaar hier en ik voel me zeer zeker thuis in Antwerpen. Ik ben zeventig procent van de tijd op tour, maar als ik dan thuis ben amuseer ik mee heel goed hier. Er is hier heel veel leuks te beleven. Je hebt een stuk of vier oude authentieke platenzaken hier, daar koop je niet alleen muziek, maar kun je ook even rustig een kopje koffie drinken en slap ouwehoeren. Daarnaast heb je hier een hoop vette kledingwinkels. Er hangt gewoon een gezellige sfeer in deze stad.’

 Texas van België

Het middaguur heeft net geslagen wanneer Gert Bettens de Starbucks op het Antwerpse Centraal Station binnenloopt. De gitarist van K’s Choice en broer van frontvrouw Sarah bestelt een goede kop koffie en neemt plaats. In het komende uur vertelt hij over z’n relatie met Antwerpen en hoe de stad hem beïnvloedt heeft.  

De helderblauwe ogen van de 43-jarige gitarist twinkelen wanneer hij terugdenkt aan het eerste optreden dat hij met zijn zus gaf: ‘Dat was op de lagere school van Sarah, het Sint Lugardis in stadsdistrict Merksem.  We waren toen nog heel jong en speelden  covertjes, vooral van Eurythmics. Daar was Sarah heel erg fan van. Dat was het begin van onze muzikale carrière. Het eerste grote optreden dat we deden, was hier iets verderop in de oude Stadsfeestzaal. Dat is nu een shopping mall, maar dat heeft in de jaren negentig een tijd leeggestaan en daar werd dan opgetreden. Toen stonden er tachtig man te kijken en dat vonden we waanzin. Zoiets vergeet je nooit.’

Door in voorprogramma’s van grote bands te spelen werd tachtig man publiek al snel 800 man en brak K’s Choice door tot het grote publiek. Gert is trots dat hij het zover met de band geschopt heeft. Hij blijft hier opvallend bescheiden over, net als zijn zus overigens. Aard van het beestje verklaart hij: ‘Dat was een van de waarden die onze ouders ons mee hebben gegeven. Bescheidenheid siert de mens en dat heb ik altijd belangrijk gevonden. Ik ga niet ontkennen dat we iets goed hebben gedaan in de muziek, maar ik hou niet van opschepperij. Dat is direct een van de weinige dingen die ik niet leuk vind aan Antwerpen. Antwerpenaren denken namelijk best groot over henzelf. Dat zit blijkbaar in hun DNA. Dat is jammer.’

Ik denk met veel nostalgie terug aan die prachtige jaren.

Gert heeft gelukkig vooral heel veel goeds over de Diamantstad te melden. Als hij over zijn schooltijd spreekt, veert hij op. Als 17-jarige volgde hij kunstonderwijs in de stad: ‘Ik deed daar Grafische Vormgeving omdat ik heel graag tekende. Er was daar  overigens ook een muziekopleiding. Overal waar je wandelde hoorde je in de verte een viool of een piano spelen.  Dat was een ongelofelijk fijne sfeer om in rond te lopen. Iedereen was daar om iets moois te maken, dat heeft mij als 17-jarige zeker geïnspireerd. Ik denk met veel nostalgie terug aan die prachtige jaren.’

Naast Gert zat er een ander grote Antwerpse muzikant op het Rijksinstituut voor kunstonderwijs. Zijn naam? Stef Kamil Carlens. Wie dat is? Stef Kamil was basgitarist van Antwerps trots dEUS en hij is natuurlijk de frontman van Zita Swoon, die andere grote alternatieve Antwerpse band. ‘In de pauze kwam hij met z’n gitaar naar de speelplaats  en ontstond er een neo-hippie sfeertje. Alle meisjes keken dan vol bewondering naar hem, ik ook trouwens. Ik pakte dan wel eens de gitaar, maar dat heb ik niet al te vaak gedaan, ik merkte namelijk dat Stef Kamil wel een stuk beter was dan ik.'

Een andere plek waar Gert met veel nostalgie aan terugdenkt is het Centraal Station waar we ons op dit moment bevinden. Vanaf hier pakte hij met Sarah de trein naar onder andere Brussel en Parijs om tours te doen.  ‘Hier zat ik vaak in mijn tekstboekje nummers te schrijven. Waiting on a train. Best beroerd eigenlijk, maar het werkte.’

Gert is het liedjesschrijven nooit verleerd en brengt dit jaar samen met zijn zus een nieuw album uit onder de bandnaam Bettens. Dit album, Waving At The Sun, wordt de soundtrack  van een natuurdocumentaire over Antarctica. ‘Het wordt niet onder de noemer K’s Choice uitgebracht omdat het een totaal andere show is dan dat men van K’s Choice gewend is. Daarom is er gekozen voor Bettens.’

Waving At The Sun komt in september uit en wordt gevolgd door een Europese tour. Hierbij wordt ook Nederland uitgebreid aangedaan.

Vandaag interview ik twee grote vissen uit de Antwerpse muziekvijver. Waar ik eerder zei dat ik Gert Bettens van K's Choice/Bettens vrijdag (morgen) zou spreken, is dit vanmiddag om 12.00 uur geworden.

Later op de middag spreek ik Mario Goosens (foto), drummer van het bekende rocktrio Triggerfinger. Hiermee scoorde hij hits als All This Dancin' Around, Is It en de Lykke Li-cover I Follow Rivers.

Mario drumde eerder al bij andere noemenswaardige Antwerpse bands als Hooverphonic, Monza en was producer van The Black Box Revelation. Hij heeft zijn sporen al dik verdiend en weet hoe de Antwerpse muziekscène beweegt. Ik zal hem hier dan ook uitgebreid naar vragen.

Gisteren interviewde ik twee conservatoriumstudenten over hun (studenten)leven in Antwerpen. Ik sprak zangstudente Eline van Heden en pianostudent Thomas Boodts over hun opleiding en vooral de stad. Ze studeren allebei muziek aan het Antwerpse Artesis Conservatorium in de klassieke richting. Vandaar dat er een klassiek stuk onder het item zit (Chopins tweede nocturne in Es-majeur). Veel luisterplezier!

Deze woorden komen uit de mond van conservatoriumstudent Thomas Boodts. Hij is tweedejaars student aan de Artesis Conservatorium van Antwerpen. Hij speelt piano in de Klassieke richting. Ik sprak hem vanavond op de school. Op dit moment ben ik ons gesprek aan het monteren zodat het een kort en bondig radio-item wordt. Ditzelfde geldt voor het gesprek dat ik met de eerstejaars zangstudent Eline van Heden had. De twee interviews verwerk ik in één radio-item.