είχε καταφέρει, δύο χρόνια τώρα να παραμείνει ξεχασμένος. πιωμένος κοίταγε τις φωτογραφίες των άλλων, διάβαζε τις ιστορίες τους και ταξίδευε σε ένα διαφορετικό παρόν. ακόμα και όταν η θλίψη τον ακούμπαγε, λίγος "λωτός" παραπάνω και όλα ήταν εντάξει, αφού μοναδικός σκοπός του ήταν να επιβιώσει.
το δροσερό απόγευμα του Σεπτέμβρη όμως τον άλλαξε. η ανάμνηση από δύο κεφαλάκια στην αγκαλιά του να τον ζεσταίνουν, έφτασε για να ρίξει τις άμυνες που είχε υψώσει τόσο καιρό. δεν ήθελε άλλο να ξεχαστεί. ήθελε να δει τις φωτογραφίες που ο ίδιος είχε τραβήξει σε μια άλλη ζωή και να θρηνήσει στιγμές και συναισθήματα που είχαν φύγει. ήθελε να δει και τις λίγες φωτογραφίες που είχε τραβήξει αυτά τα τελευταία δύο χρόνια, ελάχιστες στιγμές από τη ζωή των παιδιών του στην οποία πλέον δεν συμμετείχε.
αποφάσισε να παραμείνει νηφάλιος, να πονέσει και να κλάψει. δεν τον ένοιαζε πια να επιβιώσει επιβάλλοντας στον εαυτό του διάσπαση της προσοχής από αυτό που τον βασάνιζε και δεν μπορούσε να αλλάξει. οι λίγοι φίλοι που είχε, όταν τους είχε μιλήσει είχαν διαφωνήσει ανησυχώντας και πρότειναν λύσεις υπεκφυγής, αλλά και αυτός στην θέση τους το ίδιο θα έκανε.
έλπιζε αυτοί που είχε γνωρίσει σε αυτό το ταξίδι και δεν είχε προλάβει να κάνει φίλους, ότι δεν θα θεωρούσαν ότι τους είχε κοροιδέψει εκμεταλευόμενος την παρέα τους.
έπρεπε να μείνει χωρίς βοήθεια και να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα που τον βασάνιζε αν ήταν να γίνει ξανά αληθινός.
(είχε πάλι ξεχαστεί γράφοντας, έπρεπε να προσέχει)
turnnoffyourmind
blakekathryn
izzy806
tangentwithtanner
origamiaround
snowghoul
janainaart
