I'm just poem writer

Żyje zbyt ciężko,

Walczę z tym cały czas,

Dawno przestałem się czuć męsko,

Nie jeden raz zażyłem tu kwas.

Kwas ten nie raz naprawił mi życie,

Poznał mój ból, przejął mój cień,

Moje uczucia udostępniam skrycie,

I nie liczę już moich omdleń.

Krew wypływa z moich żył,

Nie czekam aż sam się wykrwawię,

Nie jeden raz świat mi już dokuczył,

I przez te dokuczanie me gardło wciąż chrypie.

Nie jestem w tym świecie,

Który łączy się z tym samym problemem,

Wszyscy razem rośniemy w tym krwawym kwiecie,

Przez co uswiadamiam sobie że jestem zwykłym leniem.

Ból, Który zadałaś Ty mi,

Nie równa się z bólem mych bliskich,

Gdyż ból Twój w moim mózgu tkwi,

A ból braci mych rozchodzi się po komórkach wszystkich.

Kocham braci mych bardziej niż swój żywot,

Czuję ból ich, nie patrząc na swój,

Gdyż wolę cierpieć rozpatrując ten szatański pomiot,

Niż rozpatrywać mierny żywot Twój.

O Śmierci ma, zabierz duszę mą,

Umieść ją w drogich kolekcjach swych,

Lecz niech to wstrząśnie duszą Twą,

Ogień płynący z czeluści piekieł,

Przepływa przez duszę mą,

Już nie potrzebuję tych różowych szkieł,

Wystarczą mi płomienie wykonujące wolę Twą.

Chciałem być już w Ciemności,

Ty zaś dałaś mi nieśmiertelność.

Będę podporą Twej bezgraniczności,

Okazując Tobie w pełni moją lojalność.

Piękny ogień, którego potęgę uzyskałem

Dzięki Twej miłości do dusz potępionych.

Dla osoby Twej istne piekło rozpętałem,

Zabierając dusze ludzi najbardziej chwalonych.

Żyjąc w Ciemności brzydziłem się Światła,

Było dla mnie stworzeniem złym,

Lecz już nie boję się skrzydeł anioła,

Gdyż posiadam podobne, lecz w kolorze czarnym.

Umarłaś wreszcie, wpadając w ramiona me,

Twa nieśmiertelność odmówiła posłuszeństwa Ci,

Próbując się bronić wykrzykujesz racje swe,

Lecz nikt Ciebie nie usłyszy, jesteś podległa teraz mi.

Ty tam stoisz,

Ja jestem tu,

Mocno się boisz,

Budzę się ze snu.

Żyjesz w Cieniu,

Jak prawdziwy stwór.

Umieram w cierpieniu,

Pozbawiony wszystkich piór.

Żyjesz boleśnie,

Światło sprawia Ci rany,

Tworzę nowe pieśnie,

W których rym nie jest dobrany.

Umierasz zbyt szybko,

Nie poczułaś nic,

Byłaś mnie zbyt blisko,

Zbyt duża wielkość źrenic.

Umarliśmy razem,

Jedyne łączące nas to krew,

Rozkoszuję się tym obrazem,

Piękny ogień, który płynie z moich dłoni,

Piękny szkarłat, który wszystko co mi bliskie kroi,

Jednak Ciebie on nie dotyka, On Ciebie chroni,

Gdyż jesteś stwórcą tej nietykalnej zbroi.

Czarna Panna, z rękami z szkarłatu,

Ta, która czeka na nas najdłużej,

Kochana Śmierci poddająca się wolontariatu

Dla Ciebie, byś cierpiał przed nią jak najkrócej.

Zauważyłaś mnie, o piękna,

Leżącego w Twoim ulubionym kolorze.

Wyciągłaś do mnie rękę, byłaś spokojna

A ja z krwistym spojrzeniem rzekłem: 'o potworze.'

Śmierć ucieszywszy się, dała nowe życie mi,

Czyniąc ze mnie płonący szkarłat.

Przemierzajac z Nią pomiędzy wymiarami

Zacząłem zabijać ludzi takich jak Twój brat.

Stałem się narzędziem Śmierci,

Z jednej ręki wyłania się ogień, z drugiej krew.

Zostanę już na zawsze w tej Ciemności,

Gdyż jestem po to, żeby podniecać Śmierci gniew.

Chcę zostać w tym na zawsze,

Dla mnie to lepsze od siedzenia w niebie,

Życie w Ciemności jest o wiele soczystsze,

Żyję powoli, nie patrząc przed siebie,

Myślę tylko i wyłącznie o przeszłości.

Cały czas zamartwiam się o Ciebie

Mimo tego że los nie miał dla nas przyszłości.

Dla Ciebie to tylko następny kontakt,

Który skończył się jak wszystkie inne,

Lecz nie zważasz jaki jest tego efekt

Mówiąc wciąż, że inne osoby są za to winne.

Pamiętam Twe słowa, które niegdyś rzekłaś:

'Już wiem jak sprawić byś widział koszmary.'

Wtedy dość słodko się chichotałaś,

A kolor nieba stał się czerwonoszary.

Pamiętam dni początku, jakby było to wczoraj

Gdzie z pasją poety szeptałaś czułe słowa mi,

Lecz dziś pewnie rzekłabyś mi 'weź zdychaj',

Więc wolę nie wchodzić więcej w drogę Ci.

Żyję powoli, nie widzę już przyszłości,

Przede mną tylko przeszłość ciemna.

W głowie mam Twe słowa wypowiedziane w złości,

Które spowodowały, że głowa ma stała się zimna.

Zimna jak lód, jak odwieczna zmarzlina,

Przekuwający ból zakorzenił się w sercu mym,

Moja skóra stała się całkowicie sina,

A ja wciąż uwięziony jestem w lodowcu Tym.

Me serce stało się zimne od słów Twych,

A Ty coraz większą ilością mnie bombardujesz.

Mama ma dobrze mówiła: 'uważnie wybieraj partnerów swych,

Gdyż z kim przystajesz, taki na końcu się stajesz.'

Więc mam serce takie jak Ty,

Stworzone z ziemi i lodu, bez grama ciepła.

Od tamtego czasu już nie uroniłem żadnej łzy,

Kim byłaś Ty,

Jak Ciebie poznałem?

Kogo maskę założyłaś,

Jak pierwszy raz wtuliłaś się we mnie?

Kogo emocje czułaś,

Jak pocałowałaś mnie w tym dniu?

Chciałbym wiedzieć, gdyż ja byłem sobą.

Byłem zwykłym szarym człowiekiem,

Który chciał tylko miłości.

Byłem zwykłym małym śmieciem,

Który walczył ze swymi myślami.

Lecz co to ma teraz do rzeczy?

Walczyłem z kłamstwem przez wiele lat.

Byłem w kłamstwie jeszcze dłużej.

Wiedziałaś o tym.

Więc dlaczego pokazałaś mi to samo co ja przez przypadek Tobie pewnej nocy?

Dla zemsty?

Dla satysfakcji?

Dlatego że chciałaś zobaczyć jeszcze raz jak płaczę?

Jestem ciekaw.

Szkoda tylko że się tego już nie dowiem.

Gdyż nie żyjesz.

Stoję nad wielkim głazem,

W nim wyryte nie nasze inicjały.

Oblewasz ten ów głaz szkarłatem,

Gdyż wiąże się to z przeszłością Twą.

Upuszczasz krew ze swej ofiary,

Która walczyła o życie chwilę temu.

Płaczesz jej krwią nad tym głazem,

Gdyż to właśnie jej inicjały są tam wyryte.

Przeszłość ciężka, wypełniona ciemnością,

To jedna z historii Twojego życia.

Walczysz z przeszłością dla naszej przyszłości,

Lecz tej przyszłości dla nas nie ma.

Linia życia Twa jest krótka,

Przerywa się za pięć lat od dnia tego,

Lecz Ciebie to nie obchodzi,

Gdyż od urodzenia już Ciebie nic nie obchodziło.

Druga strona głaz jest piękna,

Pokryta wieczną Ciemnością.

Żadne życie tam nigdy nie zawitało

I nie zawita, gdyż to kochanej Śmierci dom.

Chcę odejść na tą piękną stronę głazu,

Spowitą tym, czego doświadczałaś całe życie,

Lecz walczysz ze mną, powstrzymujesz mnie,

Gdyż wolisz już chaotyczny szkarłat od spokojnej Ciemności.

Walczę z słowami Twymi,

Chciałbym być już z Nią, moją ukochaną,

Lecz nie pozwalasz mi przejść przez linię,

Którą wasz ojciec wyznaczył na początku.

Jesteś mym krwawym aniołem,

Który niegdyś bronił mnie przed wszystkim dobrym,

Lecz ja już Ciebie nie kocham,

Więc pozwól mi odejść do tej, która 'niesie światło'.

Żyję w swoim kolorowym świecie,

Pełnym kłamstw i pięknych słów.

W świecie tym wy wszyscy giniecie,

A głowa Twa jest wyżej od innych głów.

Wokół świata tego jest postawiony mur,

Stworzony z ciał tych, których kochałem.

A z każdego ciała biegnie sznur,

Który nie dawno czule przerwałem.

Na samym środku zaś jesteś Ty,

Ciało Twe nabite na przezroczysty pal,

A wokół Ciebie zakwitły bzy,

Które tak bardzo chciałaś wziąć na bal.

Twój duch wyszeptał mi,

Że słowa me są już skażone.

Zdarzyło się to właśnie w te dni,

Kiedy przerwałem nasze linie życia niesplecione.

Kocham ten świat jak siebie,

Drzewa są w pięknym kolorze szkarłatu,

Lecz cały czas słyszę głos pochodzący od Ciebie,

Który nie przypomina mi żadnego cytatu.

Żyję z demonem mym,

Który już dawno przejął kontrolę.

Ja tylko pragnąłem kochankiem być Twym,

Lecz teraz po sprawie, tak szybko się nie wyzwolę.

Dni co chwilę się powtarzają,

Przeżywam te same chwile dzień w dzień,

Wola Twa i moja już powoli umierają,

A ja już siły nie mam znosić tych objawień.

Wszystko zaczyna się od nowa,

Widzę Twoją śmierć jeszcze raz,

Znów pod nogami mymi jest Twa głowa,

A w mej ręce znajduje się ten sam głaz.

Stoję I widzę jak zaczynasz pękać,

Jak wchodzę do Twojego grobowca.

Wszyscy nagle zaczynają uciekać.

Ale przecież to ja, wasz ulubiony kłamca.

Przyglądam się Tobie, mój kwiecie,

Poplamiony krwią wydobytą z głów.

Żyję w swoim kolorowym świecie,

Moje życie to wielkie piękne kłamstwo,

Prześliczna fikcja, zabarwiona prawda

Z moich ust usłyszysz tylko łgarstwo,

A jedyne co z tego wychodzi to wielka krzywda.

Nie wierzę w to co prawdziwe,

Nie wierzę w zwykle życie me,

Moje bajki są dla Ciebie męczliwe,

Co powoduje, że zaufanie znika Twe.

Dla mnie kłamstwo to już przymus,

Bez niego ciężko mi się żyje.

Chociaż wiem że jest to wielki minus,

Żyć bez tego nie mogę i dlatego to kryje.

Dziś kończą się te błędne histore,

Kredki wrzucam w płonący stos kartek

Kartki te wywoływały niegdyś u mnie euforie,

Lecz teraz to stos zakłamanych pamiątek.

Chcę zniszczyć tą okropną iluzję,

Oddać Śmierci to czym obdarowała mnie,

Dlatego piszę tą prawdziwą już poezję,

Próbuje zrozumieć myśli swe,

Myśli swe, swoją duszę, me istnienie,

Przez co niszczę gwiazdy Twe

Skazując Ciebie na niemiłosierne cierpienie.

Nadaję komunikat SOS do Ciebie,

Gdyż wiem, że za niedługo biedny się stanę.

Biedny w uczucia względem samego siebie

I duszę się w poszwie ciesząc się, że oddychać przestanę.

Łzy tak słodkie lecą wprost do gardła

Hektolitry krwi tak słodkiej jak łzy upuszczam.

Przy tych czynach twarz Twa tak pięknie zbladłą

Więc zalewam Ciebie słodką łzą i mówię 'przepraszam'.

Szew na sercu w końcu zerwał się

Umieram z uśmiechem w słodkiej od krwi kałuży

Próbujesz na szybko zszyć mnie, takie Twe widzimisię

Ostatni raz mówię 'zaszyj mnie', serce już nie służy.

Martwy leżę tak, objęty krwi szkarłatem,

Po lewej mej Krwista igła, w Twojej ręce tępa nić.

Dopiero teraz widzę, że za życia byłem złym konsultantem

Byłem kiedyś taki jak Ty,

Przećpanych dni nie liczyłem wcale.

Zbyt bardzo wierzyłem, że nasze 'my

Jest wieczne, Lecz skończyło się to na mym zawale.

Zawał ten dała mi Śmierć

Moja jedyna odwieczna kochanka

Jej nie zniszczyła nawet Twoja samozaparść

Przez którą wyglądałaś jak erotomanka.

Śmierć dala mi kodeks,

Dzięki któremu przeżyłem ostatnie żywe chwile.

Dla Ciebie wyglądało to jak jakiś kompleks,

Lecz słowo Twe zagłuszały nieznajome mi cywile.

Porzuciłem uczucia swe na zawsze,

Gdyż tego wymagało nowe prawo me.

Przez kodeks życie me stało się cudowniejsze,

Ponieważ nie musiałem martwić się o życiu na lewo.

Lewa dusza, lewe ciało,

Miłość ma do Śmierci dała mi te dary.

Nie przejmowałem się, że wszystko się powoli rozkładało

I siedziałem sam wypuszczając z głowy gazowe opary.

Kodeks stał się życiem mym,

Każda decyzja ma przez niego przechodziła.

Dla Śmierci zaś życie oddałem gestem tym,

Który spowodował, że lewa dusza ma się wzbogaciła.

Kodeks ten posiadał same szlachetne cechy

Śmierć wiedziała, że zawsze chciałem być rycerzem,

Który chronił wszystko i wszystkie pociechy

I chronił dobrych ludzi swym pancerzem.

Kodeks ten posiadał jeden warunek:

'Wszystkie cierpienia świata staną się twym bólem'

Zgodziłem się przyjmując od Śmierci pocałunek

I ciało me w net pokryło się czarnym metalem.

Wspiąłem się więc na pobliską wyżynę,

Spojrzałem w dół, w tą piękną, czarną otchłań,

Wpatrując się dość długi czas na tą piękną nizinę

Wyciągnąłem kodeks mój i zacząłem działać.

Nowa szansa, nowe życie

Stanęło przede mną otworem.

Więc czas zakończyć tą akrofobię

I zejść w dół by znów stać się obserwatorem.

Śmierci moja kochana

Dla Ciebie ten wiersz tworzę.

Miłość ma nigdy nie zniknie, o miłowana

Gdyż jest jej całe wielkie morze.

Dziękuję tobie za ten nowy los

Dzięki miłości Twej mogę spokojnie żyć.

Zrodziłaś dla mnie całkiem nowy, czarny kłos,

Siedzę tu se samotnie,

Popijam moje whisky z sokiem,

Robiąc to czuję się okropnie,

Gdyż wiem że Ciebie zawsze już będę ominął bokiem.

W połowie butelki już jestem,

Staram się nie myśleć o Tobie,

Spędzam miło czas z moim bratem,

Probojąc dogodzić samemu sobie.

W butelce nie zostało już nic,

Już od dawna kumuluje w sobie łzy,

Lecz moje życie nie jest dla Ciebie już jak insta pic,

Więc cały czas staram się chować moje kły.

Następna butelka leci w ruch,

Otwieram ją sam, gdyż każdy opuścił mnie,

Po czym następuje wielkie 'buch',

I tracę pamięć z tego co przed chwilą działo się.

Budzę się nad zeszytem,

Cztery puste butelki stoją wokół mnie,

W zeszycie słowa zapisane wierszem,

Niestety wszystko zaadresowane do Ciebie.

Dzwonię do brata próbując dowiedzieć się,

Co się stało w tą piękną, martwą noc,

Nie mam zasięgu więc w niebogłosy klnę,

Siedząc w niepewności owijam się w mój ulubiony koc.

Na moim kacu stany lękowe się budzą,

Próbuje dodzwonić się do bliskich mych,

Lecz czyny me już powoli mnie nudzą,

Więc zaczynam bać się słów Twych.

'Zostaniesz sam jak palec, przyrzekam Ci',

Przygladam się Twojej ostatniej wiadomości,

I zaczynam w tej ciemności tkwić,

Zauważając że brak w moim życiu szczęśliwości.

Siedzę na krześle sam,

Patrząc na wiersze me,

Powtarzam w głowie 'nie kłam',

Lecz nie wiem jak powstały słowa te.

Staram się kogoś znaleźć,

Szukam tu i szukam tam,

Lecz nikogo nie udaje mi się odnaleść,

Dziś myślisz tylko o pieniądzach,

Dziś myślisz tylko o swoich rządzach.

Przede mną już nie stoi te dawne piękno,

Przede mną stoi diabeł który opuścił piekło.

Zabrałaś z piekła ten cudowny ogień,

Przez który zginęło już tyle istnień,

Lecz ja nadal kocham to coś,

Przez które przez chwilę poczułem się jak ktoś.

Dlaczego tak się stało miłości moja dawna

Że znów dusza ma tak naiwna

Pozwoliła Ci odejść pełna cierpienia

Zamiast pogrążyć się w tym czego już nie ma.

Cierpienia już przez Ciebie nie ma

Gdyż dusza Twa na wołanie me była głuchoniema.

Starałem się uratować Cię za życie me

Lecz Śmierć była szybsza od reakcji Twej.

Zabrała Ciebie, odbierając połowę duszy mej,

Całkowicie przemieniając szczątkę duszy Twojej.

Teraz nie jesteś tym pięknem które kochałem,

Lecz diabłem którego powstania nie dożyłem.

Dlaczego stoisz dalej tu

Nucąc piosenkę którą stworzyłem mu

To zamiast niego stoję nad przepaścią,

Płonący ogień, jak płonące uczucia,

Znikają po czasie gdy żar zagaśnie.

Gaśnie przez brak Twego współczucia,

Które to okazałaś mi bardzo boleśnie.

Ognisty ból, płonące emocje me,

Które w końcu Tobie udało się je zniszczyć.

W ten sam dzień zabrałaś rzeczy swe,

I po kilku latach suszy zaczęło się chmurzyć.

Żar zaś przygasł, tak jak ma dusza

Bez Ciebie wędrująca po innym świecie.

Prawie zagasła, leży na ziemi, nie rusza,

Lecz nadal mały ogień płonie ostry jak ostrza cięcie.

Płomyk ów zgasić się dał,

Był silny jak Twe okropne słowa.

Przez nie czułem jakbym opadał

na dno wielkiej studni na obrzeżach Namysłowa.

Tak było dłuższy czas,

Walkę z tym wygrać chciałem.

I wygrałem, gdyż poszedłem w las

I używając naszych wspólnych zdjęć płomyk w ognisko przerobiłem.

Nadszedł w końcu Ten Czas

Gdy od Ciebie się w pełni uwolniłem.

Zaczynam coraz głębiej iść w las

Wiedząc że aż tak wolnym się jeszcze nie czułem.

Gdy zobaczyłem oczy Twe,

Całkowicie onieśmieliło mnie,

Za Tobą ciągle podążały oczy me,

Kładąc się spać zawsze myślałem o Tobie.

Spodobałaś mi się jak inny nikt,

Próbowałem podejść do Ciebie,

Lecz podczas tego nastał pewien konflikt,

Gdyż wtedy już inna dziewczyna kochała mnie.

Byłem zły, dałem ponieść się adrenalinie,

Że nie umiałem pokochać mej obecnej,

Walczyłem z samym sobą całe noce i dnie,

I skończyłem z nią w swej naturze chłopięcej.

Byłem już wolny jak ptak,

Który stracił jedno skrzydło,

Gdyż kiedy starać o Ciebie miałem się,

Poszłaś do przyjaciela mego.

Zabiło mnie to, lecz nie poddałem się,

Gdyż ze Śmiercią nie raz rozmawiałem,

Więc siedząc w domu spijając kawusię

Słowa te powoli komponowałem.

Traciłem już uczucia swe,

Myśląc że już z tym wszystkim koniec,

Lecz ty nagle odezwałaś się,

Więc patrząc na słowa Twe przygotowałem grzaniec.

Długa jest nasza historia,

Czekałem na Ciebie trzy miesiące,

Lecz teraz wypełnia mnie euforia,

Gdyż słowa Twe i me są już nieraniące.

Oto i jestem tu,

Trzymam Ciebie za rękę,

Szeptam Ci na ucho używając kodu,

Który mówi "Kocham Ciebie".

W czwartek roniłem przez ciebie łzy,

Gdyż zostawiłaś mnie samym na tym świecie złym,

Chmara ludzi złych pokazała mi swoje kły,

A na czele nich stałaś przepiękna TY.

Zostawiłaś mnie, stałem się samotny,

Zostawiłaś mnie, kiedy oddałem dla ciebie duszę mą,

Zostawiłaś mnie, gdyż chciałaś żebym pozostał bezduszny,

Zostawiłaś mnie, ponieważ chciałaś nakarmić dusze swą.

W piątek nie czułem nic,

Nie uroniłem ani jednej łzy,

Cały czas chce w tej nieświadomości tkwić,

Że straciłem Ciebie - me paliwo, które pozwalało chować mój tryb zołzy.

Straciłem cie, bom głupi był,

Straciłem cie, gdyż nie powstrzymałem słów mych,

Straciłem cie, gdyż jam się na ważne słowa nie zdobył

Straciłem cie, gdyż nie spelniłem wymagań twych.

W sobotę zaś spałem,

Miejąc nadzieję że skończę to snem wiecznym,

Po raz pierwszy bogów błagałem,

Żeby się obudzić z tych snów złych i móc znów być tym najszczęśliwszym.

Kochałem cię, i kochać nadal będę,

Kochałem cię, i serce kochać cie nie przestanie,

Kochałem cie, więc snów sam śpiewam tą kolędę,

Kochałem cię, i kochać będę, póki moje ciało się nie rozpadnie.

W niedzielę zrozumiałaś że to był błąd,

Antydepresanty dla ciebie przestały działać już,

Nosząc ten cały ból czułem się jak jakiś wielbłąd,

Który wody nie dostał sześć lat i dawno umarł tu.

Nie żyje już, a nadal kocham cię,

Nie żyje już, a tęsknię za tobą jak pies,

Nie żyje już, lecz ty już nie kochasz mnie,

Samotne serca zbierają się tu

Gdzie brak szczęścia króluje

Ich celem jest wspaniałość lotu

Które pod koniec pięknie ich zamorduje.

Samotni ludzie bez serc

Próbują tu szczęścia zaznać

Lecz ich uczucia są twarde jak kwarc

Przez co zło drzemiące w nich zaczęło się wybudzać.

Artystyczne dusze siedzą z nami tu

Walcząc cały czas o doznanie wolności

A wśród nich jesteś ty, droga Leokadiu

Lepiąc odłamki serca mego twym dotykiem bliskości.

Siedzimy patrząc na siebie wzajemnie tu

Samotne serca wciąż umierają na oczach twych

Lecz ty cały czas składasz złamane serce mu