Yosun

Saçları dağınıktı hep. Sigarası dudaklarının arasından düşmezdi. Kafasındaki tilkilerin kuyruklarını birbirine bağlardı. Yalanlar söylerdi... Yanındayken üşürdüm. Ama dudağının kenarıyla öyle bir gülerdi ki... Bir daha kimse gülmesin isterdim.

Acıya alışık olması, acımadığı anlamına gelmez. Sadece acısını belli etmemeyi iyi bildiği anlamına gelir.

Karanlık, geceyi terk edip zihnime doluştu. Gündüzlerden tam da bu sebepten nefret ediyorum. Tüm acılarımız günışığında... Saklayamıyoruz ve saklanamıyoruz...

Sizi kafamda bile öldürmedim bayım. Çünkü ölüler kokardı ve zihnimde ölünüzün kokusunu dahi istemedim.

Ah, duman kalpli adam... Hoşça kal’larına hazır bir şekilde hoş geldim hayatına...

Kocaman adımlarla yürürdü hep ama yanında yürüyeyim isterdi. Hep giderdi benden. Sonra koşarak geri gelirdi. İçten gülmezdi pek. Ama ben hep güleyim isterdi.

Parmak uçlarımı yaktım, kalbine dokununca izim sende kalmasın diye...

Okyanusun bir damla suyuna muhtacım demiştin ya bir keresinde... Okyanus bir damla kaldı sevgilim. Yanaklarımdan süzülüp, göğüs kafesime damladı.

“ Ve okyanusun dalgaları ne kadar uzağa gitse de, mutlaka geri dönerdi. ”

“Seni, kimsenin bizi bulamayacağı bir yere götüreceğim.” “Öyle bir yer var mı ki?” “Yoksa da, yaratacağım.” 𓆟