Geriye dönüp bakınca fark ediyorsun; hayat dediğin şey sadece kursakta kalan hevesler, uykusuz geceler ve yıkılan hayallerden ibaretmiş.

Kalbim bir çocuk parkı gibiydi; sen gittin, parkta bitmeyen bir gece başladı.

benim aşk dilim tamamen değerli hissetmek üzerine kurulu ya. birinin bana günümün nasıl geçtiğini, kaygılarımla nasıl başa çıktığımı, hatta karnımı doyurup doyurmadığımı sorması. bazı şeyler sadece değerli hissettirir ve bunun maddiyatla hiç ilgisi yok.

sen sanıyorsun ki, eğer fazlasını yaparsan takdir göreceksin. fakat seni şaşırtacak hakikat şu ki, merhametsizce sömürüleceksin.

Allah’ım, beni ardı arkası kesilmeyen sevinçlerle, güzelliklerle nimetlendir. Kalbime ferahlık, ömrüme huzur nasip et.

yanımda değilsin ve ben asırlardır yaşamıyorum.

geçen bir yerde okumuştum: "bir sorunu hiçbir şekilde çözemiyosanız, o artık çözülmesi gereken bir sorun değil, kabul edilmesi gereken bir gerçektir." cümleyi okuduktan sonra uzaklara daldım.

okulları mı koruyalım, ormanları mı koruyalım, kadınları mı koruyalım, çocukları mı koruyalım, öğretmenleri mi koruyalım, aklımızı mı koruyalım?

Zaten ben kendime yetecek kadar bile iyi değilim