peut-on être amis?

Gets ko na kung bakit maraming OFW ang tinatamaan ng depression. Kasi sa tuwing gusto nila mag kwento, wala silang mapag kwentuhan. Hanggang sasarilihin nalang nila yung mga bagay o problema. Hanggang sa mapupuno sila. Hanggang sa yung iba nagpapakamatay pa.

Kahit hindi naman talaga totoo. 🥺

Sa tuwing tinatanong ako kung kamusta na ba ako, okay lang lagi sagot ko.

Ang hirap. Ang hirap sa part ko na ayokong may masabi yung amo ko dun sa nagpasok ng trabaho sakin dito. Na nag recruit pa, palpak naman pala.

Siguro tatapusin ko lang yung kontrata ko tapos babalik nako ng Pinas, pagbalik ko tsaka ako maghahanap ulit ng trabaho na ako mismo yung mag aasikaso ng mga kakailanganin ko.

Natulungan nga ako, pero bakit kapag naiisip ko yung unang beses niya din akong tinulungan lumipat ng trabaho nung nasa Pinas pa ko, parang hindi laging maganda yung kinakalabasan.

Eto na naman ako. Napapaisip kung tama nga ba na tinanggap ko 'tong trabaho na to sa abroad.

Ang hirap. Pati sa sarili ko nalang hirap pa kong ipaliwanag yung nararamdaman ko.

Hanggang kailan ko kaya iisipin kung paano ko maiaangat sa kahirapan pamilya ko at ang sarili ko.

Minsan parang gusto ng umiyak ng isip ko.

Nalilito nako. Naguguluhan nako. Kailangan ko mag unwind.

Yaan mo, paghuhusayan ko 'tong pag-aaral na ginagawa ko, para maka alis nako. Baka sakaling mamiss mo ko.