A te szkoły które mi kończyć kazałaś nauczyły mnie, że nie umiem nic…

Od jakiegoś przeklętego dnia codziennie budzę się niepewna. Nie jestem pewna czy wyłączyłam suszarkę, czy zamknęłam drzwi, czy spakowałam wszystkie książki, czy nie pomyliłam dni, czy jestem tutaj, czy nie, czy wszystko ze mną w porządku, czy aby na pewno pamiętałam, żeby ubrać dziś najlepszy z uśmiechów…

Ja mam kryzys permanentny. Jestem typem depresyjnym, trudno jest mi się cieszyć z czegokolwiek, widzę świat w ciemnych barwach. Jest fajnie, bo pijemy herbatę, gadamy, jest ładna pogoda, ale mam w sobie czarną dziurę, która cały czas promieniuje. Jak każdy zneurotyzowany typ przeżywam momenty euforii. Im większa euforia, tym potem większy dół. Taka sinusoida, bez równowagi.

— Zawsze ci mówiłam, żebyś niczego nie żałował. Podejmujesz jakąś decyzję i w tym momencie masz do tego prawo. Nawet jeśli później okazuje się, że była błędna, żyjesz z nią dalej. — Nie patrzeć za siebie. — Zgadza się. Tyle że łatwiej to powiedzieć, niż zrobić.

Panu Bogu nic się nie udało, z wyjątkiem kotów.

Mamy dwoje uszu i jedne usta, abyśmy więcej słuchali niż mówili

Ja nie potrafię przebaczać. Ani przebaczać, ani zapomnieć. Jest to na pewno jedno z moich najpoważniejszych ograniczeń, nieprzyjemna cecha charakteru. Najgorzej, jeśli ranę zadał mi ktoś, o kim miałam bardzo wysokie mniemanie. To oczywiście nie znaczy , że wstępuję na ścieżkę wojenną przeciw tym, którzy mnie zranili lub urazili. Ja tych ludzi po prostu eliminuję z mojego życia, wymazuję z myśli. Każdego - mężczyznę czy kobietę - kto zadał mi ból, zsyłam na Sybir moich uczuć.

Jesteśmy na świecie tylko ten jeden raz. Pojawiamy się tutaj zaledwie na krótką chwilę.