pel

Bir mesaja bakıp tebessüm etmeyeli çok oldu.

Yapmamam gerektiğini bildiğim halde, sonunun nereye varacağını bildiğim halde yaptığım şeyler oldu. Pişmanlık duymadım asla. Çünkü bunu yapmamış olsaydım, sonunu görememiş olsaydım, işte o zaman pişmanlık duyardım. İçim rahat.

Beklemek ne zaman güzel biliyor musun, iki insanın bir vakti gözlediği zaman.

Seni nereye olduğunu bilmeden saatlerce yürüten o derdi kime nasıl anlatacaksın.

“Önceden hissetmeyi başarıyordum. Şimdi hissetmiyorum. Ne duygumu yaşayıp ağlayabiliyorum, ne de dolusuyla gülebiliyorum. Ben biraz duygusuz, fazla umursamaz oldum. Zararım kendime, en çok içime attıklarımı susmuşum. Anlatmak ya da anlamak istemiyorum. Kaldım, kendimle.”

Seni tanımıyorum. Sende beni tanımıyorsun. Hiç konuşmadık. Ama bakışıyoruz. Ve ben sana tutuldum. Umarım bir gün bir mucize olur da tanışıp konuşuruz.