molotof.

Dolunay var bugün gökte. Ne zaman dolunay gökte belirse biraz kötü hissederim ben. Denk geliyor herhalde, bilmem. Göğsüm biraz daralsa, sıkılsam, canım bir parça acısa göğe bakarım. Gök güzeldir çünkü. Dolunay oradadır. İzliyordur beni. Hatırlatır kendini. Sanki, ben buradayım der bana. O oradayken ben, canımın kırıklarıyla yüz yüze gelirim. Gözlerim bir yorgun bakat, nefesim unutur kendini, daralır. Ama sonra dolunay gider, o da terk eder beni. Ben yine iyi hissetmeye başlarım. Aslında galiba, kötü hissetmemin dolunay ile bir ilgisi yok. O sadece, ben kötü hissettiğimde belirir gökte. Başka zaman yoktur. Sadece ben kötü olduğumda, düştüğümde, belki yara aldığımda oradadır. İzler beni, ben de onu izlerim. Kocamandır. Doldurur kendini. O da dolup taşmıştır benim gibi. Zaman zaman azalır, yarım haline gelir ve zamanla tekrar dolar. Çünkü bu böyledir, böyle olması gerekir. Bazen dolup taşar ve bazen azalırız biz. Bazen tam bazen yarım oluruz, hissederiz. Hiçbir zaman aynı kalmaz, sürekli değişir ve kendimizin her halini görürüz. Dolunay'ın da her halini görüyorum ben, bir gün bile aynı kalmaz kıpırdar sürekli. Bizler de, insanlar da kıpırdarız her gün, her bir geçen gün. Ve aslında, normali budur sanırım. Doğası budur, doğal olandır bu. Her gün iyi veya kötü, tam veya yarım olsak bir manası kalmaz, kendimizden soğuruz belki. Sanırsam bu gece, dolunaya benzettim insanı. Doğada olanla doğanın üzerindekinin, yani insanın bir benzerliğini aradım otururken bu bankta. Buldum da yazının gittiği yöne bakarsak ve güzel de oldu. Fazla uzatmadan, bu yazı da kendini dolunay gibi hissedenlere, bir dolup taşanlara ve bazen azalan, kendini yarım hissedenlere ithafen olsun. Ne olursa olsun değişmeyen tek şey, göğün büyüklüğü ve güzelliğidir. O da hep sizinle olsun, iyi akşamlar iyi bakın kendinize.

Şehrin gürültüsü bozdu midemi ve çadırı alıp kaçtım foçaya. Birkaç gün de olsa ilkel yaşama adapte olmak attı ruhumdaki kiri, pası. Bacakları denize doğru uzatıp uyumanın keyfi bir başkaymış.

Buraya çok bir şey yazmayacağım, başlık yeterince açıklıyor durumu. Siz yeşilken, sevdiğiniz lacivertlere. Ve bu iki rengin uyumsuz olduğunu bilen herkese. Uyumsuz oluşuna rağmen içindeki ateş ile ısınmaya çalışanlara, ihtimal verilmeyen aşklara, karşılıksız bakışmalara, o duymadan fısıldanan itiraflara, söyleyebilme cesaretine, biraz daha olsun vakit geçirebilmek için hiç söylenmeyen duygulara, önünde bir deniz uzanmışken başını sola çevirip onu izleyenlere, dalgaların yıkıcılığına, gün içinde asla hareket etmeyen güneşin, batarken hemen ortadan kayboluşuna ve çok öpülesi yanaklara değinmeyeceğim. Bakışlarının, batarken göğü sımsıcak bir turuncuya boyayan güneş kadar yoğun olduğuna değinmeyeceğim. Sadece, ben yıllardır tanrıyı reddediyorum ama tanrıya, bizden daha çok inanıyorum. Umarım tanrı gerçekten yoktur, ben ihtimalleri karıştırmışımdır ve matematiğim hiçbir zaman iyi değildi zaten dedikten sonra öperim seni. Tanrıya inanmamakta haklı, bize inanmamakta haksız çıkarım. Veya miyoptur gözlerim ve sen lacivert değil, aynı benim gibi yeşilsindir, görememişimdir. Belki de öyledir, belki de yeşil ve lacivert yakışıyordur. Yakışıyordur.

Yapmayacağım dedim, binlerce kez söz verdim kendime. "Neden" kelimesiyle dost olmayacak, bu kadar bilmek istemeyeceğim şeyleri. Beceremiyorum. Dağları aştım, en derin okyanuslarda yüzdüm, bir insanın atabileceği kadar adım atıp her taşın altında baktım ben. Bulamadım onu, yaratanı. Bulsam aslında, öğrenirdim muhtemelen. Bir bebeğin dünyayı öğrenme hevesinin aynısından bir tavırla, neden diye sorardım sorularımın öznesine. Neden cennetten yer yüzüne sakince inmek yerine düştük biz? Neden insan, çakıldı bu dünyaya ve yaşam olgusuna. Hadi diyelim, düştük. Neden bazıları daha çok düştü ve neden bazı çocukların dizleri, diğerlerinden daha çok kanadı? Neden birileri ipek yorganlara başını koyarken yolda karşılaştığım o gurbetçi çocuk her gece kaldırım taşına yaslıyor başını? Uyuyor mu? Öldü mü? Güçsüz mü bu Tanrı? Yoksa sevmiyor mu insanları? Kokmuyor mu ona dünyanın pisliği? Bana kokuyor. Bazı geceler oluyor dostum, nefes alamıyorum. Nikotin zararlıymış ciğerlerime, sikerler. Asıl bu dünyanın oksijen saydığı öldürüyor beni. Asıl ciğerlerime çektiğim, yanık insan kokusu oluyor. Savaşta ölen bebeklerin küllerini çekiyorum ciğerlerime. Çocuğunu korumak için koşarken bombalandığı için parçalanan babanın teni kokuyor burnuma. Asıl zarar bu, ziyan bu. Ziyan oluyoruz biz. Zarar kelimesi ete kemiğe bürünüp öldürüyor bizi. Böyle mi olması gerekiyor? Bunun için mi yarattı ya rab dünyayı? Birbirini yesin bu insanlar, birbirlerine saplansınlar, birbirlerinin kurşun yarası, bıçak darbesi olsunlar, kan ve ter koksunlar, birbirlerinin emeğini, gücünü, hayatını sömürmekten vahşi bir yaratık olsunlar diye mi yarattı? Bunu mu istiyordu acaba zaten diye düşünüyorum. Pekala, eğer öyleyse ben, biz, birileri neden reddediyor insan eti yemeyi? Yanlış olan düzen değil de, biz miyiz? Eksik, kusurlu olanın ta kendisi miyiz? Bu düzen için fazla mı çiğ kalmışız mesela? Herkes yanarken ve birbirini yakarken biz hiç dokunmamış mıyız ateşe? Hayır, bu düşünce rahatsız edip kafa tasıma ağırlık yapıyor. Düzen yanlış, bizler değil. Tanrı acımasız, yerdekiler değil. Ve eğer bir gün başarırsam, onu ararken gerçekten karşımda bulursam, tanrı görünürse bana, korkmazsa yarattığının karşısına geçip ondan hesap sormasından, ben de diyeceğim ona neden diye. Neden tanrım? Ben neden varım? Ne istedin, ne istiyorsun, amacı ne tüm bunların? Ne için varız, ne için ölüyoruz, ne için savaşıyor ne için yok oluyoruz? Ne için birikip tonlarcası haline geliyoruz? Vazgeç, vazgeç bu işten ve nasıl var ettiysen yok et. Kendini dahi, ben hayal edemiyorum ama hiçliğin dahi olmadığı bir yerde olalım, olmayalım. Yeterince zarar gördük, yeterince yaşadık. Olmuyormuş, zorlamayalım. İnsan çokmuş dünyaya, dünya çokmuş uzaya, evren çokmuş. Gerek yokmuş bunlara.

içim ihtiyar savaş gazisi.

-Nedim Gürsel

Bunlar "bence" demeye açık sorular değil dostum. Bence milliyetçilik faşist bir ideoloji değil diyemez kimse. Çünkü bu kavramların anlamları ortaya konulduğunda her şey açık.

Öncelikle üzerinden bayağı geçti ama kısaca özetlemem gerekirse hem kendi hesabım, hem takipçi kitlesi iğrençti. Bir kere gerçek değildi. Herkesin hesabının bir estetiği vardı ve o estetiğin dışına çıkmak yasak gibiydi. Efektler, filtreler, post altı sözleri, anayasa maddeleri gibi sıralanmış öne çıkanlar, her öne çıkanın kendi teması vesaire. Bir kelime bile etmediğim insanlarla takipleşiyordum. Yani gerçekten, estetik yiyip bitirmişti bedenlerimizi. Militarizm, sırf havalı bulunduğu için yaygınlaşmıştı mesela. Kimse gerçek yüzüyle orada değildi, herkesin taktığı bir maske vardı. Bir çoğu exleriyle, olaylarıyla biliniyordu. Saçma sapan, rpden kalma adi bir ortamdı. En son 700 civarında takipçim vardı sanırım, tam hatırlamıyorum. Bu 700 kişinin içinde kamerayı açıp efektsiz filtresiz rastgele bir an fotoğrafını çekerek paylaşabilecek 2-3 kişi bile yoktu. Bu 700 kişinin içinde hayvan gibi gülerken kendini paylaşacak 2-3 kişi bile yoktu. Ha, bunu yapmak zorundalar demiyorum. Ama herkes kendine bir imaj çizip öyle devam ediyordu ve dayanamadım. Sahtelik boğazıma kadar geldi. Şimdi tüm bunlardan uzağım. Ufak, kendi halinde bir sosyal medya hesabım var. İstersem sıçtığım boku bile paylaşıyorum :D tabii renk ayarlarıyla oynamadan.

Tabii ki olacak farklı görüşler, fikirler, doğrular. Parmak izimiz farklı bir kere en başta, insanız. Farklıyız ama aynı yolun yolcusu, aynı trenin farklı vagonlarındayız anonim. Hepimiz aynı şeyi istiyoruz, özgür ve adil bir dünya. Ben ne mutlu Türküm sloganları atılan bir eylemin içinde Kürt'tüm. Ben hak hukuk adalet sloganı atan eylemcilerin yanında, "hukuk iktidarın fahişedir" diyen Bakunin'in okuyucusuydum. Ben Mustafa Kemal'in askerleriyiz diye slogan atan gençlerin yanında, kimsenin askeri değildim. Ben imamoğlundan kesip attığım tırnak kadar haz etmezdim. Ama mevzu farklı, mevzu derin. Alçak iktidar ve aşağılık oyunlarının karşısında, farklı görüşten dostlarımla omuz omuzaydım. Ben ki, her iktidarın yıkılması gereken benliğimle eylem gecelerinde tomanın önünde, sırtına Türk bayrağı bağlamış o çocuk ile kol kola kenetlenip direndim. Demem o ki, bu direniş halkların direnişi. Bizim direnişimiz. Sana da selam olsun, ey kardeşim.

Kafiyeyi doladım dilime, koşuyorum. Esasen hiçbir anlamı yok bunların, sadece yaşıyorum. Acı içinde kıvranırken aynadakine sataşıyor ve yürürken sürekli gölgemden kaçıyorum. Ben de isterdim dost olabilmeyi kendimle. Ama yok lügatımda, barışmak bu iğrenç benlikle. Öfkemi bir kenara koysam etim süzülüyor iskeletimden. Bana bir cevap ver peder, nasıl öldürdün kendini içimde?

Bana ulaşabileceğin yerdesin işte.