Spijt!
Dit is de titel van het boek van Carry Slee. Ik weet nog goed wanneer ik dit boek las. Ik was een jaar of 13 en het was hartje zomer. Ik was bij mijn opa en oma te logeren en ik zat in de tuin in het zonnetje dit boek te lezen. Ik werd meteen gegrepen door het verhaal. Het gaat over Jochem. Jochem wordt gepest door 3 kinderen uit zijn klas, vanwege zijn gewicht. Dit boek hield me in zijn greep. Uren heb ik daar zitten lezen, tot en met de laatste letter. Totaal verslagen heb ik het boek dicht gedaan. Ik heb nog een tijdje voor me uit zitten staren. Dit boek heeft bij mij een diepe indruk achtergelaten (en ik had een verbrande arm).
Nu, ruim 7 jaar nadat ik het boek heb gelezen, zie ik op Netflix de film van het gelijknamige boek voorbij komen. Ik klik het aan. Ik herinner me het hele verhaal nog, alsof ik het boek gister gelezen heb. Hetzelfde gevoel kwam terug als toen ik het boek las. Het gevoel van verslagenheid en ook vooral verdriet. De tranen rollen over mijn wangen als de film is afgelopen en ik zit weer net als 7 jaar geleden verslagen voor me uit te staren. De vragen die in mij op komen, zijn: Hoe? Hoe heeft het kunnen gebeuren? Hoe heeft het zover kunnen komen? Hoe kan het zo zijn dat niemand dit heeft zien aankomen?
Pesten. Het is nog steeds bezig. Nog steeds worden kinderen, maar ook volwassenen, gepest vanwege gewicht, om hoe ze eruit zien, om ‘apart’ gedrag, etniciteit en wat je allemaal nog meer kan bedenken. Dit moet stoppen! Het is niet makkelijk om hier een einde aan te maken (zeker niet vanwege cyber bullying), maar ik heb een voorstel om een stap in de goede richting te zetten. Iedereen zou op het einde van de basisschool of aan het begin van de middelbare school dit boek moeten lezen of de film moeten kijken. Ik wil dat vooral kinderen zich gaan realiseren wat voor impact pesten heeft op degene die gepest wordt. Ik hoop dan dat pestkoppen twee keer gaan nadenken voordat weer gaan pesten.
