#spijt!

Propaganda:

Spijt!: Mijn onderbouwleraar Nederlands ging heel goed op boekbesprekingen over dit boek.

I just watched this movie not even 10 minutes ago and though I normally don’t watch foreign films, I JUST HAVE to say this:

This film is heartbreakingly amazing.

This film follows the life of a boy heavily bullied at school and the consequences that follow, not only for him but for the bullies and those around him who watched the bullying happen every day and do nothing.

It shows important lessons - for those who think they do no harm when teasing people about their appearance or otherwise, for those who watch someone getting ruthlessly bullied every day and choose to say and do nothing, for teachers and peers who see bullying as harmless and that it builds character.... Most of all, lessons about waiting until it's too late to do or say something.

Propaganda:

Spijt!: Mijn onderbouwleraar Nederlands ging heel goed op boekbesprekingen over dit boek.

Jochem is the target of bullying. David does not participate, but he dares intervene. The class teacher also does not engage., Jochem seems to attract the harassment, which gets worse every day. One morning David feels guilty. Why did he never opened his mouth?

Dit is de titel van het boek van Carry Slee. Ik weet nog goed wanneer ik dit boek las. Ik was een jaar of 13 en het was hartje zomer. Ik was bij mijn opa en oma te logeren en ik zat in de tuin in het zonnetje dit boek te lezen. Ik werd meteen gegrepen door het verhaal. Het gaat over Jochem. Jochem wordt gepest door 3 kinderen uit zijn klas, vanwege zijn gewicht. Dit boek hield me in zijn greep. Uren heb ik daar zitten lezen, tot en met de laatste letter. Totaal verslagen heb ik het boek dicht gedaan. Ik heb nog een tijdje voor me uit zitten staren. Dit boek heeft bij mij een diepe indruk achtergelaten (en ik had een verbrande arm). 

Nu, ruim 7 jaar nadat ik het boek heb gelezen, zie ik op Netflix de film van het gelijknamige boek voorbij komen. Ik klik het aan. Ik herinner me het hele verhaal nog, alsof ik het boek gister gelezen heb. Hetzelfde gevoel kwam terug als toen ik het boek las. Het gevoel van verslagenheid en ook vooral verdriet. De tranen rollen over mijn wangen als de film is afgelopen en ik zit weer net als 7 jaar geleden verslagen voor me uit te staren. De vragen die in mij op komen, zijn: Hoe? Hoe heeft het kunnen gebeuren? Hoe heeft het zover kunnen komen? Hoe kan het zo zijn dat niemand dit heeft zien aankomen?