μαθαίνω σιγά σιγά πως να συγχωρώ το παρελθόν. πως να αποδέχομαι οτι κάποιες φορές είτε το θελουμε είτε όχι, όμορφα πράγματα τελειώνουν, οτι κάποιες φορές το τάιμινγκ δεν είναι σωστό ή το μπέρδεμα της ζωής μπαίνει στην μέση.

αρχίζω να μαθαίνω οτι το τέλος δεν είναι κάτι για το οποίο πρέπει να στεναχωριέσαι.

μαθαίνω να εκτιμώ το ποσό γαμημενα τυχερή ήμουν που είχα την ευκαιρία να ζήσω κάτι πραγματικά αληθινό, αφού κάποιοι άνθρωποι δεν θα έχουν ποτέ την ευκαιρία να το ζήσουν και να νιώσουν αυτο το ζωντανό συναίσθημα μέσα τους.

μαθαίνω σιγά σιγά πως να είμαι μόνη μου, πως να ξυπνάω στην μέση του κρεβατιού και πως να φτιάχνω μόνο ένα φλιτζάνι καφέ το πρωί.

μαθαίνω να μην γεμίζω τα κενά της ψυχή μου με την παρουσία άλλων ανθρώπων αλλά αντιθέτως να ζω με αυτά και να τα αποδέχομαι.

μαθαίνω σιγά σιγά τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος. τι σημαίνει να κανεις λάθη και να μαθαίνεις απο αυτά. τι σημαίνει να είσαι και χαρούμενος και λυπημένος την ίδια ακριβώς στιγμή. μαθαίνω πως να τελειώνω με τις υποχρεώσεις μου. να μην τις αποφεύγω αλλά αντιθέτως να τις αντιμετωπίζω σαν κάτι εύκολο και χαλαρό, όσο δύσκολες και αν είναι.

μαθαίνω πως να παίρνω τον εύκολο δρομο για τις αποφάσεις μου όλο και πιο σπάνια καθώς καταλαβαίνω ότι μπορεί να φαίνεται εύκολος αλλά στο τέλος θα καταλήξει να είναι δυο φορές δυσκολότερος απο τον άλλον.